Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2016 08:15

The Next Step Quintet ft. Tivon Pennicott - 2 (Puzzlemuzik, 2015)

Written by 

Τώρα που η επιτυχία του Kamasi Washington στις λίστες του 2015 των περισσότερων επιδραστικών εναλλακτικών μέσων του εξωτερικού μοιάζει να ανοίγει τα αυτιά των αναζητούντων την καλή μουσική μέσα από δρόμους πέραν της pop, rock, hip-hop, electro κτλ. αποδεικνύεται πως ίσως αρκεί μια σωστή καμπάνια προώθησης για να αναδειχτεί ένα καλό jazz άλμπουμ και εκτός του jazz κοινού ή των εραστών της τεχνικής. Αυτό φυσικά το ξέραμε χρόνια - ότι δηλαδή η δυναμική της jazz μπορεί να αγγίξει ένα ευρύ πλήθος κόσμου. Ίσως πάλι, τα ίδια αυτά μέσα να στελεχώνονται πλέον από ανθρώπους που έχουν μεγαλώσει πλέον αρκετά σε ηλικία και παραστάσεις ώστε να μην μπορούν να αγνοήσουν έναν τόσο εξαίρετο “μαθητή” του Coltrane

Υπό αυτό το πρίσμα, χωρίς φυσικά να ακούγεται τόσο “χαοτικό” για το κοινό αυτί, το 2ο άλμπουμ των Next Step Quintet είναι (ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι) το αντίστοιχο Epic της ελληνικής jazz σκηνής. Μίας σκηνής που δισκογραφεί αραιά, ενώ αντίθετα στο ζωντανό πεδίο συγκεντρώνεται πολύ τακτικά, με πολλές συνεργασίες και ανταλλαγές μουσικών σε μη σταθερά σχήματα. Μίας σκηνή που “βγάζει το ψωμί της” κατά βάση από sessions σε πολύ γνωστότερους και ευρύτερης κατανάλωσης μουσικούς, πράγμα λυπηρό από τη μία, καθώς είναι κρίμα σπουδαίοι μουσικοί που έχουν φάει τα χρόνια τους στη μελέτη να μην μπορούν να βιοποριστουν από τη μουσική που αγαπούν να παίζουν, διώχνει όμως από την άλλη το άγχος της επιτυχίας για τις δικές τους δουλειές και χαρίζει την εκφραστική ελευθερία που τόσο αγαπούν οι τζαζίστες μουσικοί.

Μέσα στο άλμπουμ αυτό, οι Next Step Quintet ακούγονται ως μία συμπαγής ομάδα όπου δεν ξεχωρίζουν ατομικότητες, ούτε καν οι guest πνευστοί Tivon Pennicott (ως ο διεθνής guest) και Τάκης Πατερέλης (ως αρχαιότερος - υπάρχει αρκετό ενδεικτικό υλικό για να αναζητήστε από τη δουλειά του, π.χ. με τους Iasis, τα Κρόταλα, τον Τάκη Μπαρμπέρη ή τον Γιώργο Τρανταλίδη). Κάθε κομμάτι διέπεται από αυτήν την ομαδική νοοτροπία και τη νεανική φρεσκάδα των συμμετεχόντων, συνθετών (τα credits των κομματιών μοιράζονται στον πιανίστα Γιάννη Παπαδόπουλο με 3 και τον κιθαρίστα Θοδωρή Κότσυφα με 4) και εκτελεστών (οι προαναφερθέντες και οι Κωνσταντίνος Μάνος στο μπάσο και Βασίλης Ποδαράς στα ντραμς). Η φαντασία μπορεί να αφεθεί ελεύθερη για να ανακαλύψει την αφηγηματική αλληλουχία των μουσικών τμημάτων, από την ευθύτητα των φράσεων του εναρκτήριου Dead End (και τις σύντομες κιθαριστικές a la Al di Meola παρεμβάσεις) στη ρυθμική samba του Rosalinda’s Dance, όπου πιάνο και σαξόφωνα παίζουν το ρόλο του ζευγαριού στον ιδιαίτερο αυτό “χορό”, αρχικά μονολογώντας και καταλήγοντας συντονιζόμενα. Στο Architect, η μπάντα απευθύνει το λόγο στο rock κοινό, γκρουβάροντας και γράφοντας πιασάρικες κεντρικές μουσικές φράσεις - δεν θα μου προξενούσε εντύπωση αν επρόκειτο για διασκευή σε κάποιο άγνωστό rock κομμάτι, κατά την παράδοση των Bad Plus ή του Robert Glasper.

Φυσικά δεν γίνεται να μην σαγηνευτείς από το Erotic Warfare, μία σύνθεση που, πέρα από το βασικό θέμα, στηρίζεται στον έντονο διάλογο ανάμεσα στους σαξοφωνίστες, όπου ο ένας συχνά “πατάει” πάνω στις φράσεις του άλλου, σαν ένα ερωτικό καυγαδάκι όπου και οι δύο έχουν δίκαιο και άδικο μαζί, όπου ο ένας φιλοδοξεί να “καπελώσει” τον άλλον για να βγει νικητής στη μονομαχία. Μέχρι βεβαίως να φτάσουν στη λύση, να ηρεμήσουν τα πράγματα και να αναλάβουν εξ ολοκλήρου μπάσο και κιθάρα, με τα ντραμς να κρατούν το ρυθμό. Θα γράψω όμως χωρίς να ντραπώ πως αυτό που με τράβηξε για τα καλά στο δεύτερο άλμπουμ των Next Step Quintet ήταν ένα live τους στο πλαίσιο του 3ου “Jazz Στο Πάρκο” στο Ίλιον, πριν κυκλοφορήσει ο δίσκος που σας παρουσιάζουμε εδώ, κατά την διάρκεια του οποίου μαγεύτηκα από μία σύνθεση που μου δημιούργησε την αίσθηση ότι θα μπορούσε να ανήκει σε κάποιο ξεχασμένο jazz session του Perdition City των Ulver. Αυτή η σύνθεση τιτλοφορείται Cavo Dimo και υπάρχει στο άλμπουμ και οι φίλοι των Νορβηγών, ειδικά της εποχής που αναφέρω, θα πρέπει να αφουγκραστούν άμεσα. Η στούντιο εκτέλεση δεν περιλαμβάνει, φυσικά, την ατμόσφαιρα της θερινής εκείνης βραδιάς. Στην (όχι τόσο απιθανή, αν με ρωτάτε) περίπτωση που οι Next Step Quintet έχουν υπόψη τους τους Νορβηγούς, θα πρόκειται περί κλασικής περίπτωσης “αντιδανείου”, καθώς οι Ulver ήταν βαθιά επηρεασμένοι από την jazz σε εκείνο το άλμπουμ και δεν ανακάλυψαν μια ακατοίκητη νέα ήπειρο.

Όσο κι αν πολλές φορές η jazz γίνεται αυτοαναφορική, σε αντίθεση με την ελευθεριάζουσα νοοτροπία που γενικά θέλουν να έχουν οι θιασώτες της, κάποια από τα σημεία καμπής της συνέβησαν όταν κατάφερε να περάσει σε πλήθος κόσμου μεγαλύτερο από αυτό που κατά βάση απευθύνεται (π.χ. με δίσκους σαν το Kind Of Blue, A Love Supreme και φυσικά και το Epic). Πέρα από σπουδαίο δείγμα της ελληνικής jazz σκηνής, το 2 των Next Step Quintet, όπως και το ομώνυμο πρώτο άλμπουμ τους που αποτέλεσε το εφαλτήριο για την σαφώς ωριμότερη τούτη δουλειά, καταφέρνει να προσεγγίζει άλλα μουσικά είδη κρατώντας ανέπαφο τον jazz χαρακτήρα του. Ως τέτοιο, έχει τη δυνατότητα να δώσει πάτημα και να φέρει την jazz πιο κοντά σε αυτιά που έχουν διάθεση να περάσουν σε μία πιο προχωρημένη μουσική πρόταση από τα πιο μαζικά προβεβλημένα μουσικά είδη (τα γράψαμε και πιο πάνω, ας μην γινόμαστε κουραστικοί). Το όνομά τους ακούγεται και στο εξωτερικό πλέον (βλέπε διακρίσεις σε διεθνείς διαγωνισμούς), οι εμφανίσεις τους εντός των τειχών είναι συχνότατες, οπότε η αναγνώριση ίσως δεν απέχει τόσο πολύ. Μέχρι τότε και ανεξάρτητα από το αν αυτή η στιγμή έρθει ποτέ, κανείς δεν μπορεί να αφαιρέσει από τους Next Step Quintet το δικαίωμα να τεντώνουν τις τιράντες τους από υπερηφάνεια για το δημιούργημά τους.

 

8,5/10

Μιχάλης Κουρής

 

 

Για τον Μιχάλη Κουρή καλύτερα από οποιονδήποτε μιλάνε τα σημειώματα στο ψυγείο του: "Δεν πεινάω δεν πεινάω" "Να έρχεσαι κάθε πέντε λεπτά να με βλέπεις" "Μην πίνεις άλλο" "Δεν μπορείς να πας σε όλα τα live". Ακούει τα πάντα και δεν εννοεί "ακούω ραδιόφωνο" - στον ελεύθερό του χρόνο είναι αφουγκραστής των συμπαθών ζώων σε ζωολογικό κήπο του εξωτερικού που εύλογα επιθυμεί να παραμείνει μυστικός.

Website: www.soundgaze.gr
Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα