Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2016 12:02

VA - Let's Go Down And Blow Our Minds - The British Psychedelic Sounds Of 1967 (Cherry Red Records, 2016)

Written by 

Δεν είχα ποτέ μου πρόθεση να διδάξω νοσταλγική μουσική παρελθοντολογία (αν όμως μου το πρότειναν από το πανεπιστήμιο του Cambridge…). Ούτε καν ανήκω σε εκείνους τους απόλυτους, που πιστεύουν ότι στις μέρες μας δε συμβαίνει τίποτα αξιόλογο στη μουσική. Κάθε άλλο. Αυτό όμως δε με εμποδίζει από το να πιστεύω κι εγώ πως η θεωρία που λέει ότι στη μουσική σχεδόν όλα έγιναν στην περίοδο 1967 - 1973, έχει αρκετή δόση αλήθειας. Κι αν όντως αυτό αληθεύει, τότε αυτόματα το Let'Go Down And Blow Our Minds - The British Psychedelic Sounds Of 1967 αποκτά ακόμα μεγαλύτερη σημασία, αφού περιλαμβάνει τραγούδια που κυκλοφόρησαν αποκλειστικά το 1967. Παρά τις διάφορες υπερβολές που έχουν κατά καιρούς υποστηριχθεί, ένα πράγμα ισχύει πέραν πάσης αμφιβολίας. Το ότι πριν τη δεκαετία του ’80, ακόμα και τα mainstream τραγούδια ήταν πολύ πιο ποιοτικά, από τα αντίστοιχα μεταγενέστερα. Φανταστείτε, λοιπόν, τι γινόταν τότε με τα ποιοτικότερα τραγούδια που δεν ήταν δυνατό να βρει κανείς στους καταλόγους επιτυχιών, αλλά να ακούσει σε underground μέρη.

Αν δεν προλάβατε να το συνειδητοποιήσετε, βρίσκεστε ήδη μαζί μου στην εποχή που μεσουράνησε το «καλοκαίρι της αγάπης». Η ήρεμη κοινωνική και καλλιτεχνική «επανάσταση» της flower power κοινότητας, που όσο και αν κατακρίθηκε για την αδυναμία της στο LSD, εξαπλώθηκε σαν ιός σε διάφορα μέρη της Αμερικής, με εξέχουσες διάφορες σημαντικές καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, οι περισσότερες από τις οποίες είχαν να κάνουν με τη μουσική. Επίκεντρο της hippie κοινότητας αποτέλεσε η περιοχή Haight-Ashbury του Σαν Φρανσίσκο, όπου συνέβαιναν εκπληκτικά μουσικά γεγονότα με μπροστάρηδες τους Jefferson Airplane, Grateful Dead, Big Brother And The Holding Company, Janis Joplin και πολλούς άλλους. Εμείς όμως αφήνουμε τα Αμερικανάκια (αφού ακούσουμε ξανά και ξανά τους δίσκους των απλά ανεπανάληπτων τελεία-και-παύλα West Coast Pop Art Experimental Band) και διακτινιζόμαστε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, για να δούμε ειδικότερα τι συνέβαινε τότε στο Λονδίνο. Βλέπουμε τη Βρετανική ψυχεδελική σκηνή, που εμφάνιζε αρκετές διαφορές από την Αμερικανική, επισκεπτόμαστε το περίφημο UFO Club και καταλήγουμε να δούμε ζωντανά τους Pink Floyd, The Crazy World Of Arthur Brown, Soft Machine, The Move, Tomorrow και The Pretty Things να παίζουν στο 14 Hours Technicolour Dream.

Κι ύστερα απ’ αυτά, πλήρεις σημαντικών εμπειριών, εμβαθύνουμε στα γεγονότα και διαπιστώνουμε ότι η μουσική που «συνέβαινε τότε» στη Βρετανία είχε μεν κοινά στοιχεία με την αντίστοιχη Αμερικανική, αλλά ήταν ελαφρώς και στη συνέχεια σαφέστερα προσανατολισμένη στην pop. Ο «νέος» αυτός ήχος, ο οποίος διαμορφώθηκε στα underground κλαμπ, αλλά κατά βάση δημιουργήθηκε από ηχογραφήσεις που είχαν γίνει σε ιδιωτικούς χώρους, κατέληξε σύντομα να γίνει το κύριο μουσικό ρεύμα και να κατακτήσει τα charts. Και μάλιστα, από την πρώτη στιγμή που κυριάρχησε η ψυχεδελική αυτή τάση, «ενσωματώθηκαν» σε αυτήν αρκετές άλλες τρέχουσες της Βρετανικής pop, soul, folk και beat, συνθέτοντας αυτό που κατέληξε να αποκαλείται ψυχεδελική pop.

Η συλλογή αυτή, που αποτελεί φόρο τιμής στο 1967, έρχεται πενήντα χρόνια αργότερα για να μας παρουσιάσει το μουσικό κλίμα της εποχής μέσα από ογδόντα τραγούδια σε τρεις δίσκους. Σε αυτούς συναντάμε, μεταξύ άλλων και κάποιες πρώτες αποτυπώσεις σε CD, καθώς και μερικές έως τώρα ακυκλοφόρητες ηχογραφήσεις. Μερικά από τα γνωστότερα ονόματα είναι αυτά των The Moody Blues, The Move, Procol Harum, The Spencer Davis Group, Fleur-De-Lys ενώ στον αντίποδα βρίσκονται οι T.J. Assembly, που έβγαλαν το ντεμπούτο άλμπουμ τους σε εικοσιπέντε αντίτυπα (όποιος πει ότι το έχει, είναι προκλητικός ψεύτης, εκτός κι αν αποδείξει ότι ο μπαμπάς του φλέρταρε τη μαμά κάποιου μέλους του γκρουπ, πράγμα που μάλλον δεν θα τον συμφέρει, ιδιαίτερα αν ζει η γυναίκα του).

Ειλικρινά, δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσει κανείς κάποια τραγούδια από τη συλλογή αυτή. Κάνω όμως την καρδιά μου πέτρα και αναφέρομαι αρχικά στο The Alan Bown! – Toyland, για να καταδείξω το πόσο επηρεάστηκαν στην πράξη οι Beatles από το συγκεκριμένο ήχο. Οι The Mirage με την εναλλακτική εκδοχή του Lazy Man είναι πασιφανές ότι δίδαξαν πολλά στους αγαπημένους Colorblind James Experience, ενώ οι πιο βαριές ψυχεδελικές στιγμές εκπροσωπούνται επάξια με τα Episode SixCan See Through You, Crocheted Doughnut RingNice, Jade HexagramGreat Shadowy Strange και Big Jim SullivanFlower Power, που έχει sitar overdose. To So Many Times των Ice έχει κάτι από τον τότε φρέσκο ήχο του Tim Buckley, το Flames των Elmer GantrieVelvet Opera έχει όλη την αρχοντιά, την αυτοπεποίθηση και τη φρεσκάδα του νέου ήχου, ενώ οι RupertPeople με το Reflections Of Charles Brown θα μπορούσαν κάλλιστα να ήταν οι Procol Harum στο Whiter Shade Of Pale.

Πλέον, γνωρίζετε καλά τι θα ακούσετε στο Let's Go Down And Blow Our Minds - The British Psychedelic Sounds Of 1967. Δε θα μπορούσατε να περιμένετε κάτι διαφορετικό από μια συλλογή που περιέχει συγκρότημα που ονομάζεται The Flower Pot Men και τραγούδι με τίτλο Hear The Sun. Και μη μου πείτε, τώρα που το διαβάζετε, ότι δεν έχει το Desdemona των JohnChildren (αιώνιος φόρος τιμής) και το Someone Turned The Light Out των Our Plastic Dream, που θα μπορούσε να είναι ο ορισμός του psych pop. Καλή σας ακρόαση.

8/10

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα