Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016 15:46

The Last Shadow Puppets - Everything You've Come to Expect (Domino, 2016)

Written by 

Σε μια εποχή που οι διάττοντες αστέρες περισσεύουν και η αντοχή των μουσικών σχημάτων είναι ελάχιστη, κυρίως επειδή η μουσική βιομηχανία έχει καταντήσει την τέχνη εμπόρευμα και θέλει να τροφοδοτεί με φρέσκο «κρέας» την πελατεία της, η περίπτωση του Alex Turner είναι μοναδική. Πέραν του ότι έχει γράψει, χωρίς ιδιαίτερα μεγάλο ανταγωνισμό, είναι αλήθεια (άλλωστε όταν συναγωνίζεσαι κάτι Coldplay και Muse, αυτό δεν είναι δύσκολο), μερικές από τις σημαντικότερες συνθέσεις της βρετανικής σκηνής της τελευταίας δεκαετίας, έχει κατορθώσει κάτι που για «εναλλακτικό» καλλιτέχνη μοιάζει απίστευτο. Έχει κυκλοφορήσει 7 άλμπουμ, 5 με τους Arctic Monkeys και 2 με τους Last Shadow Puppets, τα οποία όλα έχουν καρφωθεί στο νούμερο ένα του βρετανικού chart.

Βέβαια, αυτό δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της καλής δουλειάς. Άλλωστε, τα τελευταία χρόνια τα αγγλικά charts είναι γεμάτα εμετικούς κλώνους από talent shows και δήθεν alternative κλόουν, τύπου The 1975. Ο Alex Turner έχει, πέραν των αναμφισβήτητων συνθετικών του ικανοτήτων, τη δυνατότητα να δημιουργεί hype. Ο άλλοτε χλωμός και ντροπαλός indie ήρωας που μπορούσε να ενσωματώσει στον ήχο του στοιχεία από το punk, την τυπική βρετανική κιθαριστική pop, την αμερικάνικη εναλλακτική κουλτούρα (κυρίως το desert rock χάδι των QOTSA) έχει σταδιακά μεταβληθεί σε μια περσόνα που περισσότερο μοιάζει με καρικατούρα του Elvis που κυκλοφορεί στους δρόμους του LA. Ταυτόχρονα, στην απαρχή του θριάμβου του με τους Monkeys, έφτιαξε με το φίλο του Miles Kane (των πλέον διαλυμένων Rascals) τους Last Shadow Puppets, ένα σχήμα με το οποίο θα μπορούσαν να ξεφύγουν από την τυπική συνταγή των συγκροτημάτων τους και να παίξουν τη ρομαντική εκδοχή των 60s, του british invasion, του Scott Walker και του Phil Spector.

Πολλοί σκέφτηκαν, μετά την ανακοίνωση της κυκλοφορίας του δεύτερου άλμπουμ των Puppets, αν θα μπορέσει να φτάσει την αισθητική αρτιότητα και τα επίπεδα ενθουσιασμού που γέννησε το εξαιρετικό The Age of Understatement του 2008. Η απάντηση είναι όχι, αν και δεν απέχει πολύ σε ποιότητα και είναι βέβαιο πως οι λάτρεις του ήχου του ντεμπούτου των Puppets θα ικανοποιηθούν και με το παρόν άλμπουμ. Τα συστατικά είναι περίπου ίδια, με τη διαφορά ότι το Everything You’ve Come to Expect αγγίζει λίγο περισσότερο τη σύγχρονη εποχή, είναι λιγότερο ρετρό και δανείζεται στοιχεία από την πρόσφατη περσόνα του Alex Turner. Αυτή είναι και η αχίλλειος πτέρνα του δίσκου. Αλλά θα έρθουμε σ’ αυτό στη συνέχεια.

Τα πρώτα 6 κομμάτια του δίσκου είναι ένα προς ένα. Το Aviation ανοίγει το άλμπουμ με καμπανιστές, indie pop κιθάρες που παντρεύουν την παράδοση των Byrds με αυτή των indie κιθαριστικών σχημάτων της δεκαετίας του ‘80. Η Beach Boys αισθητική του Miracle Aligner και το υποβλητικό Dracula’s Teeth με τα υπέροχα strings του μαέστρου Owen Pallett θυμίζουν την ατμόσφαιρα του Age of Understatement. Το ομότιτλο είναι κλασική παιχνιδιάρικη 60s pop με έντονα κινηματογραφικά στοιχεία και το The Element of Surprise είναι ένα κομψό, mid tempo lounge pop κομμάτι που θα ακούγεται σε πολλά beach bars το καλοκαίρι. Κεντρικό σημείο στο άλμπουμ το Bad Habits, όπου κυρίαρχο ρόλο στα φωνητικά αναλαμβάνει ο Kane. Punky και νευρώδες, παιχνιδιάρικο και ταυτόχρονα αιχμηρό, αποτελεί το πάντρεμα του σήμερα με το χτες.

Από εκεί και πέρα, σε μεγάλο βαθμό, δυστυχώς, αναλαμβάνει η σύγχρονη περσόνα του Turner με το λαδωμένο κοκοράκι, το ανασηκωμένο α λα Eric Cantona δερμάτινο jacket και το λάγνο βλέμμα του Tom Jones. Ας πάρουμε για παράδειγμα το Sweet Dreams TN. Ο όμορφος βαλς ρυθμός και τα strings καταστρέφονται από την υπερβολή της ερμηνείας του Turner που ακούγεται σαν να τραγουδάει σε Elvis karaoke party. Με την εξαίρεση του The Dream Synopsis που θυμίζει Roy Orbison και όπου η ερμηνεία του Alex θυμίζει λίγο τον νεαρό daydreamer που επιχειρούσε να ξεφύγει από το βροχερό Sheffield, τα υπόλοιπα κομμάτια θα μπορούσαν να χωρέσουν στον υπερφίαλο τελευταίο δίσκο των Arctic Monkeys. 

Με λίγα λόγια, το άλμπουμ είναι καλό, ιδιαίτερα σε μια εποχή που η Αγγλία κοιμάται. Όμως κουβαλάει τις πιθανές αιτίες της μελλοντικής παρακμής του Alex Turner, ο οποίος ακόμη και στο side project του, όπου θα έπρεπε να είναι εντελώς απελευθερωμένος, δείχνει να καταδιώκεται από το stardom και την προσαρμογή στην πιο στυλιζαρισμένη εκδοχή της αμερικάνικης ροκ κουλτούρας. Όπως τραγουδούσε μια άλλη, σπουδαία μορφή της Γηραιάς Αλβιώνας, “in the days when you were hopelessly poor, I just liked you more”.

7,5/10

 

Γιώργος Χριστόπουλος

 

Ο Γιώργος Χριστόπουλος γεννήθηκε πριν από πολλά πολλά χρόνια μια χιονισμένη Κυριακή του Νοέμβρη (ανήμερα της ...Οκτωβριανής Επανάστασης που με το νέο ημερολόγιο έγινε στις 7 Νοεμβρίου) στην πόλη Mönchengladbach, κοντά στα γερμανοολλανδικά σύνορα. Ωστόσο πάντα αναγνώριζε ως ...πατρίδα μια ακόμη βορειότερη ευρωπαϊκή πόλη, το μουντό, βροχερό και αραχνιασμένο Manchester, όπου πέρασε (με αχώριστη σύντροφό του τη ...Boddingtons)  κομμάτι της ανέμελης νιότης του πατώντας τα άγια χώματα που είχαν διαβεί οι Smiths, οι Joy Division και οι New Order, οι Stone Roses και οι Happy Mondays, οι Inspirals και οι Charlatans κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ....

Όταν δεν εργάζεται αόκνως για να σώσει τους συναδέλφους του ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς από τα νύχια των εργοδοτών τους (αλήτης εργατοπατέρας γαρ...), θα τον βρείτε βουλιαγμένο σε ένα καναπέ να μελετά κοινωνιολογικές θεωρίες, να διαβάζει αστυνομικά μυθιστορήματα ή να παίζει ατέλειωτες ώρες Football Μanager στο pc. Συνήθως με μια παγωμένη pils ανά χείρας...

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα