Σάββατο, 29 Απριλίου 2017 11:32

Future Islands - The Far Field (4 AD, 2017)

Written by 

Πού είχε μείνει το Singles; Ε, λοιπόν, από εκεί ακριβώς ξεκινά το The Far Field, για να ενισχύσει το προφίλ της μπάντας από τη Βαλτιμόρη. Βέβαια, η όλη κατάσταση έχει ένα μειονέκτημα: δεν υπάρχει εδώ και καιρό ο αιφνιδιασμός του αγνώστου, αλλά μια σαφής προσπάθεια να κρατηθεί ο πήχης στο δεδομένο υψηλό επίπεδο. Όσο όμως κι αν οι Future Islands ξεκινούν το παιχνίδι έχοντας μείνει πίσω «ένα γύρο», τόσο εύκολα μοιάζουν να προφταίνουν τα πιόνια των «αντιπάλων» και να κόβουν το πολυπόθητο νήμα.

Φαντάζομαι εύκολα μερικούς να σπεύσουν να σκεφτούν ότι στην περίπτωση του The Far Field δεν πρόκειται να υπάρχει τραγούδι σαν το Seasons (Waiting on You), που ψηφίστηκε από τους συντάκτες των NME, Pitchfork και Spin ως το καλύτερο τραγούδι του 2014. Έχοντας όμως σκοπό να τους ιντριγκάρω και όχι να τους απογοητεύσω, σπεύδω να δηλώσω ότι το Cave (και λιγότερο το ήδη γνωστό Ran), κατά τη γνώμη μου, είναι καλύτερο. Κι αν δεν έχει κανένα ιδιαίτερο νόημα αν αυτό που υποστηρίζω είναι “musically correct”, άλλο τόσο και περισσότερο δεν έχει σημασία αν το συγκεκριμένο τραγούδι ή κάποιο άλλο του νέου τους δίσκου θα γνωρίσει ανάλογες διακρίσεις. Για να το προχωρήσω πιο πολύ και να το τερματίσω, δεν έχουν παρά ελάχιστη επί της ουσίας αξία οι λίστες αυτές, όπως και κάθε λογής μουσική λίστα. Άσχετα αν μας αρέσει να τις χαζεύουμε ή ακόμα και να τις διαβάζουμε.   

Όπως ήδη καταλάβατε, η μουσική του πέμπτου άλμπουμ του τρίο των Future Islands είναι κατά βάση synth-pop και dance-pop, με έντονο φλερτ στο new wave και την ευρύτερη 80’s κληρονομιά. Διαμορφώνεται από τα εξαιρετικά πλήκτρα του Gerrit Welmers, το γεμάτο μπάσο του William Cashion, που θυμίζει τον κυριαρχικό ρόλο που είχε στα ανάλογα συγκροτήματα της δεκαετίας του ’80, αλλά και τα εκφραστικά τύπου Anohni φωνητικά του Samuel T. Herring. Ο τελευταίος μάλιστα δήλωσε ότι η μουσική του νέου τους δίσκου ακούγεται καλύτερα σε μεγάλη ένταση κατά τη διάρκεια οδήγησης σε εθνικές οδούς! Εδώ είναι το σημείο που κάνω έναν ανεπαίσθητο μορφασμό, ξεροβήχω και συνεχίζω.

Όλα λοιπόν πήγαν καλά. Ύστερα από την τρομακτικά μεγάλη για τα δεδομένα τους επιτυχία που γνώρισαν μετά την εμφάνισή τους στην τηλεοπτική εκπομπή Late Show With David Letterman και τις κρίσεις πανικού που χτύπησαν την πόρτα του Samuel, αλλά δεν εμπόδισαν τη μπάντα από το να συμπληρώσει το καλοκαίρι του 2015 χίλιες ζωντανές εμφανίσεις, δε νομίζω να υπάρχει κάποιος που θα υποστηρίξει ότι δεν πάλεψαν για να πετύχουν. Πατώντας πάνω σε αυτό το υπόβαθρο μπόρεσαν να διαχειριστούν την επιτυχία και να συνεχίσουν στο ίδιο επίπεδο με τραγούδια όπως το εξαιρετικό Cave, που ήδη αναφέραμε, το οποίο μας μεταφέρει στο 1982 των Flock of Seagulls, το δίδυμο «αδελφάκι του στο μπάσο Timeon Her Side και το classy εισαγωγικό Aladdin. Ξεχωρίζουν επίσης το ό,τι πλησιέστερο στο new wave North Star και το Day Glow Fire, που είσαι υποχρεωμένος να ακούσεις πολλές φορές μπας και καταφέρεις να το ξεκολλήσεις από το μυαλό σου. Όσοι μάλιστα αρέσκονται στις συνεργασίες, θα ευχαριστηθούν το Shadows, όπου η αειθαλής Debbie Harry των Blondie τραγουδά σε απόλυτη αρμονία μαζί με τον Samuel.

7,5/10

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα