Κυριακή, 06 Νοεμβρίου 2016 15:48

Allah-Las - Calico Review (Mexican Summer, 2016)

Written by 

Πολλές συζητήσεις έχουν γίνει για το περίφημο «δύσκολο τρίτο άλμπουμ», το οποίο κάθε μπάντα που επιθυμεί να γνωρίσει την καταξίωση καλείται να κυκλοφορήσει. Η δυσκολία αυτή γίνεται ακόμα μεγαλύτερη στις περιπτώσεις που το ντεμπούτο της ήταν εξαιρετικό και η συνέχειά του πολύ καλή. Με άλλα λόγια, όπως συνέβη και στην περίπτωση των Allah-Las.

Η μπάντα από το Λος Άντζελες πολύ πριν από εμάς συνειδητοποίησε ότι το τρίτο άλμπουμ της ήταν εξ ορισμού σχεδόν αδύνατο να είναι τόσο καλό όσο το πρώτο. Κι έτσι, έξυπνα σκεπτόμενη, έχοντας και την εμπειρία του Worship The Sun, αποφάσισε να «μεταλλάξει» ελαφρώς τον ήχο της πιθανώς για να αποφύγει τις αμείλικτες συγκρίσεις και πιο σίγουρα για να τον εμπλουτίσει. Προτίμησε, λοιπόν, να κάνει μια έγκαιρη «μεταστροφή» ως κίνηση τακτικής, χωρίς όμως να εγκαταλείψει ουσιαστικά το λατρεμένο της ψυχεδελικό χώρο.

Το Calico Review, λοιπόν, καταρχάς διαπνέεται από το «ευφορικό» κλίμα της ψυχεδελικής και garage παραδοσιακής Καλιφορνέζικης σκηνής. Κι όπως είναι αυτονόητο, φέρει έντονα τα σημάδια της κληρονομιάς του Arthur Lee και των Jefferson Airplane. Έχει όμως και αρκετά εμφανείς 70’s rock επιρροές, που εκτός από το ότι ανανεώνουν τον ήχο του, λειτουργούν παράλληλα και ως «γέφυρες» για τον σαφώς εμφανέστερο στιχουργικό προσανατολισμό τους προς υπαρξιακές κατευθύνσεις. Μη νομίσετε όμως πως το κουαρτέτο το γύρισε ξαφνικά στη φιλοσοφία. Απλά μέσα από τους καθιερωμένους στίχους για τον έρωτα, αποφάσισε να περιπλανηθεί στο μαγικό και επώδυνο κόσμο της αγάπης.

Το τελικό ηχητικό αποτέλεσμα οφείλει την όποια διαφορετικότητά του στο ότι και τα τέσσερα μέλη του γκρουπ έχουν συμμετοχή στο συνθετικό μέρος. Η δε παραγωγή του Kyle Mullarky (The Abigails, The Grand Experience, The Shore) έδρασε «ενωτικά» εμφανίζοντας ένα αρκετά ομοιογενές αποτέλεσμα, παρά τις διαφορετικές επιμέρους επιρροές. Η ηχογράφηση έγινε στο θρυλικό για τα δεδομένα του L.A. Valentine Recording Studio με φιλοσοφία αναλογικού ήχου και vintage μουσικά όργανα.

Η επιτυχία του δίσκου συνίσταται και στο ότι τα τραγούδια, με μόνη ίσως εξαίρεση το Could Be You, ακούγονται λίγο πολύ ισάξια. Μεταξύ εκείνων που φέρνουν την ηχητική ανανέωση (μέσω του παρελθόντος!) ξεχωρίζουν τα Strange Heat, High And Dry που όπως και το παραπάνω κρυφοκοιτάζουν προς τους Velvet Underground, το Terra Ignota που θυμίζει τους  Doors αλλά και το Satisfied που καλύπτει τη διαδρομή από τους Beatles μέχρι τους πρώιμους Pink Floyd. Όσοι όμως από εσάς αρέσκεστε στο να φοράτε πουκάμισα με λαχούρια ή με χοντρές ρίγες, θα νιώσετε σαν στο σπίτι σας κυρίως με τα Famous Phone Figure και Place In The Sun, που συμβάλλουν με τον τρόπο τους στην εδραίωση της άποψης ότι η τρίτη αναβίωση της ψυχεδέλειας που διανύουμε δεν είναι απλά η ευρύτερη σε συμμετοχές συγκροτημάτων, αλλά και η καλύτερη.

7/10   

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα