Τρίτη, 27 Φεβρουαρίου 2018 16:58

Liima – 1982 (City Slang, 2017)

Written by 

Οι Σκανδιναβοί Liima, των οποίων το όνομα στα Φινλανδικά σημαίνει «κόλλα» ή «τσιμέντο», μπήκαν στη μουσική ζωή μας με το ντεμπούτο τους, που είχε τίτλο ii και κυκλοφόρησε από τη 4AD. Αν δεν έχει τύχει να τους ακούσετε, μπορείτε να έχετε μια πρώτη ιδέα γι’ αυτούς αναλογιζόμενοι τον ήχο των Efterklang. Ο παραλληλισμός αυτός κάθε άλλο παρά τυχαίος είναι, αφού οι Liima δεν είναι άλλοι από τον Φινλανδό περικασιονίστα Tatu Rönkkö και τους ίδιους τους Efterklang, δηλαδή τους Δανούς Mads Brauer, Casper Clausen και Rasmus Stolberg. Κι αν σας αρέσουν οι Efterklang, τότε οι πιθανότητες να αδιαφορήσετε για τους Liima είναι τελείως ανύπαρκτες.

Εδώ παρουσιάζεται η δεύτερη δισκογραφική τους δουλειά, με το συγκρότημα να ανήκει πλέον στο δυναμικό της City Slang και να εμφανίζει τάσεις αποστασιοποίησης από τις αρχικές indie rock και indie electronic τάσεις που είχε εκφράσει. Ειδικότερα οι Efterklang είχαν εκδηλώσει έμπρακτα τη βούλησή τους να εξερευνήσουν διαφορετικές ηχητικές περιοχές με την όπερα που έπαιξαν ζωντανά λίγο καιρό πριν φτιαχτούν οι Liima. Ο νέος δίσκος τους είναι σαφώς στη βάση του ηλεκτρονικός, αλλά πιο ήπιος και ατμοσφαιρικός από τον προηγούμενο. Με άλλα λόγια, βρίσκεται πιο κοντά στη synth pop, χωρίς να απεμπολούν καθόλου τις ambient καταβολές τους. Και γι’ αυτό δε φέρει αποκλειστική ευθύνη ο Chris Taylor (Grizzly Bear), δεδομένου ότι συνεργάστηκε για την παραγωγή του δίσκου με την ίδια τη μπάντα. Κι όταν τα τραγούδια ήταν έτοιμα, αφού τα παρουσίασαν για πρώτη φορά στους μαθητές σχολείου της Νορβηγίας, τα ηχογράφησαν σε μια αίθουσα χορού, για να αποδοθεί στη μουσική τους η αίσθηση της ζεστασιάς και ευρυχωρίας που επιθυμούσαν. Όπως καλά καταλάβατε, θα ακούσετε και ενδεχομένως θα δείτε ονειρικά τοπία χτισμένα πάνω σε synths, με τα απανωτά loops να μοιάζουν μακρινό παρελθόν.   

Χαρακτηριστική του σύνθεση είναι η αφετηριακή φερώνυμη του άλμπουμ, με την οποία δίνεται το στίγμα της μουσικής μέσα από ομιχλώδη low synths του Rönkkö και τα παραδομένα στο reverb φωνητικά του Clausen. Το David Copperfield είναι ένα από τα καλύτερα τραγούδια του άλμπουμ, με αναφορές στον κορυφαίο Βαγγέλη Παπαθανασίου και στον Jean-Michel Jarre, ο οποίος σίγουρα θα χαρεί εξίσου αν ακούσει το όμορφο ανακυκλωτικό 2-Hearted. Το Life is Dangerous έχει κάτι από το μυστήριο και τη γλυκόπικρη αίσθηση του σάουντρακ της ταινίας Midnight Express, με καθαρόαιμη 80’s ατμοσφαιρική synth pop. Το δυνατό σημείο του People Like You είναι η αντίθεσή του. Ενώ ξεκινά ήρεμα και εξελίσσεται σαν ένα αργό στροβίλισμα, ξαφνικά μεταμορφώνεται σε πολύ ζωντανό post-punk. Στο δε Jonathan, I can’t Tell You δε μπορεί κανείς να μη δει την επιρροή των εκκεντρικά μεγαλοφυών του στούντιο Art of Noise. Η τελευταία σύνθεση του δίσκου με τίτλο My Mind is Yours διαρκεί τυπικά μεν 14.50’, αλλά ουσιαστικά μόνο 3.16’. Το έτερον ήμισυ της εκφραστικότερης εκπροσώπησης της 80’s synth pop ακολουθείται από επτάλεπτο κενό, μέχρι που αρχίζει ένα secret bonus song. Στις διαφορετικές, αλλά πλήρως ενσωματωμένες, στιγμές του δίσκου ανήκει το όμορφο Kirby’s Dream Land, που έχει εμφανή ψήγματα από τη σύγχρονη και παλιά ταυτόχρονα soul που πρόσφατα απογείωσε ο Michael Kiwanuka.

Οι φήμες ήθελαν τους Liima να σχηματίζονται για κυκλοφορήσουν ένα μόνο δίσκο. Το πέρασμα του χρόνου έδειξε πως έφτιαξαν υλικό και για έναν ακόμα, που μάλλον αποδεικνύεται στο σύνολό του, αν όχι καλύτερός του, σίγουρα πιο σφιχτοδεμένος και πολύ πιο υποσχόμενος. 

 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα