Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018 11:22

David Eugene Edwards / Alexander Hacke – Risha (Glitterhouse Records, 2018)

Written by 

Παρακαλώ, επιτρέψτε μου μια αλληγορία, εκφρασμένη στη «γλώσσα» του David Eugene Edwards: το Risha μοιάζει φρόνιμο όπως το φίδι. Σε αφήνει να το ακούσεις, αλλά παράλληλα μπορεί να σε ναρκώσει και να σου επιτεθεί. Όχι για να σε σκοτώσει, αλλά για να σου πει τις «παραβολές» του.

Επίσης, είναι απόλυτα φυσικό να μην έχει κάποια κοινά στοιχεία με τον ήχο των 16 Horsepower, αλλά με εκείνον των Wovenhand. Βεβαια, μη νομίσετε ούτε για μια στιγμή ότι έχει να κάνει με «κομμένα» τραγούδια από τους δίσκους των τελευταίων, γιατί αυτό θα ήταν πολύ άδικο. Τα τραγούδια του Risha δεν είναι δυναμικά, αλλά ηπιότερα και σαφώς ενδοσκοπικά. Γι’ αυτό ίσως καταλήγουν να ακούγονται πιο υπνωτιστικά και πιο επιβλητικά. Μόνο που η ιστορία κάθε άλλο παρά εξαντλείται εδώ. Είναι και κάτι παραπάνω, που έχει υποβόσκουσα, αλλά αυτούσια, την ταυτότητα του παρελθόντος του Alexander Hacke, η οποία αναδεικνύεται κομβική για το τελικό αποτέλεσμα. Ξέρετε, αυτήν των Einstürzende Neubauten. Την industrial. Κι όλα αυτά, πάνω στα κλασικά neo-folk, Americana, ethnic και ευρύτερα rock δεδομένα.

Πώς είπατε; Σας άρεσε το F♯ A♯ ∞ των Godspeed You! Black Emperor; Ε, τότε μην έχετε καμιά απολύτως αμφιβολία για το ότι θα σας αρέσει και το Risha. Κι αν αυτό σας ακούγεται αυθαίρετο ή ακόμα και άσχετο, μη βιαστείτε να το αμφισβητήσετε. Όντως οι μουσικές κατευθύνσεις των δύο αυτών δίσκων δε μπορούν να θεωρηθούν παράλληλες, αλλά... είναι δυνατό και να μπορούν! Το κοινό τους σημείο, που από τη δεύτερη κιόλας ακρόαση δε μπορεί κάποιος να παραβλέψει, είναι θεματική τους και ο τρόπος που αυτή εκφράζεται μέσω της μουσικής.

Από εδώ και πέρα, θα μιλήσω αποκλειστικά για το Risha, αφήνοντας τους όποιους παραλληλισμούς σε εσάς. Λοιπόν, το Risha (που στα Αραβικά σημαίνει «φτερό») εξερευνά σκοτεινά ηχητικά τοπία που μοιάζουν, και εν πολλοίς είναι, δυστοπικά, μόνο που η διαφορά τους από τα συνηθισμένα έγκειται στο ότι μπορούν εύκολα να λουστούν στο φως. Το κλειδί είναι ο τρόπος που θα τα ακούσεις και η σημασία που θα τους δώσεις. Ο Δαβίδ Ευγένιος δεν ήταν ποτέ, και σίγουρα δεν είναι τώρα, ένας ακόμα τύπος που μπορεί να περάσει απαρατήρητος. Ένας τύπος που το μόνο που έχει μάθει στη ζωή του (και δεν εννοώ μονάχα τη μουσική ζωή του) είναι να τραγουδά για χαμένους και κερδισμένους έρωτες ή για ανεκπλήρωτους ερωτικούς πόθους. Είναι κάτι παραπάνω. «Πόσο» παραπάνω προφανώς δε μπορώ να πω αντικειμενικά, αλλά, μιλώντας προσωπικά, μπορώ να πω «πολύ». Δοκιμάστε να ακούσετε τα τραγούδια του Risha και δείτε πόση ώρα μπορείτε να αντέξετε να μείνετε αδιάφοροι στους στίχους τους. Στίχους που σίγουρα μπορεί να σε κάνει να τους νιώσεις, άσχετα με το αν τους αποδέχεσαι ή όχι. Συχνά, αρκεί μονάχα να ακούσεις μια λέξη, για να κολλήσεις και να ψάξεις τι λέει και, ίσως, τι θέλει να πει. Κι έτσι, βαδίζεις κατευθείαν στο πανέμορφο, εν πολλοίς ξεχασμένο στις μέρες μας, «παιχνίδι» της τέχνης.

Eίχαμε τη χαρά να ακούσουμε πέρυσι τόσο τους Einstürzende Neubauten, όσο και τους Wovenhand στις συναυλίες που έδωσαν στην Αθήνα. Τώρα, μέσω του Risha έχουμε τη δυνατότητα να ακούσουμε τον David Eugene Edwards και τον Alexander Hacke να παίζουν μαζί δικές τους συνθέσεις, με τον πρώτο να δηλώνει ευγνώμων και τιμημένος που έπαιξε με τον δεύτερο και εκείνος να εκφράζει το εμπνευσμένο και το αβίαστο της δημιουργίας τους. Οι δρόμοι των δύο μουσικών δε συνατήθηκαν εδώ για πρώτη φορά αφού είχαν συνεργαστεί στο project της ταινίας The Glasshouse, που επιμελήθηκε η σύζυγος του Alexander Danielle de Picciotto, όπως και στα άλμπουμ Laughing Stalk των Wovenhand και American Twilight των Crime & The City Solution.

Όπως είναι αναμενόμενο, η φωνή του Edwards βρίσκεται (και πάλι) στο επίκεντρο, αποτελώντας το σημαντικότερο όργανο για τη δημιουργία επιβλητικής ατμόσφαιρας. Ο Edwards έπαιξε κιθάρες και διάφορα έγχορδα, ενώ ο Hacke έπαιξε μπάσο, keyboards, ντραμς και διάφορα ηλεκτρονικά όργανα. Το All In The Palm, που αποτέλεσε τον προπομπό του άλμπουμ, είναι η πιο δυνατή και «τρομακτικά» γοητευτική στιγμή του. Το ηλεκτρονικό intermezzo, που παρεμβάλλεται μέχρι να επανέλθουν τα δυνατά μπιτ, προσδίδει στη σύνθεση ιδιαίτερη βαρύτητα. Η δύναμή της όμως δε σε προετοιμάζει για όσα υπόλοιπα επιβλητικά σε περιμένουν. Το Tryptych, που ανοίγει το δίσκο, σε βάζει για τα καλά στα μυσταγωγικά του μέρη, πράγμα που γίνεται και από τις folk επιρροές του Kiowa 5. Οι σαφείς industrial επιρροές των Parish Chief και The Tell φέρνουν τον Hacke στο πρώτο πλάνο, πιστοποιώντας ότι το Risha είναι αυτό που όχι και τόσο αυτονόητα μπορεί να φανταστεί κανείς: ένα άλμπουμ που ανήκει και στους δύο δημιουργούς του.

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα