Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018 19:52

The Dead Ends – Deeper The Dark, The Brighter We Shine (Sound Effect Records, 2017)

Written by 

Οι Dead Ends είναι ένα νέο σχετικά (υπάρχουν από το 2015) ψυχεδελικό σχήμα από την Καβάλα. Η προέλευσή τους ίσως θα έκανε κάποια φρύδια να σηκωθούν στο παρελθόν, αλλά όχι πια. Η εγχώρια μουσική παραγωγή είναι σαφώς στα πάνω της ποσοτικά όσο και ποιοτικά, και αυτό δεν περιορίζεται στα μεγάλα αστικά κέντρα. Οι Dead Ends με το βασισμένο στο όργανο ψυχεδελικό rock τους, αποτελούν το ζωντανό παράδειγμα.

Ας περάσουμε όμως στην μουσική καθαυτή. Δεν χρειάζεται κανείς να έχει απέραντες μουσικές γνώσεις για να αντιληφθεί ότι οι Dead Ends αγαπάνε τους Doors. H επιρροή είναι σαφέστατη στα δύο πρώτα κομμάτια του δίσκου Memory Ship (Sails At Dawn) και Second Life. Και εδώ φυσικά θα μπορούσε κανείς να αρχίσει τις ενστάσεις, όμως ιδίως το πρώτο είναι τόσο καλή σύνθεση, που αναγκαστικά θέλεις να ακούσεις τι γίνεται παρακάτω. Και εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον του πράγματος, γιατί αν και οι πρώτες νότες του οργάνου Narri-E Nari-O παραπέμπουν στο Light My Fire και άρα αρχίσα να ανησυχώ πραγματικά, όταν μπαίνει το μπάσο, το κομμάτι αλλάζει κατεύθυνση και, όσο παράδοξο κι αν ακουστεί, μου έφερε στο μυαλό πιο πολύ μπάντες σαν τους Moffs. Όμως το πλέον ενδιαφέρον είναι ότι στην εξίσωση προστίθεται και έντονο ελληνικό παραδοσιακό στοιχείο. Όλο αυτό θα μπορούσε να καταλήξει σαν ένας απίθανος αχταρμάς χωρίς νόημα, συμβαίνει όμως ακριβώς το αντίθετο. Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι απλώς φοβερό. Και το καλύτερο είναι ότι το Oracle που ακολουθεί μπαίνει με ένα παρεμφερές θέμα στο όργανο, πειραγμένο όμως ώστε να παραπέμπει και πάλι σε παραδοσιακό, για να ανεβάσει ταχύτητα και να μου θυμίσει ξανά... τους Moffs. Το Black Kiss που έπεται είναι άλλη μία έκπληξη, γιατί είναι κλασικό organ driven garage rock, προσεγμένο συνθετικά, ανεβαστικό, ό,τι θα ήθελε κανείς από ένα τέτοιο κομμάτι. Φυσικά οι Doors δεν μας τελειώνουν τόσο εύκολα, καθώς κάνουν την εμφάνισή τους και στο Concentrated Cause, αυτή τη φορά όμως παρέα με τους Black Angels. Το κομμάτι ανεβάζει κάπου στα μισά ταχύτητες σε ένα απίθανο ξέσπασμα για να καταλήξει στην πιο acid rock στιγμή του δίσκου. Και εκεί που νομίζεις ότι τα έχεις ακούσει όλα, το Ludomania πάει σε ακόμη πιο λυσεργικά μονοπάτια, ενώ το Bardo παίρνει το μίγμα Doors/Black Angels και το κάνει... folk! Άλλη μία όμορφη σύνθεση δηλαδή, όπως και το Peter που κλείνει την ηχογράφηση με μία απίστευτη πολυφωνία και, όπως καταλάβατε ο δίσκος είναι πραγματικά πολύ καλός.
Οι Dead Ends εκεί που χάνουν ίσως σε πρωτοτυπία, αφού ο ήχος τους έχει ξεκάθαρη κατεύθυνση και επιρροές, κερδίζουν σε ποιότητα και δημιουργικότητα. Η χρήση παραδοσιακών στοιχείων πετυχαίνει απόλυτα, ενώ οι συνθέσεις είναι πραγματικά καλές, όσο και δουλεμένες. Και άρα θα περιμένουμε να τους δούμε με ενδιαφέρον στις 18 Ιανουαρίου με τους Ωray στο ΙΛΙΟΝ Plus.


8/10

Παναγιώτης Γαβρίλης

 

Ο Παναγιώτης Γαβρίλης είναι επιφανειακά ένας εξωστρεφής τύπος που αγαπά την μπύρα και τις θορυβώδεις κιθάρες, όμως στην πραγματικότητα είναι ένας ρομαντικός: αγαπά την λογοτεχνία και την ποίηση και ονειρεύεται κάποτε (σύντομα, η ζωή είναι μικρή), να επικρατήσει παγκόσμια ειρήνη και ευμερία και η ΑΕΚ να «σηκώσει» το Champions League. Φυσικά, τίποτα από όλα αυτά δεν πρόκειται να συμβεί. Ποτέ.

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα