Τρίτη, 05 Δεκεμβρίου 2017 17:14

Television Personalities – Beautiful Despair (Fire Records, 2018)

Written by 

Απ’ ό,τι φαίνεται ο Dan Treacy θα ξαναμπεί στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός μας. Αυτή τη φορά όμως όχι με θεωρίες συνομωσίας περί του θανάτου του, ούτε ακριβώς με επανεκδόσεις παλαιότερων κυκλοφοριών της μπάντας του, των Television Personalities, αλλά με ένα «νέο» άλμπουμ που έρχεται κατευθείαν από το παρελθόν.

Τώρα πια που οι κατά καιρούς αινιγματικές εξαφανίσεις του δε μονοπωλούν το ενδιαφέρον των φίλων του συγκροτήματος, θέτοντας συχνά σε δεύτερη μοίρα την ίδια τη μουσική του και μετά την όντως σοβαρή επέμβαση που υποβλήθηκε στον εγκέφαλο, πλησιάζει όλο και περισσότερο η στιγμή που η επιθυμία του να επανέλθει στο προσκήνιο θα λάβει σάρκα και οστά. Και λέω πλησιάζει, διότι, μετά την πρόσφατη επανακυκλοφορία των τεσσάρων πρώτων άλμπουμ των Television Personalities, με τα υπέροχα post punk, new wave και ψυχεδελικά ηχοτοπία τους, ήρθε η ώρα να γεφυρωθεί το δημιουργικό κενό με το Beautiful Despair. Ο δίσκος αυτός ηχογραφήθηκε το 1990 στο Stoke Newington και ειδικότερα στο σπίτι του Jowe Head, από τον Dan Treacy και τον ίδιο το σπιτονοικοκύρη. Έτσι, δεν αποτελεί καθόλου έκπληξη το γεγεονός ότι η D.I.Y. πράξη κι αισθητική, συνεπικορούμενη από την «προϋπηρεσία» του Head στους διδάξαντες το είδος πειραματιστές Swell Maps, αποτυπώνεται ανάγλυφα και σε αυτόν, μαζί με κάποιους μεγατόνους αναφορών στους αγαπημένους τους Velvet Underground και στους σύγχρονους The Pastels.  

Αν και άλμπουμ του 1990, το Beautiful Despair ακούγεται σα να γράφτηκε κάποια χρόνια πριν, εσωκλείοντας την όλη κληρονομιά που άφησε στην πορεία της η μπάντα από το 1978, που σχηματίστηκε στο Λονδίνο. Είναι κάτι περισότερο από εμφανής η καλή εποχή των Treacy, Mark Sheppard και Edward Ball από τις απαρχές του Ε.Ρ. Where’s Bill Grundy Now? και το οριακό τραγούδι Part Time Punks, με το συστήθηκαν στο κοινό, μέχρι και το αληθινά εξαιρετικό και πιο «ραφιναρισμένο» άλμπουμ τους, το Privilege. Θα θυμηθούμε με τον καλύτερο τρόπο γιατί θεωρούνται μια πολύ επιδραστική μπάντα, που εκτιμήθηκε πολύ από τους κριτικούς, αλλά δε γνώρισε τη δημοτικότητα, που πραγματικά της άξιζε. Κι αυτό δεν είχε καθόλου να κάνει με την ποιότητα της μουσικής τους, αλλά με την «ξεροκέφαλα» άκαμπτη ανεξάρτητη νοοτροπία και εκκεντρικότητά τους, την οποία εμφανίζονταν απρόθυμοι να συμβιβάσουν για χάρη της πιθανότητας να αυξήσουν τις πωλήσεις των δίσκων τους.

Η Όμορφη Απελπισία, που πρόκειται να κυκλοφορήσει τόσο σε βινύλιο, όσο και σε ψηφιακή μορφή, έχει δεκαπέντε τραγούδια, τα οποια κινούνται σε παρεμφερές ψυχεδελικό pop πλαίσιο, που δεν περιφρονεί τόσο το post punk, όσο το new wave. Δε μπορεί κανείς να βρει εύκολα τραγούδια που να ξεχωρίζουν, δεδομένου ότι το όλο ύφος θα μπορούσε κάποιος να το χαρακτηρίσει, κατά κάποιον τρόπο, ως concept. Το ολόφρεσκο τραγούδι, που αν με πιέσετε θα ξεχωρίσω ανάμεσα στα καλύτερα, με τίτλο Like That in Girl, είναι βασισμένο σε μια συνομιλία που είχε ο Dan με το «ανήσυχο» πνεύμα των Felt, τον Lawrence, ενώ το ελαφρώς μελαγχολικό Love Is Four-Letter Word είναι ένα από τα τραγούδια, που ο Dan αγαπά να παίζει στις ζωντανές του εμφανίσεις. Το δε If You Fly too High αναφέρεται σε μια φάση που έγινε το 1989 σε μια συναυλία του Evan Dando στο Βερολίνο, όπου ο Dan ανέβηκε στη σκηνή και τζάμαρε μαζί του.

Με το δίσκο αυτό οι Television Personalities επβεβαιώνουν την παγιωμένη άποψη ότι ανήκουν στην ελίτ (πώς αλλιώς;) του Stoke Newington, μαζί με τους παράλληλα διαβιώσαντες «αυτόχθονες» Marc Bolan, Malcolm McLaren και Animals That Swim. Πράγματι, ο ακυκλοφόρητος έως τώρα αυτός δίσκος, δεν είναι μια σειρά από «ξεχασμένα» demos, αλλά αποτελείται από τραγούδια που ηχογραφήθηκαν δύο χρόνια μετά το βάρος του οριακού Privilege. Κι αν δεν τον είχαμε ακούσει μέχρι σήμερα, μη θεωρείτε αμέτοχο ευθυνών και το Closer to God. Κάποιοι, μάλιστα, παραλληλίζουν το εισαγωγικό τραγούδι του Beautiful Despair, το Hard Luck Story Number 39, με εκείνα του ύφους του Closer to God, επειδή υποκρύπτει το σεβασμό της μπάντας προς το εμφανιζόμενο grunge, ανταποδίδοντας την εκφρασμένη αγάπη των Nirvana μέσω του ορκισμένου φαν τους Kurt Cobain. Το How Does it Feel to be Loved είναι το πιο βαρύ του δίσκου, το πρωτόλειο Goodnight Mr Spaceman ακούγεται πολύ πιο σοβαρό από την εκδοχή του στο Closer To God, με το ψυχεδελικά ανέμελο Honey for the Bears να κρατά, τελικά, τα σκήπτρα. Η διάθεσή σας θα αλλάξει με το χαρούμενο Have Nice Day, τα φωνητικά του οποίου μοιάζουν να ακούγονται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.

 7,5/10

 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα