Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2015 14:02

A-ha - Cast In Steel (We Love Music/Polydor, 2015)

Written by 

Όταν οι Α-ha ανακοίνωναν το 2011 το «οριστικό» τους τέλος, είχα στεναχωρηθεί πραγματικά. Γιατί σε μια εποχή όπου τα εφήμερα σκουπίδια που κατακλύζουν τα αυτιά μας, είναι πιο εφήμερα και πιο σκουπίδια από ποτέ, δεν υπάρχει η πολυτέλεια να χάνεις συγκροτήματα του διαμετρήματος των A-ha. Ένα γκρουπ με στιβαρό και συνεπές songwriting επί 30 χρόνια, έστω και αν κάποιες φορές μια όχι καλή παραγωγή έχει αδικήσει το πρωτογενές υλικό τους.

Γι αυτό και στην ανακοίνωση της επανασύνδεσης τους πριν από μερικούς μήνες και της αναγγελίας ενός καινούργιου άλμπουμ, ένιωσα πολύ χαρούμενος. Η χαρά μου όμως δεν έμελλε να κρατήσει πολύ. Για την ακρίβεια μετριάστηκε ταχύτατα μετά την πρώτη ακρόαση του Cast In Steel. Γιατί μπορώ εύκολα να συγχωρήσω ένα κακό άλμπουμ, ποτέ όμως ένα μέτριο. Ιδιαίτερα από κάποιον που το εξαιρετικό ταλέντο του στην μουσική σύνθεση έχει επιβεβαιωθεί αμέτρητες φορές και συνεπώς δεν μου αφήνει περιθώρια να περιμένω κάτι λιγότερο από αυτό που ξέρω ότι μπορεί να κάνει.

To  Cast In Sτeel λοιπόν περιλαμβάνει 5 κομμάτια (Cast In Steel, Under The Make Up, The Wake, Living At The End Of The World, She’s Humming A Tune) τα οποία δικαιώνουν σε μεγάλο βαθμό τις προσδοκίες μου από ένα άλμπουμ των A-ha. Μελωδικά προσεγμένες ενορχηστρώσεις, διακριτική παραγωγή και φυσικά η ever present μελαγχολία, είτε υποβόσκουσα (στo γενικό arrangement του κομματιού και τα turns των φωνητικών του Morten Harket), είτε in your face (με συγκεκριμένα chord progression σε μινόρε κλίμακες). Η κορυφαία στιγμή του άλμπουμ (με μεγάλη διάφορα κιόλας από όλα τα αλλά κομμάτια) είναι το Forest Fire. Μιλάμε για Α-ha σε όλο τους το μεγαλείο. Ένα κομμάτι που θα μπορούσε άνετα να βρίσκεται στο Hunting High And Low ή το Scoundrel Days και θα ξεχώριζε ακόμα και εκεί ανάμεσα στα κλασικά, εμβληματικά τους τραγούδια. Είναι τόσο άρτιο κι όμορφο αυτό το τραγούδι που σχεδόν μοιάζει να δικαιολογεί, μόνο του αυτό, την κυκλοφορία αυτού του άλμπουμ.

Κι εδώ δυστυχώς τελειώνει ό,τι καλό είχα να πω για το άλμπουμ. Σίγουρα για άλλα γκρούπς θα ήταν υπέρ –αρκετό ένα άλμπουμ με 6 πολύ καλά κομμάτια. Αλλά όχι για τους A-ha. Γιατί διαθέτουν και το ταλέντο και την πείρα για κάτι καλύτερο ως συνολική εικόνα. Τα υπόλοιπα 6 κομμάτια είναι πολύ κατώτερα των όποιων standards θέτουν οι καλές στιγμές του άλμπουμ. Δίνουν την εντύπωση ότι γράφτηκαν πρόχειρα και γρήγορα, χωρίς την αναγκαία έμπνευση, απλά για να συμπληρώσουν το άλμπουμ μόνο και μόνο γιατί δεν μπορείς να το κυκλοφορήσεις απλώς με έξι κομμάτια (εκτός και αν είσαι ο Brian Eno στα 70s).

Κυριότερο πρόβλημα κομματιών όπως τα Door Ajar, Mythomania, Shadow Endeavors και Goodbye Thompson) είναι ότι είναι μια από τα ίδια, χωρίς καμιά φαντασία και διαφοροποίηση και χωρίς την πολυτέλεια τουλάχιστον μιας ξεκάθαρης decent μελωδίας. Eίναι νότες δίπλα σε νότες με μοναδικό στόχο, θαρρείς, να είναι μέσα στον τόνο του κομματιού και τίποτα άλλο. Και ούτε η παραγωγή δύναται να τα σώσει από την προβλεψιμοτητά τους, ίσα ίσα που προσθέτει σε αυτήν.

Οι A-ha πάντα στηρίζονταν στην δύναμη του songwriting τους, το οποίο ανεξάρτητα από το πώς  αντιμετωπιζόταν από την εκάστοτε παραγωγή κάθε φορά, ήταν αρκετό είτε για να μεγαλουργήσει, είτε για να κρατήσει σε υψηλά επίπεδα την αξιοπρέπεια του γκρουπ ακόμα και σε καιρούς χαλεπούς για όλους τους βετεράνους των 80s. H παραγωγή των άλμπουμ τους κυμαινόταν πάντα σε πολύ συγκεκριμένα πλαίσια, με αποτέλεσμα έναν συγκεκριμένο, προβλέψιμο τελικό ήχο, χωρις ιδιαίτερες διαφοροποιήσεις από κυκλοφορία σε κυκλοφορία. Συνεπώς δεν περίμενα έναν ριζοσπαστικά διαφορετικό ήχο και σε αυτό το άλμπουμ. Απλά περίμενα για μια ακόμα φορά (όπως και τόσες άλλες), να σταθούν στο ύψος τους ως συνθέτες και να μου δώσουν αυτή την όμορφη, μελωδική, μελαγχολική, pop που ξέρω ότι μπορούν άψογα να δημιουργήσουν, όταν το θέλουν.

Συμπέρασμα: Όταν παραμένεις επί δεκαετίες αυστηρά πιστός σε έναν συγκεκριμένο ήχο, χωρίς καμιά διάθεση πειραματισμού μακριά απ’ τα μέχρι ανατριχιαστικής λεπτομέρειας χαρτογραφημένα ύδατά σου, τελικά θα λιμνάσεις (και ίσως βουλιάξεις) σε αυτά. Οι A-ha τελικά δεν θα βουλιάξουν, δεν τους αφήνει το συνθετικό τους ταλέντο. Είναι κρίμα όμως να το αναλώνουν όλο σε δοκιμασμένες συνταγές δεκαετιών απλά και μόνο για να βγάλουν έναν ακόμα ίδιο δίσκο. Το Cast In Steel δεν είναι ένα κακό άλμπουμ. Διαθέτει μεμονωμένες εξαιρετικές στιγμές, αλλά στο σύνολό του είναι μάλλον μέτριο. Ερώτηση: αρκεί ένα μέτριο άλμπουμ για να μου αλλάξει γνώμη για την αναγκαιότητα της ύπαρξης των A-ha στα σύγχρονα μουσικά δρώμενα, όπως αυτά βασανίζουν τα δύσμοιρα αυτιά μου; Απάντηση: όχι βέβαια.

6/10 (λόγω Forest Fire και προτέρου εντίμου βίου)

 

Κωνσταντίνος Δορλής


Κωνσταντίνος Δορλής

 

Ο Κωνσταντίνος Δορλής έχει γεννηθεί στην Ελλάδα το 1973, αλλά συνήθως συστήνεται ως γέννημα θρέμμα της Γηραιάς Αλβιόνας  χωρίς κανείς να γνωρίζει τον λόγο αυτής της φαιδρής συμπεριφοράς του. Ο ίδιος όταν ερωτάται σχετικά, απαντά ασυνάρτητα απαγγέλλοντας στίχους του Percy Shelley. Δηλώνει μουσικός και στα hobbies του συγκαταλέγονται ο εκλεκτικός μισανθρωπισμός και η μακροχρόνια ανικανότητα ανεύρεσης μιας στοιχειωδώς γελοίας και ανούσιας μισθωτής εργασίας, σε μια προσπάθεια εναρμόνισής του με το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.

Media

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα