Πέμπτη, 01 Νοεμβρίου 2018 17:24

Alien Sex Fiend – Possessed (Cherry Red Records, 2018)

Written by 

Χρειάζεται να το πω; Όλοι εμείς που ακούμε τους Alien Sex Fiend ή, έστω, όλοι οι γνωστοί μου, δε ζούμε σε σπίτια με μόνιμα τραβηγμένες κουρτίνες και έπιπλα σκεπασμένα με σεντόνια, ούτε τρέμουμε το σκόρδο και τα μυτερά ξύλινα παλούκια. Μάλιστα, στην αιώνια μουσική (και μη) διαμάχη του καλού με το κακό, δε θυμάμαι ποτέ κάποιον από εμάς να γοητεύτηκε, ούτε καν ως πρώιμος έφηβος, από το δεύτερο. Μη ξεχνάμε ότι πέρα από την όποια άκρως υποκειμενική γοητεία μιας εικόνας και μιας μουσικής στάσης ζωής, υπάρχει αυτή καθεαυτή η μουσική, που δυστυχώς και ανεξήγητα μερικές φορές περνά σε δεύτερη μοίρα. Εδώ, λοιπόν, θα μιλήσουμε για το νέο άλμπουμ και τη μουσική πλευρά των παλιόφιλων Alien Sex Fiend, η οποία ανέκαθεν για μας ήταν ο μόνος λόγος που ασχοληθήκαμε μαζί τους. Κι αυτή, να ξέρετε πως είναι όντως καλή, αφού όσο σημαντικά μπορεί να είναι για κάποιους το image και το attitude μιας μπάντας, δεν είναι από μόνα τους αρκετά για να την κρατήσουν ζωντανή για πολλά χρόνια, αν δεν υπάρχει τουλάχιστον παράλληλα καλή μουσική. Όπως και στην περίπτωση του Λονδρέζικου αυτού συγκροτήματος, που μετρά ήδη τριάντα έξι χρόνια δημιουργίας.

Με το πρόσφατο και αντιπροσωπευτικό της όλης μέχρι πέρυσι δημιουργίας τους Fiendology είχαμε την ευκαιρία να πρωτακούσουμε δύο τραγούδια από το ολοκαίνουργιο Possessed και να σχηματίσουμε μια πρώτη εικόνα γι΄αυτό. Τώρα που το ακούσαμε ολόκληρο, μπορούμε να πούμε ότι είναι ένα κατά κύριο λόγο ατμοσφαιρικό άλμπουμ και όχι τόσο απόκοσμο, όσο δυστοπικό. Η μουσική συχνά κινείται παράλληλα σε δύο επίπεδα, με τρόπο όμως ο οποίος επιτυγχάνει να δημιουργεί διαρκώς ένα υπόβαθρο μυστηρίου ή ακόμα και τρόμου, που δε θα αφήσει καθόλου δυσαρεστημένους τους παλιούς τους φίλους. Ναι, κι εδώ υπάρχει άφθονο και ποιοτικό gothic και deathrock, με διακριτές δόσεις από τη σταθερή «παράλληλη σχέση» τους, το industrial. Μερικά, μάλιστα, από τα μουσικά του τοπία (η λέξη χρησιμοποιείται κυριολεκτικά) θα μπορούσαν να αποτελέσουν το ιδανικό σάουντρακ μιας ταινίας ανάλογου ύφους του 28 Days Later. Όσο όμως προχωρά ο δίσκος, τόσο οι κιθάρες δυναμώνουν και οι μέρες του πιο φασαριόζικου παρελθόντος αναβιώνουν. Εντάξει, Dead and Buried δεν ήταν εκ των πραγμάτων δυνατό να συναντούσαμε, αλλά σίγουρα το Carcass ακούγεται επιβλητικό, φαζαρισμένο και τόσο στολισμένο με διάφορα εφέ, samples και loops, που θα μπορούσε να είχε γραφτεί τις ένδοξες μέρες του 1984. Το ίδιο ισχύει και για το ShitComing Down (ομπρέλα κανείς;), που αποτέλεσε τον ουσιαστικό προπομπό του δίσκου, ενώ το space Ghost in the Machine (λέτε να είναι φόρος τιμής στο πρώτο τραγούδι τους Ignore the Machine;) κρατά ψηλά το γοτθικό λάβαρο, με ψήγματα παραδοσιακών ήχων και world music, θυμίζοντας λίγο τις όψιμες μέρες των Sisters of Mercy. Το Invisible αναβιώνει πολύ διακριτικά τις γλυκές μέρες του new wave, που όλα φάνταζαν υπερευαίσθητα και βουτηγμένα μέσα σε εκείνη τη χαρακτηριστική καταχνιά, που μόνο η νιότη μεταμόρφωνε σε φθινοπωρινή λιακάδα. Μην ξεγελιέστε όμως, αφού υφέρπουσα, μαζί με τα άλλα τέρατα που σέρνονται στο (μουσικό;) μυαλό τους, θα βρείτε συχνά τη μουσική επίδραση των Swans.

Ακούγοντας το Possessed θα αναλογιστείτε πότε κιόλας πέρασαν οκτώ χρόνια από το Death Trip και θα ξαναζήσετε το σαλεμένο (μουσικό και μη) χιουμοριστικό κόσμο του Nik Fiend και της Mrs Fiend, έτσι όπως οι ίδιοι τον περιγράφουν με δυνατά και επίμονα beats, shred κιθάρες και αναλογικά synthesizers. Στο δελτίου τύπου ο ήχος τους περιγράφεται με το γλαφυρό και επιτυχημένο σχόλιο this is music to comfort the disturbed and disturb the comfortable, που, όπως καταλαβαίνετε, δεν έχει σκοπό να μας προσβάλλει, αλλά να επαινέσει την κυκλοφορία. Άλλωστε, όταν μιλάμε για την όλη φάση του θρυλικού κλαμπ Batcave, την ιδιαίτερη D.I.Y. αισθητική τους και τους απόκοσμους ήχους τους, μάλλον θεωρούμε αυτονόητο το ότι δε θα προτείναμε τη μουσική τους σε νηπιακή σχολή μπαλέτου. Εκτός κι αν αυτό βρισκόταν στα έγκατα ενός πηγαδιού που έχει στερέψει και κατοικείται μονάχα από νυχτερίδες. Όχι όποιες κι όποιες όμως, αλλά εκείνης της συγκεκριμένης ράτσας που μερακλώνει ακούγοντας τους δίσκους των Cabaret Voltaire, The Cramps, Bauhaus, Killing Joke και The Birthday Party, αφού όμως πρώτα τους έχει βουτήξει σε έναν κουβά με υδροφθορικό οξύ!

Ο δίσκος κυκλοφορεί τόσο σε ψηφιακή μορφή, όσο και ως διπλό gatefold βινύλιο στις 9 Νοεμβρίου. Δηλαδή, λίγες μέρες μετά την επάνοδο του Michael Myers… Boo!

 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα