Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014 13:45

Kasabian 48:13 (Sony Music, 2014)

Written by 

Είναι δύσκολο στην Ελλάδα να καταλάβουμε τη βρετανική working class pub/club culture. Στις εργατικές συνοικίες η pub είναι το σημείο συνάντησης των εργαζόμενων μετά την ημερήσια βάρδια, εκεί όπου τα βάσανα της καθημερινότητας ξεπερνιούνται κατεβάζοντας το ένα pint πίσω από το άλλο και ακούγοντας μουσική που να είναι μεν εύληπτη, αλλά να έχει «αντρικά» χαρακτηριστικά. Αντίστοιχα το τοπικό club είναι το σημείο συνάντησης των απογόνων της εργατικής τάξης με την επιθετική συμπεριφορά, των σχεδόν ξυρισμένων κεφαλιών, των football shirts και των adidas. Όσοι από τους ντόπιους lads δεν ακούνε τη χορευτική μουσική του συρμού, προτιμούν την «εύκολη» μορφή της rock, με αναφορές σε Beatles, Kinks, Stones και, φυσικά, στους Madness, με έμφαση στα πομπώδη ρεφραίν, που μπορούν να ξεσηκώσουν χιλιάδες σε arena gigs.

Όταν εμφανίστηκαν οι Oasis στο προσκήνιο, όλα τα κομμάτια του παζλ μπήκαν στη θέση τους και ένα νέο μουσικό υπο-είδος εμφανίστηκε, το περιβόητο ladrock. Μουσική για νέους της εργατικής τάξης που η ζωή τους περιστρέφεται γύρω από το τετράπτυχο «μπύρα, μπάλα, γκόμενες και τσαμπουκάδες». Η σαρωτική επιτυχία του σχήματος των αδελφών Gallagher στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν οφείλεται τόσο πολύ στην υποστήριξη από τους indie κύκλους, αλλά στην αποδοχή τους από τα εκατομμύρια των blue collar λευκών, που ανακάλυψαν τους νέους λαϊκούς τους ήρωες.

Η ladrock δεν είναι πάντα κακή, ούτε πάντοτε αφελής. Οι Kasabian που ξεκίνησαν ως ένα μίγμα Stone Roses και Primal Scream ήταν μια ενδιαφέρουσα περίπτωση μπάντας, που συνδύαζε αρμονικά την indie αισθητική με την ικανότητα για μαζική, εμπορική ροκ. Και μέχρι το προηγούμενο άλμπουμ τους, το Velociraptor! κράτησαν τις ισορροπίες, κυκλοφορώντας ανεκτούς έως καλούς δίσκους. Με το καινούριο τους άλμπουμ όμως, το 48:13, φαίνεται ότι το συγκρότημα από το Leicester έχασε τον έλεγχο. Αρκεί να ακούσει κανείς το πρώτο κομμάτι (μετά την εισαγωγή Shiva) ονόματι Bumblebeee: Ψευτορόκ της κακιάς ώρας, «απειλητικός» ρυθμός και η distorted φωνή του Tom Meighan να μας πληροφορεί ότι είναι “in ecstasy” (εντάξει, μεγάλε, το πιάσαμε το υπονοούμενο). Τέτοιας ευφυίας και αισθητικής «ηδονιστικό» ύμνο είχα να ακούσει από την εποχή του άθλιου “Esta si, esta no”, που έκανε θραύση στα rave party των αρχών της δεκαετίας του ’90.

Και, δυστυχώς, ο δίσκος συνεχίζει στο ίδιο ύφος και με την ίδια αισθητική. Μπητάτα κακόηχα κομμάτια, ικανά να ακουστούν σε θηριώδη clubs ή σε φεστιβάλ χιλιάδων ατόμων, αλλά ανίκανα να θέλξουν οποιονδήποτε έχει δύο δράμια μυαλού (και μουσικού γούστου). Με την εξαίρεση του Clouds που τσιμπάει από την έξυπνη, πιασάρικη ροκ του Velociraptor! και του Bow που θυμίζει σύγχρονη εκδοχή των Happy Mondays, (άντε και του Treat μόνο και μόνο για τα ενδιαφέροντα ηλεκτρονικά του μέρη) ο υπόλοιπος δίσκος θα μπορούσε να καταταγεί σε μια anti-parental guidance λίστα με σημείωση “allowed for UNDER 18 years old only”. Οποιοσδήποτε άνθρωπος από τη μετεφηβική ηλικία και μετά κινδυνεύει με άγριο εγκεφαλικό κάψιμο.

Οι Kasabian επιχείρησαν με το δίσκο τους αυτό να ικανοποιήσουν το μέσο ακροατή τους, τον θρασύ πιτσιρικά με το χαμηλό IQ που θέλει να «κοπανηθεί» με μια ηλεκτροροκιά του συρμού. Το κατάφεραν άριστα. Μπορεί ο κιθαρίστας τους με πρωτοφανή αλαζονεία να διαλαλούσε λίγο πριν την κυκλοφορία του δίσκου ότι «το ροκ πεθαίνει κι ότι με τη νέα τους μουσική θα οδηγήσουν μια νέα γενιά συγκροτημάτων στο μέλλον», ωστόσο με τη φτώχεια του υλικού τους μας θύμισε την περίφημη ρήση «τζάμπα μάγκες». Όπως ακριβώς είναι και όσοι γουστάρουν αυτό το μουσικό βδέλυγμα.

3/10

Γιώργος Χριστόπουλος

Γιώργος Χριστόπουλος

 

Ο Γιώργος Χριστόπουλος γεννήθηκε πριν από πολλά πολλά χρόνια μια χιονισμένη Κυριακή του Νοέμβρη (ανήμερα της ...Οκτωβριανής Επανάστασης που με το νέο ημερολόγιο έγινε στις 7 Νοεμβρίου) στην πόλη Mönchengladbach, κοντά στα γερμανοολλανδικά σύνορα. Ωστόσο πάντα αναγνώριζε ως ...πατρίδα μια ακόμη βορειότερη ευρωπαϊκή πόλη, το μουντό, βροχερό και αραχνιασμένο Manchester, όπου πέρασε (με αχώριστη σύντροφό του τη ...Boddingtons)  κομμάτι της ανέμελης νιότης του πατώντας τα άγια χώματα που είχαν διαβεί οι Smiths, οι Joy Division και οι New Order, οι Stone Roses και οι Happy Mondays, οι Inspirals και οι Charlatans κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ....

Όταν δεν εργάζεται αόκνως για να σώσει τους συναδέλφους του ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς από τα νύχια των εργοδοτών τους (αλήτης εργατοπατέρας γαρ...), θα τον βρείτε βουλιαγμένο σε ένα καναπέ να μελετά κοινωνιολογικές θεωρίες, να διαβάζει αστυνομικά μυθιστορήματα ή να παίζει ατέλειωτες ώρες Football Μanager στο pc. Συνήθως με μια παγωμένη pils ανά χείρας...

Media

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα