Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2018 13:19

Trevor Powers – Mulberry Violence (Baby Halo, 2018)

Written by 

Σας αρέσουν τα άλμπουμ που δύσκολα μπορείτε να τα εντάξετε σε μια μουσική κατηγορία; Εκείνα που ναι μεν μπορεί κάποιος να τα χαρακτηρίσει ως pop, αλλά ουσιαστικά μπορεί να τα πει και experimental electronic, αρκεί να μην τον ακούσει ο δημιουργός τους και παρεξηγηθεί; Αν απαντάτε καταφατικά, τότε το ντεμπούτο άλμπουμ του Trevor Powers σίγουρα θα σας κερδίσει.

Τον Powers τον γνωρίσαμε με τις σύγχρονες ψυχεδελικές lo-fi Αμερικανικές μουσικές της εξαετούς πορείας των Youth Lagoon, με τις οποίες η μόνη εμφανής συγγένεια του νέου ήχου του είναι η πολύ δικριτική, πλην όμως εύκολα αντιληπτή, τάση για πειραματισμό. Τα τρία άλμπουμ που κυκλοφόρησε με το ψευδώνυμο αυτό κάθε άλλο παρά απαρατήρητα πέρασαν, κλείνοντας έναν κύκλο δημιουργίας, πριν αυτός αρχίσει να φθείρεται. Το Mulberry Violence θα νιώσετε, ως ένα σημείο, πως επιβεβαιώνει τον τίτλο του, μέσα από υποβλητικά και συχνά τρομακτικά ηχοτοπία, αρκετά από τα οποία θα μπορούσαν να επενδύσουν κινηματογραφικές εικόνες. Ως προπομπός του δίσκου επιλέχθηκε το ανατολίτικης απόχρωσης single Playwright, το οποίο, κατά τη γνώμη μου, δε δίνει αντιπροσωπευτικά το στίγμα της συγκεκριμένης κυκλοφορίας. Σε αυτήν αντιπαρατίθεται το πιάνο με δυνατά beats και samples, αλλά και την «ιδιόρρυθμη» pop του Powers, την οποία θα εκφράσουμε με λόγια καλύτερα αν της προσθέσουμε τη λέξη avant. Βέβαια, κι αν τη λέγαμε indie rock, επίσης δε νομίζω να πέφταμε και πολύ έξω. Όπως όμως κι αν την πείτε, λάβετε υπόψη ότι υπάρχουν περισσότερες από όσες στο παρελθόν παύσεις, που όχι μόνο δεν αποσυντονίζουν τον ακροατή, αλλά μάλλον επιτείνουν την ατμοσφαιρικότητα του τελικού ήχου. Όσο για τα φωνητικά του Powers, ισχύει κι εδώ ό,τι ήδη γνωρίζουμε. Δηλαδή, αυτά εκτείνονται σε μία ευρεία γκάμα που ξεκινά από παραμορφωμένες κραυγές και φτάνει μέχρι τρυφερούς συναισθηματικούς ψίθυρους, οι οποίοι ευθύνονται για τις λίγες αισιόδοξες πινελιές της κυκλοφορίας.

Στο εισαγωγικό και μεγαλύτερο σε διάρκεια τραγούδι του δίσκου, το XTQ Idol, έχουμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε το πώς μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά τα πλήκτρα του πιάνου με απόκοσμα loops, beats και απρόβλεπτα κρουστά, έχοντας ως συνδετικό κρίκο τα creepy φωνητικά του Trevor. Κι αν αυτό το τραγούδι σε κερδίζει με τη διαφορετικότητά του, τότε τι να πεις για το επόμενο, το εφιαλτικό Dicegame, που θυμίζει το μεγαλείο του πρόωρα χαμένου Evangelist, τις διαδρομές της Anna von Hausswolff και την κληρονομιά των Tuxedomoon; Το Clad in Skin, με τους σουρεαλιστικούς στίχους του είναι το πιο εύληπτο και «όμορφο» τραγούδι, με αναφορές στο trip hop του Tricky και των Portishead, τις οποίες συναντάμε επίσης στο υποβλητικό και βουτηγμένο στο static Film it All. Υπάρχουν και στιγμές όπως του Ache, που παραπέμπουν στα παλιότερα χρόνια που η ηλεκτρονική μουσική προσπαθούσε να ενσωματώσει όση περισσότερη pop γινόταν χωρίς να χάσει την ταυτότητά της. Άλλοτε πάλι, όπως στο Squelch ο ήχος μοιάζει επιμελώς «χαλασμένος» εξερευνώντας άλλες πιθανές διαστάσεις του τραγουδιού. Οι δε δύο τελευταίες συνθέσεις, οι Plaster Saint και Common Hoax, δίνουν μια άλλη διάσταση στο δίσκο, πιο ευάλωτη και πιο μελαγχολική.

Ο ψηφιακός κόσμος του Powers μας έρχεται με το Mulberry Violence εγκεφαλικός και αγωνιώδης. Έχεις την αίσθηση ότι ο δημιουργός του επιθυμεί να πετύχει, όχι μόνο για τους αυτονόητους λόγους, αλλά για να κριθεί ως επιτυχημένη η απόφασή του να δώσει τέλος στους Youth Lagoon. Ομολογουμένως, ο Powers επέλεξε έναν πιο προσωπικό και πιο δύσκολο τρόπο για να πετύχει το σκοπό του και γι’ αυτό θα πρέπει να νιώθει ικανοποιημένος και, κατά τη γνώμη μου, δικαιωμένος.

 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα