Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2015 13:12

Beach House – Depression Cherry (Sub Pop, 2015)

Written by 

Ο όρος dream pop, όσο χαριτωμένος, ή μυστηριώδης κι αν ακούγεται, περιέχει πολλούς τόνους μουσικών σκουπιδιών. Μια από τις ελάχιστες μπάντες που εκπροσωπούν επάξια το είδος ανάμεσα στο συρφετό των γλυκανάλατων, δήθεν ανέμελων, δήθεν «παιδικά αθώων» σχημάτων που είναι πιο μονότονα και ομοιόμορφα κι από ομιλία σταλινικού ηγέτη, είναι οι εκπληκτικοί Beach House.

Οι Beach House ανήκουν στη σπάνια κατηγορία συγκροτημάτων που προοδεύουν με κάθε δίσκο τους. Οι πιο ακατέργαστες και λιτές μουσικές φόρμες του Beach House και του Devotion μετατράπηκαν σταδιακά σε ολοκληρωμένες, στιβαρές προτάσεις μιας σύνθετης, καλειδοσκοπικής pop, αποκομμένης από τις νερόβραστες εκδοχές των αναρίθμητων μιμητών της Sarah Records, με δική τους ταυτότητα στους δύο επόμενους δίσκους, Teenage Dream και Bloom. Ιδιαίτερα το τελευταίο αποτελεί ίσως την πιο άρτια απόπειρά τους και ταυτόχρονα την πιο εμπορικά προσιτή, προσφέροντας επικά κομμάτια του είδους, όπως το Wishes και το Myth.

Επομένως το παρόν Depression Cherry είχε ένα δύσκολο στόχο, να ξεπεράσει ένα σχεδόν αψεγάδιαστο δίσκο. Και δεν τα καταφέρνει, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το άλμπουμ είναι κακό. Κάθε άλλο. O 5ος δίσκος των Beach House πατάει στα χνάρια του Bloom, επενδύει στις μεγάλες, πλούσιες κινηματογραφικές μελωδίες, ωστόσο αυτή τη φορά οι κιθάρες ακούγονται πιο μπροστά (όπως στο εξαιρετικό single Sparks που θυμίζει πολύ Slowdive) και ταυτόχρονα τα drum beats είναι πιο θαμμένα, ώστε το αποτέλεσμα να ακούγεται πιο αιθέριο.

Το ξεκίνημα του δίσκου είναι εκπληκτικό με 4 κομμάτια που ανήκουν στην ελίτ των συνθέσεων της μπάντας. Το Levitation που μας εισάγει στο δίσκο είναι Beach House by numbers, ονειρικό, εύθραυστο και ταξιδιάρικο. Για το Sparks τα είπαμε, ένα ιδιαίτερα ξεχωριστό κομμάτι που δεν θυμίζει ιδιαίτερα Beach House καθώς είναι πολύ περισσότερο shoegaze παρά dream pop. Το Space Song και το Beyond Love που ακολουθούν είναι επίσης trademark δουλειές του συγκροτήματος με μελωδίες που σου κάθονται στο μυαλό (το riff του Beyond Love αποδεικνύει ότι δεν είναι μόνο η φωνή της Legrand που σε κάνει να κολλάς με τη μουσική του συγκροτήματος).

Από εκεί και πέρα υπάρχουν ενδιαφέρουσες συνθέσεις (όπως το υποβλητικό Wildflower ή το κομψό PPP) αλλά από ένα σημείο και μετά διαισθάνεσαι τη δημιουργική κόπωση μιας μπάντας που σκάλωσε λίγο στην ίδια συνταγή και δεν μπόρεσε να ξεφύγει από την πεπατημένη. Δεν υπάρχει, φυσικά, κομμάτι που να μην είναι καλά δουλεμένο, ή αξιοπρόσεκτο, όμως η δημιουργική φλόγα στο δεύτερο μισό του δίσκου δεν καίει τόσο έντονα.

Δεν πιστεύω ότι οι Beach House είναι συγκρότημα που επαναπαύεται. Σε ένα μουσικό είδος – παγίδα, όπου πολλοί καλλιτέχνες ακολουθούν μανιέρες και τυποποιημένες φόρμες, το ντουέτο από τη Βαλτιμόρη αφήνει το στίγμα του. Στο Depression Cherry, βέβαια, έχουμε ίσως για πρώτη φορά μια μικρή δημιουργική υποχώρηση, ενδεχομένως λόγω της επιτυχίας του Bloom που τους «ανάγκασε», τρόπον τινά, να μην εγκαταλείψουν τη σίγουρη οδό. Ωστόσο, αυτό που κάνουν, το κάνουν εξαιρετικά και μέσα στο δίσκο υπάρχουν στιγμές που αποδεικνύουν ότι οι Beach House έχουν ακόμη πολλά μονοπάτια να ανακαλύψουν στο μουσικό τους ταξίδι. Ακόμη και χωρίς να είναι το magnum opus τους, άνετα θα συμπεριληφθεί στη λίστα με τα καλύτερα άλμπουμ του 2015.

8/10

 


Γιώργος Χριστόπουλος

 

Ο Γιώργος Χριστόπουλος γεννήθηκε πριν από πολλά πολλά χρόνια μια χιονισμένη Κυριακή του Νοέμβρη (ανήμερα της ...Οκτωβριανής Επανάστασης που με το νέο ημερολόγιο έγινε στις 7 Νοεμβρίου) στην πόλη Mönchengladbach, κοντά στα γερμανοολλανδικά σύνορα. Ωστόσο πάντα αναγνώριζε ως ...πατρίδα μια ακόμη βορειότερη ευρωπαϊκή πόλη, το μουντό, βροχερό και αραχνιασμένο Manchester, όπου πέρασε (με αχώριστη σύντροφό του τη ...Boddingtons)  κομμάτι της ανέμελης νιότης του πατώντας τα άγια χώματα που είχαν διαβεί οι Smiths, οι Joy Division και οι New Order, οι Stone Roses και οι Happy Mondays, οι Inspirals και οι Charlatans κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ....

Όταν δεν εργάζεται αόκνως για να σώσει τους συναδέλφους του ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς από τα νύχια των εργοδοτών τους (αλήτης εργατοπατέρας γαρ...), θα τον βρείτε βουλιαγμένο σε ένα καναπέ να μελετά κοινωνιολογικές θεωρίες, να διαβάζει αστυνομικά μυθιστορήματα ή να παίζει ατέλειωτες ώρες Football Μanager στο pc. Συνήθως με μια παγωμένη pils ανά χείρας...

Media

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα