Κυριακή, 05 Νοεμβρίου 2017 17:19

The Fall – Singles 1978 – 2016 (Cherry Red Records, 2017)

Written by 

Ποιος τρόπος θα ήταν άραγε καλύτερος για να γιορτάσουμε τα σαρανταένα χρόνια δημιουργικότατης ύπαρξης των The Fall, από το να απολαύσουμε τα κύρια σημεία της όλης πορείας τους μέσα από μια πλήρη συλλογή των singles που έχουν κυκλοφορήσει; Ζαλιστικό δεν ακούγεται; Κι όμως είναι κάτι εντελώς αληθινό, που θα λάβει σάρκα και οστά στις 24 Νοεμβρίου. Επαναλαμβάνω ότι στο The FallSingles 1978 – 2016 η ιστορία παρουσιάζεται πλήρης, αρχής γενομένης από το Bingo Master, που κυκλοφόρησε στις 11/8/1978, μέχρι το πρόσφατο Wise OlMan της 19/2/2016. Δηλαδή από πάλαι ποτέ που το συγκρότημα (ή να το αποκαλέσω καλύτερα «η κολλεκτίβα του Mark Smith;) έκανε το πρώτο της βήμα με τον Smith στα φωνητικά και τους Martin Bramah στην κιθάρα, Tony Friel στο μπάσο, Karl Burns στα ντραμς και Una Baines στα keyboards, μέχρι και το πρόσφατο παρελθόν, έχοντας αλλάξει περίπου εβδομήντα μέλη, με σταθερή κολώνα την συχνά προκλητικά αντικομφορμιστική περσόνα του Mark. Είναι αληθινό και αναπόφευκτο να συνδέει κανείς το attitude των Fall με τη μουσική τους, κυρίως λόγω των λαβών που σκόπιμα έχει δώσει και συντηρήσει ο «άει παράτα μας» σημαντικότατος αυτός μουσικός. Σήμερα όμως, που είμαστε όσο πιο εξοικειωμένοι γίνεται με την όλη στάση τους απέναντι στη μουσική, νομίζω πως είναι καλύτερα να μιλήσουμε μόνο για τα τραγούδια τους. Άλλωστε κι ο ίδιος ο Mark πλέον, ως Wise Ol’ Man σύμφωνα με το τραγούδι του, δεν πολυκαίγεται να μας πείσει για κάτι. Άραγε, ως υπερήφανοι Έλληνες, μπορούμε γι’ αυτό να αποδώσουμε τα εύσημα στην Έλενα Πούλου;

Είμαι σίγουρος ότι μπορείτε να σκεφτείτε πολλά συγκροτήματα που βρίσκονται στις μουσικές επάλξεις εδώ και σαράντα χρόνια. Το ίδιο σίγουρος, όμως, είμαι πως δε μπορείτε να θυμηθείτε έστω και λίγα, που να μην έχουν διαλυθεί και επανενωθεί μέσα στο χρονικό αυτό διάστημα. Αν βάλουμε δε και την παράμετροι του να έχουν κυκλοφορήσει περισσότερα από τριάντα άλμπουμ, τότε φαντάζομαι ότι οι απαντήσεις περιορίζονται στα όρια της φιλολογικής μουσικής συζήτησης. Ε, λοιπόν, οι Fall ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία και κανείς απολύτως δε μπορεί να πει ότι το τέλος τους είναι, έστω και αμυδρά, ορατό. Καλύτερο πειστήριο από την ακόμα ζωντανή ιστορία τους, δεν υπάρχει. Κι αν αναρωτιέστε πού μπορεί να χωρέσει η επιτομή της, η απάντηση είναι εύκολη και δίνεται μέσα από το The FallSingles 1978 – 2016: μέσα σε επτά cd! Αυτός κι αν είναι μαραθώνιος ακρόασης!

Τα περιλαμβανόμενα στο box set αυτό τραγούδια, επειδή ανατρέχουν σε όλο το φάσμα της δημιουργίας της μπάντας, είναι ηχογραφημένα σε διάφορες δισκογραφικές εταιρείες. Μεταξύ τους διακρίνουμε την Step Forward, από την οποία η όλη ιστορία ξεκίνησε, αλλά και τις Rough Trade, Kamera, Beggars Banquet, Cog Sinister, Permanent, Artful, Actionoh, όπως και την Cherry Red, που υπογράφει αυτήν την πλουσιοπάροχη κυκλοφορία. Και λέω πλουσιοπάροχη κυρίως λόγω των εκατόν δέκα επτά τραγουδιών της, αλλά και του ένθετου εντύπου, το οποίο έχει επιμεληθεί ο ειδικός στα περί The Fall Conway Paton. Σε αυτό περιέχεται πλούσιο φωτογραφικό υλικό κάθε επιμέρους κυκλοφορίας, με διάφορα κατατοπιστικά στοιχεία, καθώς και τη σύνθεση της μπάντας, που όπως είδαμε κάθε άλλο παρά αυτονόητη είναι, τουλάχιστον πλην ενός μέλους. Όλα τα singles είναι re-mastered από το συνεργάτη τους στο στούντιο Andy Pearce. Από τους επτά δίσκους οι τρεις πρώτοι περιλαμβάνουν τα singles καθεαυτά, ενώ οι υπόλοιποι τα b-sides. Η δε κυκλοφορία αυτή θα έχει και εναλλακτική μορφή, μόνο με τους τρεις δίσκους των singles.

Μέσα από τα singles περιγράφεται ανάγλυφα ο αρχικός ήχος της μπάντας, αλλά και η διαρκής εξέλιξή του. Ο δηλωμένος οπαδός τους John Peel είχε δηλώσει για αυτούς ότι «είναι πάντα διαφορετικοί και είναι πάντα οι ίδιοι». Κατά έναν περίεργο τρόπο αυτό δεν είναι ευφυολόγημα, αν και μοιάζει πολύ με κάτι τέτοιο. Είναι η κατά ένα όχι και τόσο κατανοητό τρόπο αντιλαμβανόμενη αλήθεια, σχετικά με τον ήχο τους. Όσοι τους γνωρίζουμε όλα αυτά τα χρόνια μπορούμε εύκολα να αναγνωρίσουμε το στυλ τους, αν και δε μπορούμε να το εντάξουμε κάπου με απόλυτη επιτυχία. Για να είναι πιο ακριβής, θα πρέπει να πω πως δε μπορούμε να κάνουμε κάτι τέτοιο γενικά για όλο το έργο τους. Αν όμως παίρνουμε τις κυκλοφορίες τους ξεχωριστά πέρα από την αναγνωρίσιμη επιφάνεια, μπορούμε να προσδιορίσουμε τα λοιπά κατά περίπτωση συστατικά τους.

Έχοντας όλα αυτά υπόψη, μπορούμε να διαπιστώσουμε καταρχήν ότι οι Fall ανήκουν στον ευρύτερο, αλλά κάπως χαλαρά χαρτογραφημένο, χώρο του post-punk.  Δηλαδή, δε θα μπορούσαν να μην ανήκουν, αφού αγαπούσαν τη rock και ξεκίνησαν το 1976. Ξεχώρισαν από την αρχή στην underground ή independent, πείτε την όπως θέλετε, rock σκηνή, με όπλα τη «βαριά» κιθάρα και τα πανεύκολα αναγνωρίσιμα φωνητικά του Mark E. Smith. Αν, τώρα, προσπαθήσουμε σώνει και καλά να προσδιορίσουμε μερικές από τις επιρροές τους, επιβάλλεται να μνημονεύσουμε τους άτυπους μέντορές τους, τους Can (θυμηθείτε το Am Damo Suzuki). Μαζί τους βάλετε τους Stooges και τον Captain Beefheart κι αν είστε πολύ μερακλήδες, αφήστε λίγο χώρο και για τους Velvet Underground (είπα, λίγο). Κι αν θυμηθούμε ποιοι έχουν δηλώσει επηρεασμένοι από αυτούς, τότε η σχετική λίστα θα είναι μακριά. Ας περιοριστούμε στους Sonic Youth, Arctic Monkeys, Happy Mondays (μη μασάτε, είναι πaτριωτάκια), Pavement, Guided by Voices, Franz Ferdinand και Meat Puppets.

Κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο που ανέβαλα όσο μπορούσα, αναφερόμενος στα λοιπά «απαραίτητα», δηλαδή στα τραγούδια. Και μη νομίσετε ότι δεν έχω τι να πω. Το αντίθετο, μάλιστα. Δεν ξέρω τι να πρωτοπώ, αλλά αντιλαμβάνομαι πλήρως ότι μπορεί να πέσω εύκολα στην παγίδα να σας κουράσω. Κι έτσι διαλέγω τη μέση οδό: να μιλήσω σύντομα, μετά από αρκετό σβήσε - γράψε, για κάποια από τα πολλά τραγούδια που άξιζαν ειδικής μνείας και αναμφίβολα χωρούσαν σε αυτήν την κριτική (να κι ένα καλό του διαδικτύου: δεν έχεις τον παλιό περιορισμό λέξεων). Αρχίζω, ειλικρινά μετά από κλήρωση, με τη λατρεμένη τραχιά διασκευή του Victoria των (πολύ αγαπημένων και άτυπων μπαμπάδων του punk Kinks - πριν χλευάσετε, θυμηθείτε το riff του You Really Got Me και τα ξαναλέμε…) και συνεχίζω με τα Bingo Master και Itthe New Thing, που εκφράζουν καλύτερα απ’ όλα τα άλλα τις απαρχές του ήχου τους. Τι να πω τώρα για το Totally Wired ή το The Man WhoHead Expanded, του οποίου το μπάσο δεν παίζει, αλλά εκρήγνυται! Ως πολύ χαρακτηριστικά των άμεσα αναγνωρίσιμων στοιχείων του ήχου τους θεωρώ τα Reformation!, Slippy Floor και Theme form Sparta FC #2. Το CruisreCreek ήταν για πολλά χρόνια το πιο αγαπημένο μου τραγούδι τους (και είναι ακόμα, αλλά μην πείτε σε κανέναν πως δεν το λέω φωναχτά, μήπως το δω δημοσιευμένο και μετά το μετανιώσω), ενώ το επηρεασμένο από το art και το progressive rock Kicker Conspiracy ανήκει χαλαρά στην προσωπική μου πεντάδα. Δε μπορώ να αντισταθώ στη ροκιά του Can Hear the Grass Grow, ούτε στο Cab it Up που φέρνει πολύ στους τρελάρες Devo, αλλά ούτε και στο ψυχεδελικό beat του Telephone Thing. Μη μου ζητάτε επίσης να αφήσω έξω το πανκιό White Lightning ή το Behind the Counter με το τρομερό μπάσο, κλείνοντας έτσι το προσωρινό… μου ταμείο. Και τώρα, που είπα τα… κατεπείγοντα, ένα μόνο μου μένει: να κλείσω, πριν αρχίσω να γράφω κι άλλα. Κι είναι και τόσα πολλά!

8,5/10 

 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα