Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2015 16:22

Slaves - Are You Satisfied? (Virgin EMI, 2015)

Written by 

Ρίχνοντας μία ματιά, ανακάλυψα ότι στη χώρα μας δεν έχουμε ασχοληθεί καθόλου με τους Slaves, αν και το ντεμπούτο τους Are You Satisfied? κυκλοφόρησε την 1η Ιουνίου. Παράδοξο, αν σκεφτεί κανείς τον ντόρο που έχει δημιουργηθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο γύρω από αυτούς. Συμβόλαιο στην Virgin EMI, υποψηφιότητα για το βραβείο BBC Sound of 2015, αλλά κυρίως, υποψηφιότητα για το φετινό Mercury Prize, μαζί με καθιερωμένα όσο και δημοφιλή ονόματα (η απονομή γίνεται στις 20 Νοεμβρίου). Το πλέον παράδοξο όμως στην όλη ιστορία είναι ότι αυτό το ντουέτο από το Kent, το οποίο αποτελούν οι Laurie Vincent (κιθάρα, μπάσο, δεύτερα φωνητικά) και Isaac Holman (ντραμς, φωνητικά) παίζει ένα συχνά θορυβώδες υβρίδιο βρετανικού punk με κάποιες γκαραζίστικες πινελιές. Το πολύ καλό ΕP που κυκλοφόρησαν το 2012 με τίτλο Sugar Coated Bitter Truth αλλά και το single Where’s Your Car Debbie? σε συνδυασμό με τις φοβερές, όπως λέγεται, ζωντανές εμφανίσεις τους, με τον Holman να παίζει ντραμς όρθιος και το κοινό να χάνει τον έλεγχο, έκανε αρκετό κόσμο να μιλάει κολακευτικά για αυτούς. Τα αρπακτικά των πολυεθνικών δεν άργησαν να τους πάρουν χαμπάρι, με αποτέλεσμα να έρθει η μεγάλη μεταγραφή. Ένα ακόμη punk συγκρότημα υπογράφει στην Virgin EMI.

Ποιες μπορεί να είναι οι επιπτώσεις; Πόσο πιστός μπορείς να μείνεις στο υλικό σου, στον εαυτό σου τελικά, μετά από μία τέτοια μεγάλη αλλαγή; Οι Slaves για την ώρα φαίνεται να αντέχουν την δημοσιότητα αλλά και την βελτίωση των οικονομικών τους, που όπως και να το κάνουμε συχνά αλλοτριώνει. Φυσικά, κάποιες επιπτώσεις στον ήχο υπάρχουν. Εδώ και εκεί το Are You Satisfied? ηχεί ελαφρά “γυαλισμένο” σε σύγκριση με τις πρώτες ηχογραφήσεις τους. Όμως τα πάντα είναι σχετικά. Αν τους συγκρίνεις με οποιοδήποτε εμπορικό ψευτο-punk συκγρότημα, φαντάζουν σαν τους Crass. Και σε αντίθεση με το άλλο rock ντουέτο που έχει βγάλει πρόσφατα η Αγγλία, τους προβεβλημένους αλλά παντελώς φαιδρούς και ατάλαντους Royal Blood, οι Slaves έχουν χιούμορ. Φαίνεται από πολλούς στίχους, από το video clips που φτιάχνουν από τις πρώτες κιόλας μέρες τους, από τις φάτσες τους τις ίδιες. Οι Slaves δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από δύο τυπάκια που σαν οποιαδήποτε άλλα που δεν χαίρονται καθόλου με αυτά που βλέπουν γύρω τους και αντιδρούν παίζοντας μουσική. Η μουσική τους όμως δεν βγάζει σκέτη, μίζερη απογοήτευση. Έχει νεύρο, πλάκα και, μέσα στην αφέλειά και την απλότητά της πλησιάζει σε αυτό που το punk έχει υπάρξει πολύ περισσότερο από όσο μία μικρή μερίδα μουσικοκριτικών γκρινιάζει.

Έχουμε να κάνουμε με τους καινούριους Clash μήπως; Όχι βέβαια, ας προσγειωθούμε. Ούτε το ίδιο βάθος έχουν οι στίχοι των Slaves, ούτε φυσικά την ίδια ποιότητα οι συνθέσεις τους. Από την άλλη όμως, ο Laurie Vincent εξαπολύει κάμποσα riffs που αξίζουν τον κόπο, βρώμικα όσο και παραμορφωμένα, άλλα από τα οποία ανεβάζουν απότομα την αδρεναλίνη, όπως στο φοβερό Sockets (κορυφαία ίσως στιγμή του δίσκου) και άλλα, πιο βαριά και υποχθόνια, όπως στο επίσης καλό Hunter ή στο Hey. Tα φωνητικά του Isaac Holman πάλι είναι εξαιρετικά, ενώ η ερμηνεία του έχει χαρακτήρα (κάποιες συγκρίσεις με τον John lyndon είναι πάντως λανθασμένες, ομοιότητα δεν υπάρχει).

Ο δίσκος παρουσιάζει ενότητα ύφους, αλλά συγχρόνως μεγάλη ποικιλία, αφού ακούμε από κλασικά βρετανικά punk κομμάτια όπως το σπηνταρισμένο Despair And Traffic με το φοβερό ρεφραίν, όσο και άλλα, mid ή και slow tempo (όπως τα Hunter, Do Something και Sugar Coated Bitter Truth). Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις, όπως το Cheer Up London και Feed The Mantaray που οι Slaves υιοθετούν ένα πιο ρυθμικό, χορευτικό στυλ με στοιχεία hip hop, στην λογική των Blaggers ITA (άλλο ένα punk συγκρότημα που υπέγραψε κάποτε στην EMI και ατύχησε). Όμως και σε αυτές τις περιπτώσεις οι Slaves ηχούν βρώμικοι και σαρκαστικοί: “Cheer up London, you’re already dead and it’s not that bad” τραγουδάει ο Holman στο πρώτο, ενώ στο δεύτερο βλέπουμε το ντουέτο να παντρεύει το μάλλον χιουμοριστικό falsetto στα δεύτερα φωνητικά του Vincent με τα πιο ψυχωμένα, άγρια φωνητικά που εξαπολύει ο Holman σε όλο τον δίσκο και ένα κοφτό κιθαριστικό riff που έχουμε όσως ξανακούσει, αλλά όπως και να έχει τσακίζει κόκαλα.

Φυσικά υπάρχουν στιγμές που οι Slaves καταφεύγουν σε εύκολες λύσεις, όπως το She Wants Me Now (που όμως είναι τόσο ευκολομνημόνευτο και ρυθμικό που μπορεί να το ακούσουμε και σε καμία διαφήμιση, ελέω label), ενώ αλλού, όπως στο καλό κατά τα λοιπά Hey, οι στίχοι ρέπουν προς μία κακώς εννοούμενη αφέλεια. Αλλού πάλι, όπως στο Wow!!!7AM ηχούν κάπως αδιάφοροι. Μπορεί επομένως να μην έχουμε το νέο Never Mind The Bollocks, από την άλλη όμως, το Are You Satisfied? δείχνει χαρακτήρα μέσα από τις ανισότητές του, έχει ενέργεια, έχει σίγουρα λόγο ύπαρξης. Και η πολύ καλή επίδοσή του στα charts σε συνδυασμό με το δυνατό promo της εταιρείας τους δεν σημαίνει αυτόματα ξεπούλημα ούτε προδικάζει αναγκαστικά το μέλλον τους. Άλλωστε, δεν πρέπει να χάνουμε το δάσος: θα ήταν καλύτερα στην θέση Slaves να είχαμε άλλη μία Adele, ή, χειρότερα ακόμα, άλλον έναν Justin Bieber ή έναν απόφοιτο κάποιου talent show για βλαμμένους; Φαντάζομαι όχι, άρα, σε ό,τι τουλάχιστον αφορά τον γράφοντα, αυτή η συζήτηση τελειώνει για την ώρα εδώ.

7,5/10

 

Παναγιώτης Γαβρίλης

 

Ο Παναγιώτης Γαβρίλης είναι επιφανειακά ένας εξωστρεφής τύπος που αγαπά την μπύρα και τις θορυβώδεις κιθάρες, όμως στην πραγματικότητα είναι ένας ρομαντικός: αγαπά την λογοτεχνία και την ποίηση και ονειρεύεται κάποτε (σύντομα, η ζωή είναι μικρή), να επικρατήσει παγκόσμια ειρήνη και ευμερία και η ΑΕΚ να «σηκώσει» το Champions League. Φυσικά, τίποτα από όλα αυτά δεν πρόκειται να συμβεί. Ποτέ.

Media

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα