Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017 14:48

Maxayn – Reloaded – The Complete Recordings 1972-1974 (Soul Music Records, 2017)

Written by 

Η μουσική ιστορία της Maxayn Lewis (κατά κόσμον Paulette Parker) ουσιαστικά ξεκίνησε πριν πολλά χρόνια, όταν έπαιζε και τραγουδούσε μαζί με τον Bobby Watson (Rufus) στο κλαμπ The Flying Jib του επιτυχημένου παραγωγού Alan Abrahams, που βρισκόταν στο Encino του Los Angeles. Ο συνδετικός όμως κρίκος μεταξύ αυτής και του Alan Abrahams ήταν ο ίδιος ο κιθαρίστας της, ο Marlo Henderson, ο οποίος τον γνώριζε λόγω της συμμετοχής του στα άλμπουμ των The Memphis Horns. Η πορεία της ήταν μεγάλη και είχε πολλές ευχάριστες διακλαδώσεις. Συνεργάστηκε με πολλούς μουσικούς, όπως, μεταξύ άλλων, τους Taj Mahal, Billy Preston, Ray Charles, Diana Ross, Patti Labelle, Brenda Russell, Les McCann, Johnny “Guitar” Watson, Jerry Lee Lewis, Bobby “Blue” Bland, John Fogerty, Dionne Warwick, Celine Dion, Michael Jackson, Madonna και Bonnie Raitt. Στα δε τέλη της δεκαετίας του ’60 εντάχθηκε στις Ikettes, που συνόδευαν τους Ike & Tina Turner στην παγκόσμια περιοδεία τους.

Εδώ όμως δε θα μιλήσουμε άλλο γι’ αυτά, αλλά για την πιο ουσιαστική στροφή στην καριέρα της, που ήρθε στις αρχές των 70’s, όταν σχημάτισε με το σύζυγό της το «ψυχεδελικό» funk – rock – soul κουαρτέτο, που έφερε το καλλιτεχνικό όνομά της. Έχοντας μάλιστα «δανείσει» την πολύ εκφραστική φωνή της ως session τραγουδίστρια σε δουλειές άλλων μουσικών, είχε και με το παραπάνω αποκτήσει την απαιτούμενη ωριμότητα για να ηγηθεί φωνητικά της δικής της μπάντας. Τελικά, για να είμαστε ειλικρινείς, κανείς δε μπορεί να έχει μια πλήρη εικόνα των δυνατοτήτων της, αν δεν έχει ακούσει τα τρία άλμπουμ που κυκλοφόρησε με τη μπάντα της μεταξύ των ετών 1972 – 1974 Maxayn, Mindful και Bail Out for Fun!  Η αλήθεια είναι πως αυτά τα άλμπουμ, που κυκλοφόρησαν για λογαριασμό της Capricorn Records, δεν έτυχαν της προβολής που τους άξιζε στη χρυσή για τη soul και τη funk εκείνη δεκαετία. Κι αυτό, παρά την όποια καθόλου ευκαταφρόνητη, αλλά περιορισμένη ποσοτικά, Αμερικανική «εισβολή» των μουσικών αυτών ειδών στη Βρετανία.  

Με το συγκεκριμένο box set, έστω μετά από τόσα χρόνια, δίνεται η ευκαιρία σε περισσότερο κοινό να έρθει σε επαφή με τη μπάντα αυτή, που θέλησε να δώσει μια νέα πνοή στα ως τότε δεδομένα της soul και ιδίως της funk. Αξίζει να σημειωθεί αφενός το ότι οι τρεις αυτοί δίσκοι δεν είχαν ποτέ κυκλοφορήσει σε ψηφιακή μορφή και αφετέρου το ότι κανένα από τα τραγούδια τους δεν ήταν ποτέ διαθέσιμο για downloading. Μόνο και μόνο από τις χρονιές κυκλοφορίας των δίσκων αυτών μπορεί κανείς εύκολα να αντιληφθεί, σχεδόν ως αυτονόητο, μέρος της ποιότητάς τους. Οι μουσικοί που συνόδευαν την εξαιρετική αυτή πιανίστα και ερμηνεύτρια είχαν όλοι τους ικανή προϋπηρεσία και μοιράζονταν το ίδιο όραμα: να πάνε τη μουσική λίγο παραπέρα. Μεγάλο όπλο στη φαρέτρα τους ήταν τα φωνητικά της Maxayn, που θύμιζαν περισσότερο τη μεγάλη Roberta Flack και ελαφρώς τη βασίλισσα Aretha Franklin. Δε θέλει και πολλή φαντασία να καταλάβετε τι γινόταν στον περιορισμένο, αλλά πιστό κύκλο τους, όταν έκαναν το ξεκίνημά τους τραγουδώντας: «Ήταν δύσκολα για μας τότε / είναι δύσκολα για μας τώρα / η ζωή, η ελευθερία, το κυνήγι της ευτυχίας / έμοιαζε με κάποιον τρόπο να μας προσπερνάει…» Το πρωτότυπο artwork των δίσκων έχει αποτυπωθεί πλήρως, ενώ στο συνοδευτικό βιβλιαράκι έχουμε την ευκαιρία να διαβάσουμε πλήρη την πορεία της ίδιας και του γκρουπ της, αλλά και να δούμε σπάνιες φωτογραφίες.

Το Maxayn είναι το αναμενόμενο κλασικό ντεμπούτο μιας μπάντας που ψάχνει να βρει τον ήχο της και επιθυμεί εξίσου να επιραματιστεί. Φλερτάρει περισσότερο από όλα με τη soul, προετοιμάζοντας παράλληλα τη funk έκρηξη, που κυριαρχεί περισσότερο στο Mindful. Δύο από τα οκτώ τραγούδια του, που δείχνουν το πόσο η μπάντα αγαπά να «πειράζει» τη rock είναι διασκευές των Rolling Stones: το You Can’t Always Get What You Want και το Gimme Shelter. Και οι δύο διασκευές είναι πολύ καλές, αν και πιστεύω πως η πρώτη κερδίζει την άλλη στα σημεία. Μην παίρνετε όμως αυτό και πολύ τοις μετρητοίς, αφού δηλώνω τελείως προκατειλημμένος με το Gimme Shelter, το οποίο θεωρώ ως ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχω ακούσει και απαιτώ το δέοντα σεβασμό απέναντί του. Η συγγένεια της φωνής της Maxayn με εκείνης της Roberta Flack γίνεται εμφανής στο Song, που υπερκαλύπτει όλους όσους λατρεύουν το μπάσο, όπως και στο Beloved. Το δε εισαγωγικό Trying for Days αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα εξαιρετικού τραγουδιού, που σε κάνει να μη μπορείς να πεις αν είναι πιο soul απ’ ό,τι funk, ενώ το Doing Nothing, Nothing Doing έχει ατόφια την αύρα του παμμέγιστου Gil Scott – Heron, αναμεμειγμένη με κάτι από τον ένα και μοναδικό Marvin Gaye. Οι φίλοι όμως των πιο ήπιων και ατμοσφαιρικών στιγμών θα δώσουν το άτυπο βραβείο της καλύτερης σύνθεσης του δίσκου στο Let Me be Your Friend.     

Είπαμε ήδη πως το Mindful είναι ό,τι πιο funky κυκλοφόρησαν κι αυτό το καταλαβαίνεις αμέσως μόλις δεις το εξώφυλλό του. Αυτή τη φορά η διασκευή ανήκει στο Check Out Your Mind του μεγάλου Curtis Mayfield, η οποία τους έδωσε το εισιτήριο για το πολύ δημοφιλές show Soul Train. Αρχικά δε μπορούσα να εξηγήσω γιατί το μυαλό μου πήγαινε συνέχεια στο πρωτοκορυφαίο Free Your Mind… and Your Ass Will Follow, αλλά το τοπίο σύντομα ξεκαθάρισε με το I Want to Rest my Mind. Τα πράγματα αγριεύουν υπέροχα με το Good Things, το Feelin’ με την τρομερή rhythm section και τις αναφορές στις Labelle, αλλά και το The Answer, που σίγουρα έχει δώσει κάτι στη διασκεδαστική εγκεφαλικότητα των Silver Convention. Αν γέλασε κανείς με αυτό το τελευταίο, σπεύδω να τον προειδοποιήσω ότι θα εκτεθεί, αν νομίζει πως οι Silver Convention εκφράζονται μέσω του Get Up and Boogie ή του Fly Robin Fly (αν και αυτά επίσης δε με χαλάνε καθόλου, από τότε που μπήκαν τα 90’s). Για τους πιο ψαγμένους υπάρχει το Moon to the Music, που θα τους φέρει στο μυαλό τη μαγεία των Crusaders.  

Το Bail Out for Fun! διατήρησε το funky χαρακτήρα του, αλλά έβαλε και λίγο νερό στο κρασί του με όμορφες soul μπαλάντες, που εκείνη την εποχή δε συγκινούσαν μονάχα ερωτευμένες νεανίδες, αλλά ήταν ένα must για κάθε συγκρότημα που σεβόταν τον εαυτό του. Η κληρονομιά για τις Silver Convention, που μόλις ξεκινούσαν την πορεία τους, χτίστηκε και μέσω του Bail Out. Ακούγοντας το Moonfunk δε μπορεί να μη φέρουμε στο νου μας το μαέστρο Isaac Hayes, ενώ με τα Life is What you Make It και Fun τα μπιτ ανεβαίνουν υπέροχα. Η καλύτερη μπαλάντα του δίσκου είναι το Cried my Last Tear, που το μόνο δάκρυ που μπορεί να μας φέρει έχει να κάνει με το ότι δεν υπήρξε ποτέ τέταρτος δίσκος γι’ αυτή την πολύ καλή μπάντα.

8/10

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα