Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2016 22:32

The Road Miles - Gold And Shadows (self-released, 2015)

Written by 

“Χρειαζόμαστε” ακόμη μία Ελληνική heavy rock μπάντα (αποφεύγω να χρησιμοποιήσω τον όρο stoner, ως πολύ στενό για το υποσύνολο στο οποίο αναφέρεται η ερώτηση); Αβίαστα, η απάντηση έρχεται θετική, για τον απλούστατο λόγο πως ο καθένας δικαιούται ένα βήμα για να εκθέσει την έκφρασή του και τις καλλιτεχνικές του ανησυχίες. Όμως, κατόπιν απλής παρατήρησης της προσφοράς των συγκροτημάτων που διεκδικούν το μερίδιο του χρόνου ακρόασής μας (καταρχάς), οφείλουμε να θέσουμε κάποιους όρους. Και αυτό διότι ο συγκεκριμένος χώρος, ενώ τα νέα συγκροτήματα αυξάνονται, όπως αυξάνεται και ανανεώνεται συνεχώς η οπαδική βάση, μοιάζει από την άλλη να έχει περιέλθει σε ένα δημιουργικό τέλμα. Είναι επομένως ευνόητο να περιμένουμε από τις νεότερες εισόδους να διαφοροποιηθούν από τη μάζα, στην καλύτερη αισθητά, στη χειρότερη λιγότερο αισθητά αλλά έστω με ορατές προοπτικές.

Οι The Road Miles φιλοδοξούν να πάρουν το δικό τους κομμάτι από αυτήν την πίτα. Το Gold And Shadows ακολουθεί το αυτοχρηματοδοτούμενο Hues Of Grit ΕΡ που κυκλοφόρησαν στις αρχές της ίδιας χρονιάς (μιλάμε για το 2015 ακόμη, εννοείται…). Παρότι τα 6 κομμάτια που εκτείνονται σε μία διάρκεια 33 λεπτών θα δικαιολογούσαν τον χαρακτηρισμό του Gold And Shadows ως (και πάλι) ΕΡ, η μπάντα το προμοτάρει ως το πρώτο της ολοκληρωμένο άλμπουμ, σαν να βρισκόμαστε στα χρόνια πριν την επικράτηση CD, πιο συγκεκριμένα στα ‘60s-’70s. Η ατμόσφαιρα που περνούν οι Road Miles συνδυάζει πράγματι στοιχεία από παλαιότερες αναλογικές εποχές. Στη θεώρηση αυτή συνηγορούν οι πληροφορίες από το δελτίο τύπου, όπου αναφέρεται πως ο δίσκος ηχογραφήθηκε ζωντανά σε... μπομπίνα.

Οι βασικοί άξονες γύρω από τους οποίους κινείται ο ήχος του άλμπουμ (ας επιμείνουμε κι εμείς στον χαρακτηρισμό που δίνει η μπάντα στο πόνημά της, έτσι κι αλλιώς δεν έχει κάποια ουσιαστική σημασία) είναι επιγραμματικά τρεις: τα blues (όπως προεκτάθηκαν στο rock και το hard rock - ακούστε το αργόσυρτο εναρκτήριο Demons), η ψυχεδέλεια και η americana (με μία ανεπαίσθητη εσάνς gothic rock, που μάλλον αναδύεται περισσότερο από τους στίχους π.χ. του William Blake που κλείνουν το άλμπουμ). Δεν θα πέσω στον πειρασμό να προσθέσω το doom rock σε αυτούς: πολλά σημεία θυμίζουν το ύφος, κυρίως όμως λόγω των αργών ταχυτήτων και του heavy ρυθμικού υποβάθρου και όχι επειδή παραπέμπουν σε συγκεκριμένες φόρμες.

Λόγω των γυναικείων φωνητικών, δεν είναι αδικαιολόγητο ότι κάποιοι προβαίνουν ήδη σε συγκρίσεις με τους Blues Pills, οι οποίοι κινούνται σε αντίστοιχο πλαίσιο, αν και με πιο σκληρές αναφορές. Είναι πιθανό αυτή η σύγκριση να οδηγήσει κάποιους στο να ακούσουν το άλμπουμ, κάτι που θα ήταν άδικο αρχικά, καθώς η πρόταση των The Road Miles έχει εντελώς άλλες αφετηρίες και διαφορετική λογική στη σύνθεση, αλλά ευχής έργον σε δεύτερη ανάγνωση, εφόσον θα δοθεί η ευκαιρία να φτάσει αυτή η πρόταση σε περισσότερα αυτιά, αυξάνοντας έτσι τις πιθανότητες να εκτιμηθεί από αυτούς που πρέπει - διότι, κακά τα ψέματα, το νυχτερινό μαύρο με το οποίο χρωματίζουν τις συνθέσεις τους δεν ταιριάζει σε όλους τους παροικούντες την heavy rock πιάτσα. Το Hey Ma έχει πάντως ήδη ξεχωρίσει ως minor hit στους σχετικούς κύκλους και δυνητικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πάτημα στην προσπάθεια αναγνωρισιμότητας του γκρουπ.

Λογικά η κυκλοφορία του δίσκου σε φυσικό format (υποθέτω αρχικά CD;) θα βρει το δρόμο της προς τον έξω κόσμο σύντομα. Η ψηφιακή συμπίεση του mp3 δυστυχώς αφαιρεί πόντους από το ηχητικό αποτέλεσμα. Εννοείται πως το βινύλιο είναι αυτό που ενδείκνυται για την ακρόαση της συγκεκριμένης προσπάθειας. Τα διαδικαστικά της ηχογράφησης που αναφέρθηκαν παραπάνω μπορεί να ακούγονται τυπικά, όμως στην πραγματικότητα συνιστούν μία αισθητική πρόταση που μόνο μέσω του βινυλίου θα μπορεί να βρει πραγματικά ταιριαστή υλοποίηση. Στο live τους στις 30 Ιανουαρίου, έχουν τη δυνατότητα να παρουσιάσουν το άλμπουμ τους πολύ κοντά στις συνθήκες που του αξίζει. Ως τότε, έχουμε τη δυνατότητα να ακούσουμε την έγκυρη εκκίνηση ενός συγκροτήματος που, αν όλα πάνε κατ’ ευχήν, αναμένεται να φτάσει ως τον τερματισμό έχοντας τρέξει με το δικό του ρυθμό - και αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία από την καλλιτεχνική και την όποια εμπορική επιτυχία.

 

7/10

Μιχάλης Κουρής

 

 

Για τον Μιχάλη Κουρή καλύτερα από οποιονδήποτε μιλάνε τα σημειώματα στο ψυγείο του: "Δεν πεινάω δεν πεινάω" "Να έρχεσαι κάθε πέντε λεπτά να με βλέπεις" "Μην πίνεις άλλο" "Δεν μπορείς να πας σε όλα τα live". Ακούει τα πάντα και δεν εννοεί "ακούω ραδιόφωνο" - στον ελεύθερό του χρόνο είναι αφουγκραστής των συμπαθών ζώων σε ζωολογικό κήπο του εξωτερικού που εύλογα επιθυμεί να παραμείνει μυστικός.

Website: www.soundgaze.gr
Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα