Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2016 17:39

Pixies - Head Carrier (Pixies Music, 2016)

Written by 

Ο νέος δίσκος των Pixies και δεύτερος μετά την επανένωσή τους είναι καταδικασμένος σχεδόν να προσελκύσει το ενδιαφέρον και λόγω των αρκετά άδικων επιθέσεων που δέχθηκε το Indie Cindy, η πρώτη μετά την επανένωση απόπειρα, η οποία καταδικάστηκε στην πυρά (όχι από εμάς πάντως) για ένα και μόνο λόγο: διότι δεν ήταν το Doolittle ή το Surfer Rosa. Για να μην αδημονούν άδικα οι φίλοι του συγκροτήματος, να σας πω ότι ούτε το Head Carrier είναι ένα νέο Doolittle ή Surfer Rosa, άσχετα αν κάποιοι, λίγοι σχετικά, μετανιωμένοι ίσως από την έως και κακόβουλη αντιμετώπιση που επεφύλαξαν στο Indie Cindy, προσπάθησαν να ανασκευάσουν με την ευκαιρία της νέας αυτής κυκλοφορίας. Όπως και να έχει, η πλειονότητα των μουσικογραφιάδων έμεινε σχετικά πιστή στη βασική της θέση: δεν είναι Doolittle, δεν είναι καλό.

Αν δούμε ψύχραιμα όμως τα πράγματα, πως θα ήταν πραγματικά δυνατόν να μας δώσουν οι Pixies έναν νέο Doolittle τρεις σχεδόν δεκαετίες μετά; Τις καλύτερες δυνατές τους προσπάθειες να κατέβαλαν, δεν θα το κατόρθωναν, διότι (το έχω ξαναπεί και εμμένω) ό,τι και αν κάνουν από εδώ και μπρος, θα λείπει το στοιχείο της έκπληξης, αυτό που μας έκανε όλους τότε, να παραμιλάμε με θαυμασμό για αυτό το κουαρτέτο από την Βοστώνη, που με την ίδια άνεση μπορούσε να περάσει από τα ουρλιαχτά και το feedback στις αιθέριες μελωδίες, με όλα τα πιθανά και απίθανα ενδιάμεσα στάδια.  Και εδώ φυσικά γεννάται ένα ζήτημα: πως μπορείς να κρίνεις ένα τόσο επιδραστικό, σημαντικό σχήμα όπως οι Pixies; Θα συγκρίνεις την τωρινές προσπάθειές τους μόνο με γνώμονα το τι οι ίδιοι έχουν κάνει, ή θα προσπαθήσεις να δεις το πράγμα πιο αντικειμενικά; Κατά την άποψή μου, μόνο το δεύτερο εξασφαλίζει μία δίκαιη μεταχείριση του Frank Black και της παρέας του, στην οποία, εξακολουθεί να μην συμμετέχει, όπως πιθανότατα ήδη γνωρίζετε η Kim Deal, αλλά αντ’ αυτής, πάλι η Paz Lenchantin, γνωστή από τη συμμετοχή της στους A Perfect Circle μεταξύ άλλων.

Ό,τι άλλο και αν πει κανείς, θα καταλήξει σε αδικία. Γιατί, μπορεί ακούγοντας το Head Carrier να μην βρισκόμαστε ενώπιον κάποιου ανυπέρβλητου αριστουργήματος, όμως – και αυτό είναι βέβαιο – έχουμε να κάνουμε με έναν δίσκο που «ρίχνει στο καναβάτσο» με χαρακτηριστική άνεση ένα συντριπτικό ποσοστό των σύγχρονων κυκλοφοριών του ευρύτερου χώρου του alternative. Μπορεί όλα όσα ακούγονται στον δίσκο να έχουν ξανακουστεί (από τους ίδιους τους Pixies στην καλύτερη περίπτωση, από άνευρους μιμητές τους στην χειρότερη και συχνότερη εκ των πραγμάτων), όμως, από πότε αυτό αποτελεί κριτήριο για να απορρίπτουμε την μουσική; Μήπως θα πρέπει να κρίνουμε τα κομμάτια του δίσκου καθαυτά; Προφανέστατα, λέω εγώ.

Και αν κάνουμε αυτή την «άσκηση» προφανώς δεν θα απογοητευτούμε, όχι πολύ πάντως. Ένα μεγάλο μερίδιο των θετικών ψήφων μοιραία οφείλεται στο απίστευτο Um Chagga Lagga. Οι Pixies πάντοτε είχαν το ταλέντο να «τα σπάνε» με έναν απολύτως αχαλίνωτο τρόπο, που κατά ένα μέρος ενέχει και ένα στοιχείο αυτοκαρκασμού. Το συγκεκριμένο κομμάτι ανήκει ακριβώς σε αυτή την κατηγορία. Distortion, ταχύτητα και παρανοϊκά φωνητικά συνθέτουν ένα από τα καλύτερα κομμάτια που έχουμε ακούσει φέτος. Τόσο απλά. Και το ειρωνικότερο είναι ότι το κομμάτι αυτό δεν δίνει τον τόνο στον δίσκο, που στο σύνολό του είναι μάλλον ελαφρά ηπιότερος της μέσης ηχογράφησης των Pixies, χωρίς να σημαίνει ότι οι φίλοι μας έχουν μαλακώσει υπέρμετρα με τα χρόνια. Αλλά, το να βάλεις το Frank Black σε καλούπι ήταν ανέκαθεν δύσκολο και όχι λόγο των κάπως περιττών κιλών του!

Όμως το προαναφερθέν κομμάτι δεν είναι το μόνο που ξεχωρίζει. Το ομότιτλο, που ανοίγει και τον δίσκο, είναι πολύ καλό, ιδίως για το φοβερό riff που συνοδεύει τα φωνητικά μου θύμισε Fall, όπως και το όμορφο Tenement Song, που πηγαίνει προς το Bossanova. Καλό είναι και το All I Think About Now, το οποίο αποτελεί ηθελημένη αναφορά στο Where Is My Mind, με την διαφορά ότι τα φωνητικά αναλαμβάνει όχι ο Frank Black αλλά η Lenchantin, πιστοποιώντας εκ νέου ότι η φωνή της δεν απέχει πολύ από αυτή της μεγάλης απούσας. Αλλά αν θα έπρεπε απαραιτήτως να επιλέξω δύο κομμάτια που θα συμπλήρωναν την καλύτερη τριάδα, αναγκαστικά θα κατέληγα στο Talent, ένα up beat τραγούδι που μας θυμίζει την γκαραζίστικη πλευρά του Frank Black, όπως την γνωρίσαμε με τους καλούς Catholics. Θα επέλεγα ακόμα το Αll The Saints, που φέρνει στο μυαλό το αριστουργηματικό All Over The World, επίσης από το Bossanova. Εντάξει, το All The Saints δεν πάει τόσο μακριά (μην τα ξαναλέμε) αλλά δεν θα μπορούσα να φανταστώ πιο ταιριαστό outro από αυτό για τον δίσκο.

Τα πολλά λόγια είναι περιττά και νιώθω ότι ήδη έχω γράψει πολλά: το Head Carrier είναι ένας καλός, διασκεδαστικός δίσκος, που στις καλές του στιγμές (που είναι και οι συντριπτικά περισσότερες) θα σας θυμίσει άκοπα γιατί οι Pixies απολαμβάνουν το status που απολαμβάνουν επί τόσες δεκαετίες. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλή φιλολογία.

8/10

Παναγιώτης Γαβρίλης

 

Ο Παναγιώτης Γαβρίλης είναι επιφανειακά ένας εξωστρεφής τύπος που αγαπά την μπύρα και τις θορυβώδεις κιθάρες, όμως στην πραγματικότητα είναι ένας ρομαντικός: αγαπά την λογοτεχνία και την ποίηση και ονειρεύεται κάποτε (σύντομα, η ζωή είναι μικρή), να επικρατήσει παγκόσμια ειρήνη και ευμερία και η ΑΕΚ να «σηκώσει» το Champions League. Φυσικά, τίποτα από όλα αυτά δεν πρόκειται να συμβεί. Ποτέ.

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα