Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017 22:00

Depeche Mode - Spirit (Mute, 2017)

Written by 

Everyone pretend this ain't no disco/This is more a story and we're reaching the end”. Ενδεχομένως οι νεότεροι οπαδοί των Depeche Mode να μην έχουν ακούσει ποτέ τους στίχους που τραγουδούσε ο νεαρός new romantic Dave Gahan εν έτει 1981 και οι οποίοι αποδεικνύονται προφητικοί 36 χρόνια μετά. Διότι οι DM δημοσιοποιούν, μέσω του νέου άλμπουμ τους Spirit, το μανιφέστο τους για τη νέα εποχή του Trump και του Brexit και καλούν τους ακροατές τους να αναλογιστούν τις ατομικές και συλλογικές τους ευθύνες προχωρώντας σε μια αλλαγή κατεύθυνσης, σε μια «επανάσταση».

Οι Depeche Mode δεν υπήρξαν απολίτικοι, όπως πολλοί ενδεχομένως πιστεύουν. Επιπλέον, σε αντίθεση με αρκετούς από τους επίγονούς τους της «σκοτεινής» ηλεκτρονικής σκηνής που ρέπουν ιδεολογικά προς την εθνικιστική ακροδεξιά, ο πολιτικός λόγος τους υπήρξε μάλλον αριστερός. Το εξώφυλλο του Construction Time Again ήταν pure socialist art και κάποιοι από τους στίχους του άλμπουμ υμνούν την εργατική τάξη. Το Black Celebration περιέγραφε με ζοφερά χρώματα τη ζωή στη Βρετανία στην εποχή της Θάτσερ και το New Dress ήταν μια επίθεση στη μοναρχία.

Ποτέ όμως δεν παρατηρήθηκε σε άλμπουμ των DM μια τέτοια έκρηξη «πολιτικότητας». Ίσως, μάλιστα, στιχουργικά το συγκρότημα από το Basildon να είναι το πρώτο high profile μουσικό σχήμα που καλεί σε αντεπίθεση απέναντι στην κοινωνία του νεοφιλελευθερισμού και του ρατσιστικού νεοεθνικισμού. Μέχρι σήμερα είχαμε απλώς διαπιστώσεις των δεινών της συνέχισης της θατσερικής πολιτικής (Primal Scream), ή ένα κάλεσμα σε πολιτική απάθεια απέναντι σε ένα χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα (Morrissey).

Κάποιοι από τους στίχους είναι ασυνήθιστα ευθείς. Στο Going Backwards που ανοίγει το δίσκο οι DM θυμίζουν τον Eric Hobsbawm που διακήρυξε ότι ο νεοφιλελευθερισμός μεταφέρει τον άνθρωπο πίσω στην προβιομηχανική περίοδο, χωρίς δικαιώματα και ελπίδα (We're going backwards, armed with new technology/Going backwards to a caveman mentality). Στο lead single με τον χαρακτηριστικό τίτλο Where’s the Revolution περιγράφουν τα δεινά που επιφέρει στις κοινωνίες η πολιτική ελίτ (Who's making your decisions?/You or your religion/Your government, your countries/You patriotic junkies). Όμως αυτή η φρικτή, δυστοπική εποχή δεν ήρθε μόνη της. Οι ευθύνες είναι συλλογικές. “Blame misinformation, misguided leaders/Apathetic hesitation, uneducated readers” τραγουδούν στο The Worst Crimes. Βέβαια, το μήνυμά τους μπορεί να είναι επιθετικό, δεν είναι όμως αισιόδοξο. “It's futile to even to even start hoping that justice will prevail, that truth will tip the scales/Our dignity has sailed/Oh, we've failed” είναι οι στίχοι που κλείνουν το δίσκο.

Στιχουργικά, επομένως, το άλμπουμ παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον, μουσικά όμως; Η αλήθεια είναι ότι με το παρόν άλμπουμ οι Depeche Mode κλείνουν μια τριλογία δίσκων που δεν μπορούν να συγκριθούν με το λαμπερό παρελθόν τους. Όμως είναι ενθαρρυντικό ότι το Spirit είναι αισθητά καλύτερο από τα δύο προηγούμενα - και χειρότερα άλμπουμ της δισκογραφίας της μπάντας -  το αδιάφορο Delta Machine και το αποκαρδιωτικό Sounds of the Universe. Τα Going Backwords και Where’s the Revolution είναι δυνατά mid-tempo κομμάτια που θυμίζουν την electro-bluesy περίοδο του Songs of Faith and Devotion, το Scum είναι νευρώδες και κλειστοφοβικό και μένει στο νου με την κλασική, συνθηματικού τύπου, εκφορά των στίχων (Pull the trigger!). To Cover Me παίζει με την αντίθεση της ambient εισαγωγής με το ελεγειακό, κινηματογραφικό κλείσιμο και θα φέρει μνήμες Stripped και Walking in My Shoes αποτελώντας μάλλον την πιο αξιόλογη στιγμή του δίσκου. Την mid/down tempo ατμόσφαιρα του άλμπουμ σπάει το So Much Love που είναι ό, τι πιο κοντινό σε pop hit διαθέτει το Spirit και το No More (This Is The Last Time) είναι κλασικοί Depeche Mode με εμφανείς τις ιδέες που έφερε μαζί του ο γνωστός από τους Simian Mobile Disco παραγωγός James Ford.

Είναι γεγονός ότι από τους μουσικούς ήρωες της εφηβείας μας έχουμε συχνά απαιτήσεις να αναβιώσουν μια εποχή που έχει περάσει ανεπιστρεπτί, όταν ο ενθουσιασμός και η αθωότητα έκαναν τα πράγματα να φαίνονται πιο λαμπερά, πιο μυστηριώδη, πιο σαγηνευτικά. Δυστυχώς και εμείς και οι καλλιτέχνες υφιστάμεθα τις συνέπειες του πανδαμάτορος χρόνου. Δυστυχώς, τίποτε δεν μπορεί να είναι πλέον το ίδιο. Όμως το Spirit είναι ένας δίσκος που πιστοποιεί ότι οι Depeche Mode, αν και δεν βρίσκονται στη δημιουργική τους ακμή, έχουν λόγο ύπαρξης και κατορθώνουν να εκφράσουν το πολιτικό κλίμα της σύγχρονης εποχής με μεγαλύτερη οργή και πάθος από τους αποκοιμισμένους και πλαστικούς σύγχρονους καλλιτέχνες.

7/10

Γιώργος Χριστόπουλος

 

Ο Γιώργος Χριστόπουλος γεννήθηκε πριν από πολλά πολλά χρόνια μια χιονισμένη Κυριακή του Νοέμβρη (ανήμερα της ...Οκτωβριανής Επανάστασης που με το νέο ημερολόγιο έγινε στις 7 Νοεμβρίου) στην πόλη Mönchengladbach, κοντά στα γερμανοολλανδικά σύνορα. Ωστόσο πάντα αναγνώριζε ως ...πατρίδα μια ακόμη βορειότερη ευρωπαϊκή πόλη, το μουντό, βροχερό και αραχνιασμένο Manchester, όπου πέρασε (με αχώριστη σύντροφό του τη ...Boddingtons)  κομμάτι της ανέμελης νιότης του πατώντας τα άγια χώματα που είχαν διαβεί οι Smiths, οι Joy Division και οι New Order, οι Stone Roses και οι Happy Mondays, οι Inspirals και οι Charlatans κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ....

Όταν δεν εργάζεται αόκνως για να σώσει τους συναδέλφους του ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς από τα νύχια των εργοδοτών τους (αλήτης εργατοπατέρας γαρ...), θα τον βρείτε βουλιαγμένο σε ένα καναπέ να μελετά κοινωνιολογικές θεωρίες, να διαβάζει αστυνομικά μυθιστορήματα ή να παίζει ατέλειωτες ώρες Football Μanager στο pc. Συνήθως με μια παγωμένη pils ανά χείρας...

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα