Πέμπτη, 25 Ιανουαρίου 2018 13:12

Skids – Burning Cities (No Bad Records, 2017)

Written by 

Τους Skids τους πρωτοάκουσα με το Sweet Suburbia, μέσα από μια συλλογή που συνόδευε το περιοδικό Ποπ και Ροκ (έτσι γραφόταν τότε και μάλιστα στο «και» είχε και τόνο) και έφερε στο εξώφυλλό της την ένδειξη «ειδική προσφορά 100 δρχ». Η συλλογή αυτή δεν αφορούσε το punk, όπως εύλογα θα μπορούσατε ήδη να έχετε φανταστεί, αλλά είχε το γενικό τίτλο “new rock”. Μη ξαφνιάζεστε, όμως. Το 1979 τα πράγματα ήταν πολύ πιο απλά απ’ ό,τι σήμερα, μια και οι μουσικές ταμπέλες δεν είχαν τη βαρύτητα που έχουν σήμερα. Το punk ήταν ακόμα στα (παρα)πάνω του, όχι όμως για πολύ καιρό ακόμα. Κι αν το Sweet Suburbia δεν αποτελούσε τον ορισμό του punk τραγουδιού, τελικά ήταν και παραήταν punk, με την αυθεντική και ευρεία έννοια που είχε το μουσικό αυτό ρεύμα την εποχή εκείνη. Δηλαδή, και να μην ήθελες να το δεις ως punk, πράγμα που μάλλον ήταν ακατανόητο, τελικά δε θα μπορούσες και λόγω του ότι συνυπήρχε στη συλλογή αυτή με το πέρα-από-το-μύθο Angels with Dirty Faces των Sham ’69, αλλά και το κλασικότατο Hurry up Harry των ιδίων (το οποίο στη συλλογή αυτή αναγραφόταν ως Hurry up Hurry – collector’s item, έτσι;) το αξεπέραστο Don’t Dictate των Penetration, όπως και το Touch and Go των Magazine, το οποίο δε σχολιάζω από φόβο μήπως το αδικήσω. Τι κι αν μερικές από τις υπόλοιπες συμμετοχές ήταν εκείνες των City Boy με το 5-7-0-5, Flash and the Pan με το Down Among the Dead Men, Dire Straits με το Sultans of Swing, Motors με το Airport και The Jam με το David Watts; Οι Skids ήταν κατά τη γνώμη μου μια καθαρόαιμη punk μπάντα, που δεν έγινε ποτέ new wave, αλλά θεωρήθηκε παράλληλα (προφανώς μόνο για ένα μέρος της δουλειάς της) ως μία από τις πρωτοπόρες του post-punk. Κι εδώ αρχίζουν τα καλά νέα, μια και το ρήμα «ήταν», που μόλις χρησιμοποίησα, μπορεί από τις 12 Ιανουαρίου να γράφεται και σε ενεστώτα χρόνο.

Ο λόγος είναι το Burning Cities, που έρχεται τριάντα έξι ολόκληρα χρόνια και δύο μήνες μετά το Joy, για να μας αποδείξει πως η σκωτσέζικη μπάντα μπορεί να ροκάρει ακόμα και, μάλιστα, πολύ πιο ζωντανά, σε σχέση με κάποιες νεόκοπες μπάντες που έχουν ταυτίσει το punk αποκλειστικά με τη φασαρία και την ταχύτητα. Τα τελευταία χρόνια ακούμε και βλέπουμε κάμποσες από τις παλιές punk μπάντες να ξαναέρχονται στο προσκήνιο και σπάνια μπορεί κανείς να πει ότι ότι το κάνουν χωρίς λόγο. Η φλόγα ακόμα υπάρχει και κάποια τραγούδια θα μπορούσαν άνετα να είχαν θέση σε κυκοφορίες της δεκαετίας του ’70. Έτσι συμβαίνει και στο Burning Cities, που οι προσδοκίες επαληθεύονται στο ακέραιο. Φυσικά, δε θα ήταν δυνατό να υπάρξει ένα νέο Scared to Dance, ούτε καν κάτι ανάλογης εμβέλειας του The Absolute Game (ναι, το αξιολογώ με υπευθυνότητα ως δεύτερο καλύτερό τους!), αλλά σίγουρα φτιάχτηκε ένας δίσκος που σέβεται το παρελθόν του συγκροτήματος και έχει τη δική του θέση στο μουσικό σήμερα.  
Το Burning Cities είναι το πέμπτο στούντιο άλμπουμ των Skids, η κυκλοφορία του οποίου συμπίπτει με τα σαραντάχρονα από εκείνη του πρώτου δίσκου τους, του No Bad EP. Ο δε νέος δίσκος είναι παράλληλα αφενός ο πρώτος που έχει στη σύνθεση της μπάντας το δίδυμο πατέρα και γιου Bruce και Jamie Watson, που παίζει στους Big Country και αφετέρου ο δεύτερος με το μπασίστα και ιδρυτικό μέλος William Simpson, αλλά και ο τρίτος που παίζει ντραμς ο Mike Baillie. Για να ολοκληρώσουμε το line-up αναφέρουμε τελευταίο και καθόλου εξαιρετέο το επίσης ιδρυτικό μέλος, τραγουδιστή και στιχουργό Richard Jobson. Την παραγωγή του δίσκου έχει επιμεληθεί ο Martin Glover, που είναι περισσότερο γνωστός ως μπασίστας των Killing Joke με το ψευδώνυμο Youth. Μιλώντας για το δίσκο ο Jobson λέει πως «Το 1977 παίζαμε τραγούδια για την κρίση που περνούσε ο κόσμος και σήμερα αυτά τα μηνύματα που στέλναμε είναι πιο επίκαιρα από ποτέ, αφού το Burning Cities είναι γεμάτο από punk rock τραγούδια διαμαρτυρίας. Είναι ένα άλμπουμ για το οποίο είμαστε πολύ υπερήφανοι και ανυπομονούμε να το μοιραστούμε μαζί με το κοινό μας».
Το This Is Our World δεν είναι απλά ένα εξαιρετικό και αυθεντικό δείγμα της δουλειάς τους, αλλά και ένα από εκείνα τα τραγούδια που λέγαμε πως θα μπορούσαν να σταθούν πλάι στα αξεπέραστα των δίσκων των 70’s. Τα ίδια μπορούν να επιπωθούν και για το Kaputt, αλλά και για το Into the Void, που προφανώς θα απογειώνεται στις ζωντανές τους εμφανίσεις, που ήδη σημειώνουν τεράστια επιτυχία. Το Refugee ξεφεύγει ακόμα και από κάθε έννοια post-punk, αποτελώντας ένα ήπιο και γεμάτο συναίσθημα ατμοσφαιρικό τραγούδι, στο ύφος του οποίου δεν είμαστε και τόσο συνηθισμένοι από αυτό το συγκρότημα. Οι Skids ξεσηκώνουν πρωτίστως στιχουργικά και δευτερευόντως μουσικά με το Kings of the New World Order, που όποιος πει ότι δεν έχει επιρροές από τους Big Country, μάλλον δεν τους έχει ακούσει, αλλά και το Subbotnik, που περιλαμβάνει την επαναλαμβανόμενη φράση “war is peace and peace is war”.


7/10

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα