Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014 16:05

St. Vincent - St. Vincent (Loma Vista, 2014)

Written by 

Όσο περισσότερο ακούω το St. Vincent, τόσο περισσότερο τριγυρνά στο μυαλό μου η ίδια λέξη: επιτήδευση. Πρόκειται για το βασικότερο χαρακτηριστικό της συγκεκριμένης ηχογράφησης. Δυστυχώς η St Vincent κατά κόσμον Annie Clark, αναλώνει το αδιαμφισβήτητο ταλέντο της σε εξυπνακισμούς και ψευτοπειραματισμούς, προσπαθώντας να αποδείξει, τι άραγε; Ότι είναι διαφορετική από τον σωρό; Ότι δεν φοβάται να είναι αντισυμβατική; Ό,τι και να είχε (ή να μην είχε) στο μυαλό της, θα τα είχε καταφέρει μία χαρά, αν απλώς είχε γράψει μουσική. Αυτό όμως είναι το μόνο που δεν έκανε. Από την άλλη βέβαια θα μπορούσε να αντιτείνει κάποιος, αν κρίνει κανείς από την ενθουσιώδη υποδοχή του δίσκου της, μια χαρά τα κατάφερε και το ότι ο γράφων έχει αντιρρήσεις είναι άνευ σημασίας: αν μετράμε τη μουσική (την Τέχνη γενικότερα) με το κιλό, φυσικά έτσι είναι. Και φοβάμαι ότι η πλειοδοσία σε διθυράμβους έχει να κάνει στην προκείμενη περίπτωση με μία μαζική υιοθέτηση αυτής ακριβώς της λογικής: αφού ο ανταγωνιστής έγραψε ότι είναι καταπληκτικό και αφού μοιάζει και κάπως πειραματικό, ενώ συγχρόνως έχει και στοιχεία εμπορικά, άρα μπορεί και να κάνει κλικ και του αγοριού απέναντι, ε, ας του βάλω και εγώ 9/10. Όταν το lifestyle υποκαθιστά την Τέχνη, η κριτική καταλήγει να υπακούει με τη σειρά της, στους κανόνες του. Λυπάμαι που θα χαλάσω την γενική ευφορία για το St. Vincent: πρόκειται για έναν μάλλον κακό δίσκο.

Και όμως, ο κακός αυτός δίσκος ξεκινά σχετικά ελπιδοφόρα: το Rattlesnake και το Birth In Reverse δείχνουν να έχουν κάποια κατεύθυνση, κάποιο λόγο ύπαρξης (χωρίς βεβαίως να είναι τα αριστουργήματα που κάποιοι από εδώ και από κει περιγράφουν): έχουν και τα δύο ενδιαφέρουσες βασικές ιδέες (στο πρώτο η επιρροή του David Byrne είναι εμφανής), αρκετά ευρηματική ενορχήστρωση και γενικά προδιαθέτουν θετικά για τη συνέχεια... η οποία όμως είναι ικανή να εκνευρίσει και τον πιο ψύχραιμο άνθρωπο (πολλώ δε μάλλον τον γράφοντα που δεν είναι ιδιαίτερα ψύχραιμος σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις). Γιατί η συνέχεια επιφυλάσσει μια Clark που ηχεί σαν να έχει μία καταπιεσμένη επιθυμία να γίνει μία εναλλακτική Lady Gaga, μέσα σε έναν ακατάσχετο βομβαρδισμό από τυχαία θέματα που ξεκινάνε από το prog  για να φτάσουν στο r’n’b, περνώντας ενδιάμεσα από όπου περνά ο νους του ανθρώπου. Γνωρίζω απόλυτα ότι το ασταμάτητο crossover είναι πολύ της μόδας και προφανέστατα το γνωρίζει αυτό και η Clark. Αυτό υποθέτω ότι εξηγεί την συνεχή, ασυνάρτητη εναλλαγή μουσικού ύφους, συχνότατα στο ίδιο κομμάτι: το Huey Newton ξεκινά σαν ένα εκνευριστικό, εμπορικό pop κομμάτι της σειράς και κάποια στιγμή γυρίζει σε ένα «πειραγμένο» heavy rock, που αν μη τι άλλο έχει ενδιαφέρον. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ανάμεσα στα δύο βασικά θέματα του τραγουδιού δεν υπάρχει η παραμικρή σχέση. Αντίστοιχη περίπτωση και το Bring Me Your Loves: ένα εκνευριστικότατο r’n’b κομμάτι αλλάζει στο ρεφραίν προς το alternative rock για να επανέλθει. Έλεος! Από εκεί και πέρα υπάρχει το κακό Prince Johnny, που μου θύμισε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο soft rock τύπου 10cc με την προσθήκη μιας ελαφρά κωμικής απόπειρας να ακουστεί σοβαρό. Προσθέστε σε αυτό το μετριότατο Digital Witness, όπου η Clark περνά ξανά στο David Byrne, και τα βαρετά μέχρι θανάτου I Prefer Your Love και Severed Crossed Fingers και το μόνο που απομένει να σώσει μία παρτίδα, που δεν σώζεται βέβαια με τίποτα, είναι το υπέροχο pop διαμαντάκι Psychopath, που μάλλον δείχνει που θα μπορούσε να είχε πάει το όλο πράγμα, αν (ας το ξαναπώ), η Clark δεν έπεφτε στην παγίδα της επιτήδευσης.

Οι λιγοστές εξαιρέσεις, το είπαμε, δεν αλλάζουν την εντύπωση που αφήνει το γενικά κακό υλικό, ούτε και κάποια ευρηματικά κιθαριστικά θέματα, ούτε καν η εντυπωσιακά καλή ερμηνεία της Clark, η οποία, βέβαια, ακριβώς λόγω της κακής ποιότητας του υλικού καθίσταται ακόμη πιο αξιοσημείωτη. Στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με το soundtrack της ανταλλαγής ανούσιων tweets μεταξύ hipsters. Και ναι, αυτό το έγραψα ως αρνητικό!

 

4,5/10

 

Παναγιώτης Γαβρίλης

Παναγιώτης Γαβρίλης

 

Ο Παναγιώτης Γαβρίλης είναι επιφανειακά ένας εξωστρεφής τύπος που αγαπά την μπύρα και τις θορυβώδεις κιθάρες, όμως στην πραγματικότητα είναι ένας ρομαντικός: αγαπά την λογοτεχνία και την ποίηση και ονειρεύεται κάποτε (σύντομα, η ζωή είναι μικρή), να επικρατήσει παγκόσμια ειρήνη και ευμερία και η ΑΕΚ να «σηκώσει» το Champions League. Φυσικά, τίποτα από όλα αυτά δεν πρόκειται να συμβεί. Ποτέ.

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα