Πέμπτη, 07 Σεπτεμβρίου 2017 12:42

Alien Sex Fiend – Fiendology (Cherry Red Records, 2017)

Written by 

Η γνωριμία μου με τον ακόμα ιδιαίτερο και άμεσα αναγνωρίσιμο ήχο των Alien Sex Fiend έγινε μέσω της Cherry Red Records. Πίσω στη δεκαετία του ’80, οι (καλές) συλλογές είχαν έναν αληθινά ανεκτίμητο χαρακτήρα, δεδομένου ότι η επαφή με τις μπάντες που δεν είχες ακούσει ήταν εφικτή μόνο μέσω των δίσκων βινυλίου, που είχες αγοράσει εσύ ή κάποιος καλός φίλος σου που δεχόταν να στους δανείσει. Τα χρόνια εκείνα κάθε συλλογή της συγκεκριμένης εταιρείας ισοδυναμούσε με μεγάλο γεγονός και περιλάμβανε τραγούδια από συγκροτήματα που, αν δεν ήταν ήδη καταξιωμένα, τουλάχιστον στη συνείδησή σου, σίγουρα θα σε απασχολούσαν στο άμεσο μέλλον. Ήταν 1984 όταν αγόρασα το “Give Me Some Cherry” και απήλαυσα εξαιρετικά τραγούδια των Eyeless in Gaza, The Monochrome Set, Medium Medium, The Tempest, Vice Squad και The Hollywood Brats. Η έκπληξη, όμως, κρυβόταν στο τραγούδι που έκλεινε τη συλλογή: το “Dead and Buried” των άγνωστων σε μένα τότε Alien Sex Fiend. Όπως εύκολα μπορείτε να φανταστείτε, το πικάπ μου «πλήρωσε ακριβά» την αγάπη μου για το συγκεκριμένο τραγούδι, για όσες ημέρες χρειάστηκε να περάσουν μέχρι να αποκτήσω το WhoBeen Sleeping in My Brain”. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Στην ιστορία, όμως, αναφέρεται εν μέρει και η τριπλή αυτή κυκλοφορία της ίδιας εταιρείας, που εύγλωττα φέρει ως υπότιτλο το A 35 Year Trip Through Fiendish History 1982 – 2017 A.D. and Beyond”. Είναι προφανές ότι αποτελεί φόρο τιμής στα τριάντα πέντε χρόνια που συμπληρώθηκαν από την ίδρυση της μπάντας, όπου εκτίθεται κυριολεκτικά το σύνολο της gothic rock και industrial διαδρομής της. Εκτός, όμως, από ό,τι γνωρίζουμε υπάρχουν και πέντε ακυκλοφόρητες ηχογραφήσεις και μίξεις των κλασικών σημείων αναφοράς “Now IFeeling Zombified” και “Walk the Line”, αλλά και δύο τραγούδια από το επερχόμενο άλμπουμ “Possessed. Το artwork είναι δουλειά του Nick Fiend, ενώ στο ένθετο βιβλιαράκι θα βρείτε σημειώσεις των Kris Needs και Youth (αμφότερων των Killing Joke), οι βίοι των οποίων υπήρξαν παράλληλοι με των ASF.

Με άλλα λόγια, εδώ παρουσιάζεται πλήρης η διαδρομή της εκκεντρικής μπάντας των Nick Fiend και Mrs Fiend και δίνεται η ευκαιρία να μεταφερθείτε πίσω στα 80’ς, όπου η ζωή ήταν πιο απλή και ο μουσικός ορίζοντας πιο ανοιχτός για τους ανοιχτόμυαλους. Θα νιώστε τις απαρχές της πορείας τους από την πρώτη ζωντανή εμφάνισή τους στο θρυλικό κλαμπ Batcave, το οποίο ο Nick στήριξε ακόμα και με προσωπική εργασία, τη μετάβαση τους στη δισκογραφική εταιρεία Cherry Red Records, αλλά και τους λόγους που απέκτησαν ένα αφοσιωμένο κοινό, που αρεσκόταν να βάφει τα χείλη και τα νύχια του μαύρα. Ναι, δεν έχω την παραμικρή αντίρρηση ότι στο Batcave, κατά κάποιον τρόπο, αν όχι γεννήθηκε, τουλάχιστον ανδρώθηκε το gothic rock. Απλά θέλω να τονίσω ότι οι Alien Sex Fiend είναι όσο λίγοι υπεύθυνοι γι’ αυτό. Κι αυτό το λέω μετά λόγου γνώσεως, πιστεύοντας πως αδικούμε τους ASF, αν τους θεωρήσουμε αποκλειστικά ως goths. Δεν αντιλέγω, βέβαια, ότι αυτή ήταν η κύρια πηγή της έμπνευσής τους, αλλά δεν παραγνωρίζω στο ελάχιστο τις σαφέστατες industrial εμμονές τους, αλλά και τις χορευτικές τάσεις τους. Κι αν ακόμα θέλετε να τους πείτε και new wave, δε νομίζω να καθίσουν και να κλάψουν, αν καταλαβαίνετε τι εννοώ.

Οι Εξωγήινοι Σεξουαλικοί Δαίμονες δεν ακούγονταν απλά trendy ή underground. Απέπνεαν σαφή D.I.Y. αισθητική, επηρεάζονταν υπερήφανα  από το punk, που τότε έπνεε τα λοίσθια, λοξοκοίταζαν προς τη Γερμανική παράδοση των πλήκτρων και είχαν χιούμορ, παρά τα δεδομένα της καθώς πρέπει θανατικής τους αισθητικής (αναφέρομαι στο εκνευριστικό δόγμα «Δε γελάμε ποτέ», εξαίροντας το ψευδώνυμο του John Freshwater ως Johnny Ha Ha). Δυστυχώς όμως, παρεξηγήθηκαν από πολλούς «ουδέτερους» λόγω της «δαιμονιώδους» εικόνας τους, που ξέφευγε κατά πολύ από τα υπό διαμόρφωση όρια του gothic rock, λόγω του διαρκώς αυξανόμενου φλερτ τους με την όλη αισθητική του τρόμου. Οι ζωντανές εμφανίσεις τους, ιδίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, θεωρούνται ακραίες και ασυνήθιστες, ενώ ταυτόχρονα η εικόνα τους οδηγούσε ιδίως τους ανυποψίαστους στην καταστροφική επιλογή του “take it or leave it”. Σε όλα αυτά, βάλετε και την πρόκληση, που δεν ήταν ουσιαστικά αυτοσκοπός, αλλά φαινόταν ως τέτοιος, και έτσι ίσως εξηγήσετε το γιατί δεν έτυχαν ευρύτερης αναγνώρισης.

Αυτό, όμως, δε σημαίνει καθόλου ότι η δουλειά τους έμεινε “Dead and Buried”. Κι όσο και αν εξακολουθώ να μη βρίσκω το λόγο που το συγκεκριμένο τραγούδι δε συμπεριλαμβάνεται στην τύπου greatest hits κυκλοφορία αυτή, δε μπορώ να μην παρηγορηθώ με το εισαγωγικό “Dead and Re-Buried. Όσο κι αν είναι «μοναδικός» ο ήχος τους, δε γίνεται κανείς να μην αναγνωρίσει τις επιρροές των Cramps, του Alice Cooper και του psychobilly, που τους στοιχειώνουν. Εκτός από τα τραγούδια που ήδη αναφέραμε, θα βρείτε το “EST (Trip To The Moon)” το 12” mix του “Attack!!!!” και το “Ignore the Machine [Electrode Mix]”. Αναπόσπαστα είναι τα ουρλιαχτά του Nik και τα σαλεμένα πλήκτρα Mrs Fiend. Σε όλα αυτά προσθέστε το εξαιρετικό “Carcass”, αλλά και τα καθοριστικά για τον τελικό ήχο τους “Invisible”, “Dance of the Dead” και “On Mission”.

Δε χρειάζεται να γίνει λόγος για τις μπάντες που επηρεάστηκαν από τον ήχο τους. Μια απλή αναζήτηση θα φέρει στην επιφάνεια τους Prodigy, Marilyn Manson και NIN. Αυτό λέει πολλά και ισχυροποιεί, κατά κάποιον τρόπο, τη συγκεκριμένη κυκλοφορία, παρά τις όχι και τόσο λίγες συλλογές που έχουν κυκλοφορήσει με υλικό της. Βέβαια, μπορεί τα “Carcass (Carrion Mix)” και “Invisible (The Beyond Mix)” να είναι ικανοί λόγοι να την αποκτήσετε, έχοντας δεδομένη την τρίωρη διάρκειά της. Και κάτι τελευταίο, που αποδεικνύεται αναπάντεχα σημαντικό: τα τραγούδια τους σήμερα ακούγονται «αλλιώς».

7,5/10

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα