Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017 22:00

Wire – Silver/Lead (Pinkflag, 2017)

Written by 

Μπορείς σήμερα να ξανακάνεις ένα δίσκο σαν το Bell is CupUntil it is Struck; Αν είσαι οι Wire, έχεις καλές πιθανότητες να το πετύχεις; Κι αν ακόμα το καταφέρεις, υπάρχει περίπτωση να είναι τώρα σημαντικός; Κι αν υποθέσουμε ότι έβγαινε ατόφιος (λέμε, τώρα), ύστερα από το πολύ νερό που έχει κυλήσει στο μουσικό αυλάκι από το 1988 έως σήμερα, θα αποκαλούσες τη μουσική του ως dance pop ή, πλέον, ως post punk; Βέβαια, εδώ σε προλαβαίνουν οι ίδιοι και τη χαρακτηρίζουν ως psychedelic post-punk. Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που θα μπορούσαν σχετικά εύκολα να απαντηθούν στη συνέχεια, αλλά, δεδομένου ότι μερικές απαντήσεις (πρέπει να) είναι απόλυτα προσωπικές, τις αφήνω για τον καθένα από εσάς και επιχειρώ να συστήσω το Silver/Lead με τα, κατά τη γνώμη μου, απαραίτητα για τη γνωριμία μαζί του.

Και, ναι, θα μπορούσε εύκολα να πει κάποιος που συστήνεται για πρώτη φορά με τον ήχο των Wire «χάρηκα για τη γνωριμία», αλλά πιο σίγουρα θα το πουν εκείνοι που γνωρίζουν ήδη τη μπάντα από τα πρώτα της βήματα. Ιδίως αυτοί που έβλεπαν το post punk ιδίωμά τους ως ένα arty laidback rock στυλ, που δε μοιάζει ιδιαίτερα με τίποτα και είναι άμεσα αναγνωρίσιμο ως ήχος των Wire. Κι αν πιστέ αναγνώστη (όπως θα έλεγε κι ο μέγιστος «Βασιλιάς»), ύστερα από τον παραπάνω σαφή υπαινιγμό, με ρωτήσεις ευθέως αν ο δέκατος πέμπτος δίσκος τους, το Silver/Lead, θα ήθελε να είναι το Bell is CupUntil it is Struck, θα απαντήσω καταφατικά, αν και σαφώς βγαίνει πιο ήπιο. Φυσικά, δε μπορώ μεν να έχω πρόσβαση στο μυαλό του Colin Newman, αλλά έχω τη συγκεκριμένη άποψη… εξ ακοής! Δεν αποκλείεται καθόλου κάτι τέτοιο να μην ήταν καν στις προθέσεις των μελών της μπάντας, αλλά, στην πράξη, ο παραλληλισμός αυτός μοιάζει αναπόφευκτος, όσο κι αν το post punk έχει υποχωρήσει από το πρώτο πλάνο. Τώρα είναι που ξαναπαίρνεις το λόγο και λες «Καλά, είναι κακό αυτό;» Κι εγώ σου απαντώ «Φυσικά και όχι, αλλά η προσπάθειά τους εκτίθεται στον κίνδυνο να υποτιμηθεί, λόγω συγκρίσεων». Κι αφού το πω αυτό, ξυπνά μέσα μου ο (καθόλου καλά) κρυμμένος φίλος της μπάντας και λέει πως εξ ορισμού δε θα μπορούσε να μην ήταν καλά όποια τραγούδια έγραφαν οι Wire. Και τότε παίρνεις το γνωστό σε όλους που ασχολούνται με τα περί μουσικής υφάκι και μου λες «Εντάξει, καλά θα ήταν, αλλά πόσο καλά;» Κι εγώ ως ακάματος φιλόδοξος ειρηνοποιός, αντιπαρέρχομαι τη σπόντα, πατάω το play και γεμίζω το δωμάτιο με τη μουσική του.

Ως έμπυρος όμως (όποιος είδε τυπογραφικό λάθος, δεν έπιασε το υπονοούμενο) δεν αρχίζω με το επιβλητικό εισαγωγικό Playing Harp For The Fishes. Απλά, αφού σου επισημάνω τον τίτλο του, στο φυλάω για μετά και περνάω απευθείας στο Short Elevated Period και σου παίρνω τα μυαλά. Δεν ήταν καθόλου τυχαία η επιλογή του συγκεκριμένου τραγουδιού ως προπομπού της κυκλοφορίας. Είναι σαφώς το καλύτερο του δίσκου, χωρίς να έχει κανένα ακριβώς ισάξιό του. Είναι αυτό που γνωρίζετε, αυτό που περιμένατε και αυτό που δε θέλετε να χαθεί. Οι κιθάρες του Newman και του Matt Simms δίνουν τον καλύτερο δυνατό πανηγυρικό τόνο για τον εορτασμό των σαραντάχρονων της μπάντας. Τα λοιπά τραγούδια είναι ως επί το πλείστον down tempo, με τα Diamonds In Cups και Sonic Lens να ξεχωρίζουν στα σημεία για την αισιόδοξη και ταυτόχρονα χαλαρωτική αύρα που αποπνέουν. Το άλμπουμ ακούγεται αβίαστα στο σύνολό του και λόγω του χαλαρωτικού ύφους του μας καλεί σε διαδοχικές ακροάσεις. Κυκλοφορεί σε βινύλιο, cd και ειδική εμπλουτισμένη έκδοση σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων.

Τώρα που όλα αυτά έχουν ειπωθεί, με έπιασε η νοσταλγία και σπεύδω να βάλω το Kidney Bingos.                

7,5/10

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα