Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016 14:24

Ryley Walker - Golden Sings That Have Been Sung (Dead Oceans Records, 2016)

Written by 

Αναβιωτές των 60’s υπήρξαν πολλοί και σίγουρα θα υπάρξουν αρκετοί και στο μέλλον. Σαν τον Ryley Walker όμως, δε μπορώ να πω ότι θυμάμαι και τόσους.

Με ευκολία φέρνω στο νου μου διάφορους από αυτούς που κυκλοφόρησαν αξιοπρεπείς δίσκους, χωρίς όμως να αποφύγουν το σκόπελο της «σπουδαίας και τελείας μίμησης» που λέγανε για άλλους λόγους οι πολύ παλιοί. Μη γελιέστε: δεν είναι καθόλου απλό να επιλέξεις να εκφράζεσαι μέσα από ένα κορυφαίο μουσικό ύφος, χωρίς αυτό -τουλάχιστον ως ένα βαθμό- να σε απορροφήσει. Κι εκεί αρχίζει -και πιθανότατα τελειώνει- όλη η μαεστρία. Η ικανότητα του να ανήκεις κάπου, αλλά να διατηρείς την ελευθερία σου, φτιάχνοντας κάτι που θυμίζει μεν το παρελθόν, αλλά σαφέστατα διεκδικεί με αξιώσεις τη θέση του στο παρόν.

Έτσι έκανε κι ο Ryley πέρυσι με το ανυπέρβλητο Primrose Green (ω, κύριε Ryley, μας κακομάθατε…). Τα καλά νέα είναι πως συνεχίζει στον ίδιο πολύχρωμο τόνο και με το Golden Sings That Have Been Sung. Κι όλα αυτά, όχι μόνο χωρίς το πλεονέκτημα του ξαφνιάσματος, αφού ήδη το Primrose Green έχει αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές, αλλά και με την νέα δουλειά του να πρέπει να συγκριθεί με ένα δίσκο τόσο τέλειο στο ενεργητικό του, κάτι που θα άγχωνε ακόμα και οποιονδήποτε καταξιωμένο μουσικό.

Το Golden Sings That Have Been Sung είναι γεμάτο συναισθήματα εκφρασμένα ισάξια με τους στίχους και με τη μουσική. Είναι, παράλληλα, πιο προσωπικό από το Primrose Green, έχοντας μια χαλαρή, μα αναμφίβολα concept αισθητική. Εδώ δεν υπάρχουν τραγούδια που ξεχωρίζουν. Για σκεφτείτε κι αυτό: τι θα μπορούσε σήμερα να μας δώσει ένας singer – songwriter για να μας εντυπωσιάσει; Όποιοι απαντήσατε «αυθεντικό συναίσθημα», βάλτε με και μένα μέσα. Γι’ αυτό ξεχώρισε και ο Kurt Vile, που έχει μεν το ίδιο κίνητρο, εμπνέεται (και) από παρεμφερή ακούσματα, αλλά βγαίνει πολύ διαφορετικός.

Τραγούδια σαν το Sullen Mind σε αρπάζουν από την πρώτη νότα. Γίνεται; Όχι, απαντάς χαμογελώντας πονηρά. Μας δουλεύεις, κι όμως συνεννοούμαστε μια χαρά. Βλέπεις, εδώ δεν είσαι μόνος. Κάτι ανάλογο γίνεται και με τα άλλα επτά τραγούδια, μόνο που χρειάζονται δυο - τρεις ακροάσεις για να σου αποκαλυφθούν. Κι αυτό επειδή το Golden Sings That Have Been Sungε ίναι ελαφρώς πιο «δύσκολο» άλμπουμ από το προηγούμενο. Όχι στις συνθέσεις καθεαυτές, αλλά στον τρόπο που σου αποκαλύπτονται. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω το εάν γι’ αυτό ευθύνεται η παραγωγή του Leroy Bach (Wilco), αλλά πιστεύω ότι σίγουρα συνέβαλε.

Κι αν για πρώτη φορά δε βλέπουμε στο εξώφυλλο του δίσκου τον Ryley, μη νομίσετε πως δεν θα ξαναδούμε κρυμμένους στις folk και jazz μουσικές του τους Tim Buckley, Nick Drake, John Martyn, Van Morrison και Bert Jansch. Η μαγεία του άλμπουμ γίνεται μεν αντιληπτή στην εξαιρετική συνθετική ικανότητα του δημιουργού του, αλλά βρίσκεται επίσης κρυμμένη στα κύματα ηρεμίας που αναδύονται από αυτό. Η κιθάρα, όπως είναι φυσικό και αναμενόμενο, κυριαρχεί, προβάλλοντας ταυτόχρονα περισσότερο την αποσπασματική, διακριτική και καίρια συμβολή του κλαρινέτου και της άρπας.

Πώς είπαμε ότι λέγεται ο δίσκος; Golden Sings That Have Been Sung; Εντάξει, κατά βάση δε διαφωνώ, μόνο όμως που δεν έχουν τραγουδηθεί ακριβώς έτσι.

8/10

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα