Print this page
Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2016 21:00

Duchess Says – Sciences Nouvelles (Les Trois Perchoirs/Slovenly, 2016)

Written by 

Όσοι έχετε συνδυάσει τις κυκλοφορίες της Slovenly με πιωμένους μαντράχαλους που βαράνε κακόηχο punk σε ανήλια μέρη (όλο αυτό το περιγράφω ως καλό, για όποιον τυχόν αναρωτιέται), μπορείτε να ξεχάσετε όλα όσα ξέρατε: οι Duchess Says δεν έχουν καμμία σχέση με όλα αυτά. Φυσικά, υπάρχει το κοινό στοιχείο. Και εδώ έχουμε να κάνουμε με αντιεμπορική μουσική, για να το πούμε σχηματοποιημένα. Αν και η τελευταία σκέψη σηκώνει κάποια συζήτηση, γιατί στην πραγματικότητα οι Duchess Says, με την χαρισματική Annie-Claude Deschênes στα φωνητικά έχουν ήδη προσελκύσει αρκετό ενδιαφέρον και δικαιολογημένα. Πρώτα από όλα, εξαιτίας της Deschênes, που υιοθετεί μία θεατρική και συγχρόνως βίαιη ερμηνεία, κάτι μεταξύ Siouxsie και Lydia Lunch. Είναι ο τυπικός συνδυασμός που αν δεν υποστηριχθεί σωστά, μπορεί να καταντήσει έως και καρικατουρίστικος, όμως εδώ σαφώς δεν είναι αυτή η περίπτωση: η Deschênes πιστεύει πολύ σε αυτό που κάνει (κάτι που όπως γράφεται, φαίνεται και στις συναυλίες της), ενώ έχει και τις κατάλληλες φωνητικές δυνατότητες για να το υποστηρίξει. Το αποτέλεσμα είναι σε στιγμές εκρηκτικό, σε άλλες υποβλητικό, από κάθε άποψη όμως, αποτελεί το πλέον σημαντικό μέρος της όλης μουσικής εξίσωσης.

Όμως τα θετικά δεν εξαντλούνται στην ερμηνεία της Deschênes, κάθε άλλο. Το κουαρτέτο από το Μόντρεαλ σε αυτό τον τρίτο δίσκο του μας δίνει ένα άψογο από την αρχή μέχρι το τέλος ηχητικό μίγμα που παραπέμπει περισσότερο από οπουδήποτε αλλού στα σκοτεινά 80’s. Oι Duchess Says χαρακτηρίζονται από πολλούς ως cold wave και ο τρόπος που χρησιμοποιούν τα αναλογικά synths κατά την διάρκεια της ηχογράφησης, όντως εκεί παραπέμπει, όμως στην πραγματικότητα μόνο το εξαιρετικό I Repeat Myself και το Travaillez δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό: Οι Duchess Says είναι πάρα πολλά περισσότερο από cold wave και ακριβώς εκεί έγκειται και η αξία τους. Ξεκινώντας από Inertia, που κινείται στο post punk στο ύφος των Au Pairs ή και των Wire, ο δίσκος περνά στο krautrock με το instrumental Inertia Part II και στο σκοτεινό no wave αριστούργημα Negative Thoughts, με τις άγριες, παραμορφωμένες κιθάρες του Ismael Tremblay να συνοδεύουν την Deschênes στην καλύτερη ερμηνεία της στον δίσκο. Το μινιμαλιστικό Poubelle με τα κρουστά να παίζουν τον πρώτο ρόλο φλερτάρει με το industrial, ενώ το καταιγιστικό Pink Coffin είναι στο μεγαλύτερο μέρος του τυπικότατο hardcore (Καλιφόρνια αρχές ’80 θα έλεγα!), «γαρνιρισμένο» απλώς με ηλεκτρονικούς ήχους. Περισσότερο προς τους Bauhaus (με μία πιο punk αίσθηση όμως) κινείται το εξαιρετικό Talk In Shapes, ενώ το dark wave εξερευνά και το The Family Physicians με το οποίο κλείνει η ηχογράφηση, με έντονα όμως πειραματική διάθεση (λίγο από Throbbing Gristle, ας πούμε). Χάθηκε η μπάλα ίσως; Όχι, γιατί όλο αυτό δεν προσφέρεται σαν ένα ασύνδετο σύνολο άσχετων μεταξύ τους κομματιών. Το συνθετικό ύφος του συγκροτήματος είναι συγκεκριμένο, ενώ, όπως είπαμε τα synths αλλά και τα φωνητικά της Deschênes αποτελούν επιπλέον συνεκτικά στοιχεία, για να καταλήξουμε σε μία από τις καλύτερες ηχογραφήσεις που προσωπικά έχω ακούσει φέτος, που πραγματικά αξίζει την προσοχή σας.

8,5/10

Παναγιώτης Γαβρίλης

 

Ο Παναγιώτης Γαβρίλης είναι επιφανειακά ένας εξωστρεφής τύπος που αγαπά την μπύρα και τις θορυβώδεις κιθάρες, όμως στην πραγματικότητα είναι ένας ρομαντικός: αγαπά την λογοτεχνία και την ποίηση και ονειρεύεται κάποτε (σύντομα, η ζωή είναι μικρή), να επικρατήσει παγκόσμια ειρήνη και ευμερία και η ΑΕΚ να «σηκώσει» το Champions League. Φυσικά, τίποτα από όλα αυτά δεν πρόκειται να συμβεί. Ποτέ.

Latest from Παναγιώτης Γαβρίλης

Related items