Τρίτη, 08 Δεκεμβρίου 2015 11:51

Foo Fighters - Saint Cecilia EP (Roswell/RCA Records, 2015)

Written by 

Δύο εβδομάδες έχουν μόλις περάσει από την ημέρα που οι Foo Fighters αποφάσισαν να προσφέρουν στους φίλους τους ένα ΕΡ πέντε κομματιών, διαθέσιμο δωρεάν στην ιστοσελίδα τους. Για τα όσα οδήγησαν στην ηχογράφηση του ΕΡ  σας είχαμε ενημερώσει. Όμως, όπως φαίνεται, η κυκλοφορία αυτή είναι κάτι πολύ περισσότερο από μία όμορφη χειρονομία (αφήνω στην άκρη δεύτερες σκέψεις σχετικά με έμμεσο εμπορικό κέρδος, διότι κατά την γνώμη μου ο Grohl δεν είναι τέτοιος τύπος ευτυχώς, χωρίς να παύει βεβαίως να είναι επαγγελματίας).

Το είχα γράψει τότε και μάλλον έντονα, ότι το προηγούμενο LP των Foo Fighters, το διαφημισμένο Sonic Highways ήταν μία κακή κυκλοφορία (σε αντίθεση με την σειρά ντοκυμαντέρ που πήγαινε «πακέτο», η οποία ήταν έξοχη). Η μπάντα ακουγόταν προβλέψιμη και σε σημεία αφελής: ήταν μάλλον η αποτυχημένη προσπάθεια να μπορέσουν να αρέσουν σε όλους, αντίτιμο της οποίας ήταν να ξεχάσουν ότι συγχρόνως έπρεπε να είναι και ο εαυτός τους. Και βέβαια, αυτό ήταν το αποτέλεσμα μίας εξελικτικής πορείας, η οποία απλώς κατέληξε σε αυτή την πλαδαρή ηχογράφηση.

Όμως ο Grohl, άσχετα αν κάποιος τον συμπαθεί ή τον αντιπαθεί, δεν είναι ο τύπος αυτός που ακούσαμε στο Sonic Highways. Το Saint Cecilia στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία ηχηρή υπενθύμιση του γεγονότος αυτού. Ο Grohl, όπως και όλοι οι Foo Fighters είναι άνθρωποι που αγαπάνε την καλή μουσική, μπορούν να παίξουν καλή μουσική και άρα το μόνο που μένει είναι να το αποφασίσουν. Ακριβώς αυτό συμβαίνει στο Saint Cecilia. Φτιαγμένο από κομμάτια ή μέρη κομματιών που έχουν γραφτεί σε βάθος χρόνου και έχουν μείνει αχρησιμοποίητα, το ΕΡ-έκπληξη είναι μία γεμάτη νεύρο και ένταση ηχογράφηση. Έχουμε κατ’ αρχήν το πολύ καλό εναρκτήριο ομότιτλο, που θυμίζει την αγάπη της μπάντας για ένα κλασικίζον, πιο συμβατικό κιθαριστικό rock, αλλά συγχρόνως και την ικανότητά της να το κάνει να ηχεί πολύ πιο πειστικό και διασκεδαστικό. Έχουμε ακόμη το Sean και το Neverending Sigh (κομμάτι εικοσαετίας), που κάλλιστα θα μπορούσαν να περιλαμβάνονται στο αξεπέραστο κατ’ εμέ ντεμπούτο τους, με την επίδραση των Hüsker Dü να είναι εμφανής στο πρώτο. Φοβερό όμως είναι και το Savior Breath, μία χαρντκορίστικη έκδοχή ενός 70’s hard rock θέματος, ενώ ακόμη και η πιο αδύναμη στιγμή του δίσκου το Iron Rooster, ένα mid-tempo κομμάτι που και αυτό στρέφει το βλέμμα σε ένα πιο συμβατικό rock δεν είναι πραγματικά κακό, αλλά απλώς μη συμβατό με όλα τα υπόλοιπα.

Το αν θα αποτελέσει το Saint Cecilia το πρώτο επεισόδιο μίας επιστροφής των Foo Fighters σε μία πιο ειλικρινή και άμεση προσέγγιση του υλικού τους ή είναι απλώς ένα ευχάριστο διάλειμμα σε μία πορεία χωρίς επιστροφή στην ανούσια εμπορικότητα, θα το μάθουμε σύντομα. Θέλω να είμαι πάντως αισιόδοξος και να ποντάρω στο πρώτο.

8/10

Παναγιώτης Γαβρίλης

 

Ο Παναγιώτης Γαβρίλης είναι επιφανειακά ένας εξωστρεφής τύπος που αγαπά την μπύρα και τις θορυβώδεις κιθάρες, όμως στην πραγματικότητα είναι ένας ρομαντικός: αγαπά την λογοτεχνία και την ποίηση και ονειρεύεται κάποτε (σύντομα, η ζωή είναι μικρή), να επικρατήσει παγκόσμια ειρήνη και ευμερία και η ΑΕΚ να «σηκώσει» το Champions League. Φυσικά, τίποτα από όλα αυτά δεν πρόκειται να συμβεί. Ποτέ.

Media

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα