Πέμπτη, 01 Ιουνίου 2017 16:42

Llorca –The Garden (Membran Records, 2017)

Written by 

Αλήθεια, υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούν να σας κάνουν να νιώσετε όμορφα; Η ερώτηση είναι καθαρά ρητορική, δεδομένου ότι τόσο η καταφατική, όσο και η αρνητική απάντηση σίγουρα δεν αποκλείουν καμία περίπτωση επιπλέον απόλαυσης. Και, χωρίς περιστροφές, το The Garden, ειδικά στις μέρες μας, είναι μια περιπτωσάρα. Πάλαι ποτέ που η rock ήταν πλήρως εδραιωμένη ακόμα και στη συνείδηση του ευρύτερου μουσικού κοινού, η ανάσα της disco άρχιζε να γίνεται καυτή με καταιγιστικούς ρυθμούς. Τότε ήταν που οι ροκάδες τοποθέτησαν το έσχατο οδόφραγμα στη mainstream λαίλαπα που ερχόταν: την ποιότητα. Και τότε ήταν που σε μια συνέντευξή του ο μέγιστος Nile Rodgers των Chic την αποδόμησε στα μάτια πολλών, λέγοντας ότι το μόνο που ήθελε η μπάντα του μέσω της μουσικής της ήταν να κάνει τον κόσμο να χορέψει, ξεχνώντας για λίγο τα προβλήματά του. Φυσικά, οι καθαρόαιμοι ροκάδες δε συγκινήθηκαν, αλλά οι πιο εχέφρονες από αυτούς, αφού κοντοστάθηκαν και έβαλαν το Cest Chic στο τέρμα (με ακουστικά για να μην εκτεθούν ανεπανόρθωτα στη γειτονιά), διέσωσαν τη «ρυπαρή» δισκοθήκη της αδερφής τους από βέβαιο κάδο σκουπιδιών. Μάλιστα, αρκετά χρόνια αργότερα, με αφορμή κάποια «καρέκλα» πάρτι, θα επιβεβαίωναν φωναχτά τις παλιότερες ανομολόγητες υποψίες τους ότι τo Supernature του Cerrone ήταν εντελώς μυθικό και ότι μερικοί δίσκοι των Silver Convention ήταν ανέλπιστα ποιοτικοί! Get Up and Boogie, που λέγαμε; Ε, λοιπόν, καμία σχέση!

Τώρα βέβαια, αν μου πείτε, προς τι οι αρχαιολογίες, εγώ θα απαντήσω πως μίλησα μεν για το παρελθόν, αλλά ταυτόχρονα αναφερόμουν στο παρόν. Πάρτε τη δήλωση του κυρίου Νείλου και βάλτε τη στο στόμα του κυρίου Λλόρκα (όχι του Φεδερίκο Γκαρθία). Δεν έχει καμία σημασία το ότι αυτός δεν την επανέλαβε, αλλά το ότι την έκανε πράξη με το The Garden. Κι αν μου επιτρέπεται να παραφράσω έναν άλλο αγαπημένο ποιητή, εδώ μπορεί να μην ισχύει το «ο κήπος βλέπει», αλλά κάτι εξίσου φευγάτο, αφού «ο κήπος λικνίζεται». Βέβαια, μη νομίσετε πως η αναφορά στο παρελθόν εξαντλείται στη δήλωση του Nile, αφού οι επιρροές κυρίως από τα 70’ς, αλλά και τις δύο επόμενες δεκαετίες είναι εμφανείς και καθοριστικές. Κι επειδή ο Lludovic Llorca, παρόλα αυτά, δε θα άντεχε να μην τον πείτε κουλτουριάρη, έβαλε αφηγηματικές ατάκες μεταξύ των τραγουδιών, για να τους δώσει μια ευρύτερη διάσταση.

Αφού το καλό πράγμα αργεί να γίνει, πρέπει να θεωρήσετε φυσιολογική τη δεκαεξάχρονη αναμονή από το ντεμπούτο Newcomer του Γάλλου electronic master, που, παρεμπιπτόντως είχε πουλήσει λίγα περισσότερα από μια εκατοστή αντίτυπα. Χιλιάδες, φυσικά. Πιέστε με όσο θέλετε, εγώ δε θα σας πω ότι το άλμπουμ είναι κατά βάση καθαρόαιμο soul. Θα το αφήσω για μετά, για να σας ξεμπερδέψω, αφού σας έχω πει πως εδώ υπάρχει αρκετή jazz, jazz-oriented deep house, funk και disco, κορυφαία παραγωγή (γιατί άραγε είναι γνωστός και ως Art of Tones;), αλλά και πολλοί εκλεκτοί καλεσμένοι ερμηνευτές. Οι βιαστικοί μπορούν να κρατήσουν ότι το ύφος είναι παρεμφερές με των LTJ Bukem, St. Germain, Laurent Garnierκαι Daft Punk (ξέρετε εσείς με ποιον στη σύνθεσή τους).  

Η αρχή γίνεται με τιτιβίσματα πουλιών και σύντομα πέφτει η πρόσκληση: Meet me in the garden. Όταν την ακούστε τρέξτε! Έχει φωνητικά από τον ταλαντούχο Michael Barthelemy και στιλάτη αποτύπωση του πρόσφατου ήχου των Daft Punk που κλείνει το μάτι στα 70’ς. Όποιος ακούσει το You χωρίς να χαμογελάσει, δε θα έχει νιώσει τίποτα από την προσπάθεια του Frank Carter III, ναι, του γνωστού Drum’n’Bass-Crooner να αναβιώσει τον Stevie Wonder και τους Jackson 5, σε ένα εξαιρετικό, ξένοιαστο και πολύχρωμο μουσικό πλαίσιο. Το Waiting είναι η μόνη σύνθεση χωρίς guest, με τρομερή bassline και παθιασμένο έρωτα για τους Chic. Η ώρα του LTJ Bukem έρχεται στο Make Your Own Choice, με τραγουδιστή τον Mawogany Wood, που θα ήθελε για λίγο να είναι ο Bowie, ενώ το All Right, που έχει τη φωνή του Georg Levin των Βερολινέζων Sonar Kollektiv, τιμά τον παμμέγιστο Marvin Gaye και αγαπά τον Mick Hucknall μέσα από πεντακάθαρη soul. Ακούγοντας την Laetitia Dana να τραγουδά το κορυφαίο Rather Be Lonely, το μόνο που έχεις να προσθέσεις είναι ένα “with you”! Μιλάμε για soul των αρχών των 90’s, με μεγατόνους κληρονομιάς από τους Crusaders, σε όλο της το μεγαλείο και τόσο classy, που σε μαγεύει. Ο μπαξές (κυριολεκτικά) έχει και Philly sound στο Wonder why με τον Samuel Lancine, διακριτικές 80’ς επιρροές στο All We Ever Have με τον Stefan Frank, αλλά και soul pop μείγμα στο Addiction Days με τον Halley Hiatt, που δεν τελειώνει με τίποτα!

Καλώς ήλθατε στο The Soul Garden

8/10

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα