Τρίτη, 25 Απριλίου 2017 21:00

V.A. – Silhouettes and Statues – A Gothic Revolution 1978-1986 (Cherry Red Records, 2017)

Written by 

Υποτίθεται πως όλα ξεκίνησαν στη Βρετανία κάποια Δευτέρα του βροχερού (για τις Γοτθικές ανάγκες του κειμένου) Φεβρουαρίου του 1982. Ή, τουλάχιστον, τότε ξεκίνησαν όλα για τον πολύ κόσμο. Η αιτία της ραγδαίας εξάπλωσης του νέου μουσικού ιού, που αργότερα θα γινόταν ευρύτερα γνωστός ως gothic rock, ήταν η εκπομπή Riverside του BBC2. Μια εκπομπή που φιλοξένησε κυρίως μουσικούς και συγκροτήματα, όπως οι Cure, New Order, Killing Joke, David Sylvian, Shriekback, The Smiths και Paul Weller, αλλά και κάθε είδους καλλιτέχνες, σχεδιαστές μόδας και αρκετούς κωμικούς. Εκείνη όμως τη Δευτέρα, που ήταν καλεσμένη η μπάντα των Bauhaus και πάμπολλα μάτια είδαν την τουλάχιστον ασυνήθιστη παρουσία του Peter Murphy να ερμηνεύει ένα σκοτεινό ατμοσφαιρικό τραγούδι με τίτλο Bela Lugosi’s Dead, κάτι καινούργιο είχε μόλις γεννηθεί. Χρειάστηκε να περάσει μόλις ένα εξάμηνο για να δημιουργηθεί ένας χώρος που θα στέγαζε τους διαρκώς αυξανόμενους μαυροντυμένους και εντελώς αφοσιωμένους οπαδούς της νέας τάσης, ο οποίος δεν ήταν άλλος από το θρυλικό club του Λονδίνου The Batcave.

Το goth βρήκε πολλούς εκφραστές από το 1982 και μετά, αλλά ως ήχος είχε ήδη εμφανιστεί τουλάχιστον πέντε χρόνια νωρίτερα μέσα από συγκροτήματα που λοξοδρομούσαν σταδιακά από το punk, διευρύνοντας τον ήχο τους για να φτιάξουν αυτό που σύντομα κλήθηκε ως post-punk. Από την όλη αυτή τάση μην εξαιρέσετε ούτε το θεωρούμενο ως πρωτόλειο goth τραγούδι, το Bela Lugosi’s Dead, που κυκλοφόρησε το 1979, αλλά έμελλε να κατακτήσει το κοινό τρία χρόνια αργότερα. Κι αν σας αρέσουν τα trivia, έχετε υπόψη ότι ο όρος “gothic” ανήκει στον Martin Hannett, παραγωγό του Unknown Pleasures, που δήλωσε ότι το άλμπουμ περιέχει “dancing music with gothic overtones”. Κάποιοι προσπάθησαν να περάσουν τον όρο ‘Punk Gothique’, ευτυχώς ανεπιτυχώς, οπότε η νέα αυτή τάση με εκούσιους ή ακούσιους μπροστάρηδες τους Joy Division, UK Decay, Sex Gang Children, The Sisters Of Mercy και The March Violets είχε έρθει για να μείνει και, όπως φάνηκε στο πέρασμα του χρόνου, να αντέξει πολύ περισσότερο από όσο πολλοί πίστευαν, όσο κι αν κάποιοι την είχαν προσομοιάσει με τα πιο εφήμερα death-rock και horror punk.

Η «νέα» μουσική ήταν μια πολύ σκοτεινότερη εκδοχή του post-punk, που συχνά εκδήλωνε στιχουργικά την προτίμησή της σε παλιές ασπρόμαυρες ταινίες τρόμου, στη μυθολογία και τη φιλοσοφία. Οι μπάντες της ενδυματολογικά επέλεγαν ρούχα μαύρου χρώματος και συχνά είχαν έντονο αντίστοιχο μακιγιάζ. Χρησιμοποιούσαν drum machine, υπνωτιστικές κιθάρες με κορυφαία ξεσπάσματα και έδιναν τεράστια σημασία στη συμβολή του μπάσου. Τα φωνητικά ήταν «απόκοσμα» με σαφή δραματική έκφραση και περισσό πάθος. Ο ευδαιμονισμός της pop ήταν καταραμένος και οι «άνθρωποι που δε γελούσαν ποτέ» ήθελαν να προβληματίσουν τους ανυποψίαστους και να διασκεδάσουν τις ανασφάλειες και τους φόβους τους, ιδρύοντας μια ξεχωριστή μουσική και κοινωνική κοινότητα.

Η συλλογή Silhouettes and StatuesGothic Revolution 1978-1986 επιχειρεί μέσα από πέντε δίσκους και ογδόντα τρία τραγούδια να μεταφέρει όσο πιο αυτούσιο γίνεται, με νότες και με εκτενείς σημειώσεις, το κλίμα της εποχής στη Βρετανία. Το απαραίτητο συνοδευτικό βιβλιαράκι αυτή τη φορά είναι ιδιαίτερα εμπλουτισμένο με σπάνιο φωτογραφικό υλικό, το οποίο πολλές φορές έχει παραχωρηθεί από τις ίδιες τις μπάντες, ενώ κάποιες από τις σπάνιες ηχογραφήσεις έχουν τύχει επεξεργασίας ακόμα και από κόπιες που διατηρούν τα μέλη τους σε βινύλιο ή κασέτες! 

Έχοντας επίγνωση του ότι τα ονόματα που θα ακολουθήσουν είναι πολλά, κρίνω τελικά σκόπιμη την εκτενή αλλά ομαδοποιημένη αναφορά τους, διότι αυτά μπορούν να συστήσουν επιτυχώς το περιεχόμενο της συλλογής. Με μια πρώτη ματιά, ξεχωρίζουν άμεσα μερικά πολύ γνωστά ονόματα, που κοσμούν αληθινά τη συλλογή αυτή. Ανάμεσά τους θα διακρίνετε τους Joy Division να κάνουν την εισαγωγή με το κορυφαίο Shadowplay, τους Cure να ερμηνεύουν το ανατριχιαστικό The Hanging Garden, αποδίδοντας έτσι φόρο τιμής στο αξεπέραστο Pornography, που τόσο επιδεικτικά αγαπούν να ξεχνούν στις συναυλίες τους, τους Bauhaus στο Stigmata Martyr, τους The Sisters Of Mercy στο Floorshow, τους The Birthday Party στο πιο-αντιπροσωπευτικό-δε-γίνεται Release The Bats και αρκετούς ακόμα.

Υπάρχουν ακόμα και συγκροτήματα αναφοράς του είδους, όπως οι Alien Sex Fiend που ερμηνεύουν το Dead And Re-Buried, το οποίο, αν και κοπιάρει νόμιμα το ορόσημο Dead And Buried, θα έρχεται πάντα δεύτερο. Μαζί τους οι θρυλικοί Fields Of The Nephilim παίζουν το Trees Come, οι Southern Death Cult το Moya, οι Mission το Stay With Me, οι UK Decay το The Black Cat και οι Tones On Tail το Burning Skies. Μαζί τους συνυπάρχουν αβίαστα και κάποια συγκροτήματα που κινούνται αποσπασματικά στο goth, όπως οι Dead Can Dance που συμμετέχουν με το The Arcane, οι Cocteau Twins με το In Our Angelhood, οι  αγαπημένοι πάνκηδες Penetration με το Stone Heroes, οι Sad Lovers and Giants με το Things We Never Did, οι And Also The Trees με το Out Of The Moving Life Of Circles, οι Rema-Rema με το φερώνυμο τραγούδι τους, οι Damned με το Dr Jeckyl And Mr Hyde, οι All About Eve με το For Desire, οι March Violets με το Crow Baby, οι Clock DVA με το The Female Mirror, οι Red Lorry Yellow Lorry με το Take It All, οι Theatre Of Hate με το Original Sin, οι Rose Of Avalanche με το LA Rain, οι Public Image Ltd με το Flowers of Romance, οι Adam And The Ants με το Tabletalk, οι Love And Rockets με το Seventh Dream Of και η Nico με το Saeta!

Προσωπικά, χάρηκα πολύ με την έκπληξη της παρουσίας των Chameleons στο επικό In Shreds, της ξεχασμένης από εμένα Danielle Dax στο Bed Caves (σόρυ Δανιηλία, για να επανορθώσω έβγαλα το βινύλιο του Inky Bloaters και το ξανάκουσα), οι Legendary Pink Dots στο Love που δείχνει την αγάπη τους και στους Kraftwerk, αλλά και οι λατρεμένοι In The Nursery με το ατμοσφαιρικό Breach Birth. Πλάι τους βάλτε τους Tempest με το Ice Cold in, τους Skeletal Family με το She Cries Alone, τους Flesh For Lulu με το Vaguely Human και τους Gene Loves Jezebel με το Screaming (For Emmalene).

Αν όλα τα παραπάνω αποτελούσαν την ουσία και την αξία της συλλογής, σίγουρα θα ήταν σημαντικά. Όμως, η πληρότητα και η ποιότητα παρουσίασης του μουσικού αυτού είδους ανεβαίνει ακόμα περισσότερο λόγω των όχι τόσο γνωστών συμμετοχών των ψυχεδελικών Paranoia με το Shattered Glass και Section 25 με το Φλοϋδικό Charnel Ground, της «παλιοσειράς» των S-Haters με το Solitary Habit που αγαπά και τη σκοτεινιά της Αμερικής, των Play Dead με το βαρύγδουπο gothically correct The Tenant, των Screaming Dead με το γλαφυρό Night Creatures, των Artery με το Into The Garden που θυμίζει διακριτικά τους The Sisters of Mercy, των 13th Chime με το υπέροχα «ακατέργαστο» Cuts Of Love, των Lowlife με το Gallery Of Shame, των Sunglasses After Dark με το αφόρητα μελοδραματικό Morbid Silence, των Blood And Roses με το επιβλητικό Spit Upon Your Grave, των Threat με το εγκεφαλικό Lullaby In C και των Modern Eon με το ορθόδοξο Euthenics.

 
 8/10

 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα