Κυριακή, 04 Φεβρουαρίου 2018 18:17

Procol Harum – Still There’ll Be More: An Anthology 1967-2017 (Esoteric Recordings, 2018)

Written by 

Οι Procol Harum «στοιχειώνονται» από ένα πράγμα: τα πλήκτρα του Matthew Fisher. Και τη λέξη «στοιχειώνονται» κάθε άλλο παρά τυχαία τη χρησιμοποίησα. Βλέπετε, αυτά ήταν που έκαναν τον ήχο τους ιδιαίτερο και σχεδόν άμεσα αναγνωρίσιμο, αλλά και σε αυτά οφείλεται το μέγιστο μερίδιο της επιτυχίας που γνώρισαν. Παράλληλα όμως, μπορεί κάποιος, που έχει ακούσει σοβαρά το σύνολο της μουσικής τους, να χρεώσει σε αυτά τον «εγκλωβισμό» της εικόνας του συγκροτήματος σε μουσικά μονοπάτια όμορφα μεν, αλλά πολύ πιο στενά από εκείνα που όντως αυτό περιδιάβηκε στην καθόλου ευκαταφρόνητη καριέρα του.

Αλήθεια, τι σας έρχεται άμεσα στο νου, όταν ακούτε το όνομα Procol Harum; Είδατε, λοιπόν; Προσέξτε, δε διαφωνούμε καθόλου επί της ουσίας. Όμως, δε μπορώ με τίποτα να συμφωνήσω επί της αρχής με αυτό που σχεδόν όλοι άμεσα φέρνουν στο νου τους. Έχετε αναρωτηθεί, λοιπόν, γιατί να μη σας έρθει στο νου μια progressive rock, art rock ή hard rock μπάντα; Βλέπετε, πράγματι το συμφωνικό και ψυχεδελικό hard rock ανήκε όντως στην ευρύτερη σφαίρα της δημιουργίας τους, όχι όμως στην αποκλειστική. Γιατί άραγε να έχει περάσει ως πρωτεύουσα αυτή η εικόνα τους; Θυμηθείτε πως τα πρώτα άλμπουμ τους ήταν πιο «σκοτεινά» από τα επόμενα, ενώ τα classic rock, rhythm & blues, soul και pop χαρακτηριστικά του ήχου τους, με το πέρασμα του χρόνου, γίνονταν όλο και πιο καθοριστικά για το τελικό ηχητικό αποτέλεσμα. Μήπως, λοιπόν, κάποιοι τους έχουν αποδώσει λιγότερα από τα εύσημα, τα οποία όντως δικαιούνται;

Επιχειρώντας να δώσω μια πιο ουσιαστική εικόνα της μπάντας, πιστεύω πως δεν έχει κανένα απολύτως νόημα, ιδιαίτερα στις μέρες μας, να επαναλάβουμε πόσο καλό συγκρότημα ήταν οι Procol Harum. Έχουν κατά καιρούς γραφτεί τόσα πολλά, που σίγουρα δεν είναι δυνατό να ειπωθεί κάτι καινούργιο. Θα ήθελα όμως να αποτολμήσω να εκφέρω την (εκ πρώτης όψεως φαινομενικά αυθαίρετη) γνώμη μου, σχετικά με το γεγονός ότι, αν και αναμφισβήτητα γνώρισαν πολύ μεγάλη δημοτικότητα, τελικά δεν κατέκτησαν εκείνη την κορυφή που τους αναλογούσε. Γιατί; Αποτολμώ να πω ότι όλα οφείλονται στον «εθνικό ύμνο» του Summer of Love, το ορόσημο A Whiter Shade of Pale. Γιατί; Απλά επειδή το χαρακτηριστικότερο τραγούδι τους, που γνώρισε τεράστια επιτυχία, άρεσε και σε ακροατές με πιο... light μουσικό γούστο! Όλη αυτή η περίεργη κατάσταση δημιούργησε προκατάληψη σε μερίδα του πολυπληθούς τότε "ψαγμένου" κοινού, που, δε μπορούσε φυσικά να τους αποκηρύξει, αλλά ούτε και να τους αποδώσει τα ανάλογα εύσημα. Με άλλα λόγια, μερικοί, καθόλου όμως ψαγμένοι εν προκειμένω, καθαρόαιμοι prog και art rockers "they were feeling kinda seasick". Τι λέτε, όμως; Πρόβλημά τους, έτσι;

Τα χρόνια πέρασαν και η μουσική τους εξακολουθεί να «μιλά» σε πολύ κοινό. Κι έτσι σιγά - σιγά φτάνουμε στις 23 Μαρτίου τρέχοντος έτους, που η μπάντα από το Έσσεξ θα βρεθεί και πάλι στην επικαιρότητα λόγω της κυκλοφορίας του Still There’ll Be More: An Anthology 1967-2017, για να γιορτάσει τα πεντηκοστά γενέθλιά της, κάνοντάς μας το συγκεκριμένο παχυλό δώρο. Αυτό περιλαμβάνει ένα remastered από τις πρωτότυπες κόπιες box set αποτελούμενο από πέντε cds και τρία dvds. Στα τρία cds υπάρχουν εξήντα εννέα τραγούδια επιλεγμένα από το σύνολο της δισκογραφίας του συγκροτήματος, ενώ στα άλλα δύο συναντάμε δύο πλήρεις συναυλίες τους. Η μία είναι η θρυλική στο Hollywood Bowl, που έγινε μαζί με τη φιλαρμονική του Λος Άτζελες και τη χορωδία του Roger Wagner στις 21 Σεπτεμβρίου του 1973 και η άλλη, που είναι ακυκλοφόρητη, έγινε στο Bournemouth Winter Gardens στις 17 Μαρτίου του 1976. Στα δε τρία dvds, που έχουν διάρκεια μεγαλύτερη από τρισήμισυ ώρες, θα συνατήσετε επίσης, ως επί το πλείστον, ακυκλοφόρητο υλικό από τηλεοπτικές εμφανίσεις τους κατά τη διετία 1966 – 1967. Η αρχή γίνεται με την εκτέλεση του A Whiter Shade of Pale και άλλων τραγουδιών για την εκπομπή του BBC Top of the Pops, ενώ η συνέχεια αφορά υλικό που μαγνητοσκοπήθηκε για τη Γερμανική τηλεόραση με τίτλο Beat Club Workshop, αλλά δεν προβλήθηκε ποτέ. Υπάρχει ακόμα το εξηνταπεντάλεπτο σόου για τη γερμανική εκπομπή Musikladen, το μεγαλύτερο τμήμα του οποίου επίσης δεν είχε προβληθεί. Φυσικά, θα βρείτε το καθιερωμένο συνοδευτικό της κυκλοφορίας αποτελούμενο από μία λιγότερη του συνόλου των τραγουδιών σελίδες βιβλιαράκι, με κείμενα των Patrick Humphries και Roland Clare, αλλά και αρκετές φωτογραφίες και memorabilia από το προσωπικό αρχείο του Gary Brooker. Τέλος, συμπεριλαμβανεται μια πιστή αναπραγωγή ενός πόστερ διαστάσεων 60 x 40 εκατοστών από συναυλία που έδωσαν το 1976 με σαπόρτ τη Vivian Stanshall.    

Ειδικότερα, στον πρώτο δίσκο βρίσκουμε τα πρώτα τους singles A Whiter Shade of Pale και Homburg, τέσσερις στιγμές από το φερώνυμο ντεμπούτο τους (Cerdes (Outside the Gates of), Salad Days (Are Here Again), Kaleidoscope, Repent Walpurgis), από το Shine On Brightly (τη φερώνυμη, Quite Rightly So, Skip Softly my Moonbeams), τέσσερις από το A Salty Dog (τo φερώνυμo τραγούδι που αποτελεί έναν progressive rock ύμνο που θυμίζει τους Genesis, με εντυπωσιακά ορχηστρικά μέρη, εξαιρετικούς στίχους του Keith Reid και απόλυτα ενσωματωμένα στο ύφος της συνθέσεως φωνητικά του Gary Brooker, το κλασικό The Devil Came from Kansas, το The Milk of Human Kindness που διευρύνει τα όρια του blues με την επιβλητικά ταξιδιάρικη μελωδία του, και το Pilgrim’s Progress). Υπάρχουν ακόμα τέσσερις συνθέσεις από το Home, το καλύτερο με διαφορά τραγούδι του, το hard rock Whisky Train, που ανέδειξε πλήρως το ταλέντο του Trower, που "ασφυκτιούσε" στις συμπληγάδες των χαρισματικών πλήκτρων του παρελθόντος, το α-λα Lynyrd Skynyrd και Allman Brothers τραγούδι Still There'll Be More, που έδωσε τον τίτλο του στην κυκλοφορία αυτή, το progressive Barnyard Story και το πολυδιάστατο, επικό και πομπώδες Whaling Stories. Τέλος, συμπεριλαμβάνονται τo ηχογραφημένο στα Olympic studios Understandably Blue και το εξαιρετικό b-side Long Gone Geek.

Με ανάλογη προσέγγιση φτιάχτηκαν και οι υπόλοιποι δίσκοι. Στο δεύτερο συσνατάμε στιγμές από τα άλμπουμ Broken Barricades, Live in Concert with the Edmonton Symphony Orchestra, Grand Hotel και Exotic Birds and Fruit, με συνθέσεις του οποίου ειδικότερα ξεκινά και ο τρίτος δίσκος, που περιλαμβάνει ακόμα τραγούδια από τα άλμπουμ Procol’s Ninth, Something Magic, The Prodigal Stranger, The Well’s on Fire και Novum. Ο τέταρτος και ο πέμπτος δίσκος περιέχουν τις ζωντανές εμφανίσεις που προαναφέραμε.

Το Still There’ll Be More: An Anthology 1967-2017 διεκδικεί άνετα τον τίτλο του πιο πλήρους  box set. Στα πέντε cds και τρία dvds του εσωκλείεται όλη η ιστορία της μπάντας, με πλούσιο ακουστικό και οπτικό υλικό, που καταδεικνύει γιατί οι Procol Harum ήταν μια αληθινά σημαντική μπάντα.

8/10

      

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα