Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2018 14:16

Pill – Soft Hell (Mexican Summer, 2018)

Written by 

Αν βρισκόμασταν στη Ελλάδα κατά τη δύση των 80s ή την ανατολή της επόμενης δεκαετίας, τότε το Soft Hell θα φιγουράριζε (κλασική λέξη της εποχής) ως δίσκος του μήνα, τουλάχιστον στον αγαπημένο μου ΗΧΟ, άντε και στις αμέσως επόμενες της τρίτης σελίδας της δισκοκριτικής του επίσης αγαπημένου μου Ποπ & Ροκ. Οι εποχές όμως της λατρείας του όχι και τόσο εύπληπτου, αν και δεν έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, σίγουρα δε βρίσκονται σε πλήρη άνθηση. Εδώ και κάμποσα χρόνια το μουσικόφιλο κοινό έχει μια προοδευτικά αυξανόμενη τάση προς το εύπληπτο ή, έστω, προς τη μουσική που δεν είναι «απαιτητική» και δε ζητά πολλές ακροάσεις, μέχρι να δώσει το στίγμα της. Κάπως έτσι ακούγεται και το δεύτερο άλμπουμ των Pill, που φέρει ανεξίτηλα τα χαρακτηριστικά της ανεξάρτητης και της DIY αισθητικής των παλαιών εκείνων ημερών.

Εύλογα μπορεί να αναρωτηθεί κανείς γιατί κάποια συγκροτήματα επιμένουν να πορεύονται τη δύσκολη οδό για να εκφραστούν, ρισκάροντας τις όποιες πιθανότητες για μακροβιότητά τους. Τέτοιο ερώτημα όμως δε θα ήταν σωστό, αφού κάθε καλλιτέχνης, ουσιαστικά, δεν επιλέγει την έκφρασή του, αλλά απλά αφήνει εκείνη να οδηγήσει τη δημιουργία του. Όταν όμως επεμβαίνει βίαια σε αυτήν, τότε τις περισσότερες φορές το αποτέλεσμα δεν είναι το επιθυμητό. Το Soft Hell μοιάζει να είναι προϊόν της παραπάνω ακραιφνούς καλλιτεχνικής νοοτροπίας, που ανέκαθεν φώλιαζε στη Νέα Υόρκη.

Μοιάζει πρωτόλειο, αν και αυτός ο όρος πρέπει πλέον να χρησιμοπιείται με επιφύλαξη, κάποιες φορές επιθετικό ή καυστικό και έχει δόσεις μαύρου χιούμορ. Η μουσικές του παραπέμπουν σε διάφορα ονόματα, που είναι τιμή ακόμα και η απλή αναφορά τους. Για παράδειγμα, το Dark Glass εξαναγκάζει σε συνύπαρξη τη Lydia Lunch και την PJ Harvey, την οποία «συναντάμε» και στο Softer Side, όπου η τραγουδίστρια Veronica Torres κερδίζει τις εντυπώσεις με το μπάσο της. Το Fruit φέρνει στο νου μας αγριεμένους τους Yo La Tengo, το Plastic μου θύμισε τους παλιόφιλους Colorblind James Experience, ενώ το Power Abuser τους έχοντες τη μερίδα του λέοντος σε θέματα επιρροής The Fall. Επίσης, σημαντική αποδεικνύεται και η επιρροή των Tuxedomoon, κυρίως λόγω του σαλεμένου σαξοφώνου, στo κολλητικό ισπανόφωνο Sin Compromiso και στο φερώνυμο του δίσκου Soft Hell. Κατά τα άλλα, στο τραγούδι αυτό θα βρείτε αναφορά στο post-rock, ενώ στο A.I.Y.M.? θα έχετε την ευκαιρία να διαπιστώσετε πώς θα ακουγόταν το post-punk on acid. Όλα αυτά, βέβαια, αν πιστέψετε εμένα, γιατί αν ακούστε την Torres (που εκ των πραγμάτων έχει το «τεκμήριο αληθείας») θα μάθετε ότι η μπάντα επηρεάστηκε από τους J .P. 'The Big Bopper' Richardson, που είχε την ατυχία να επιβαίνει στο αεροπλάνο των Buddy Holly και Ritchie Valens, καθώς και τον Ian Svenonius (Nation Of Ulysees, The Make-Up). Και μια και αφήνουμε τα μέλη της μπάντας να εκφραστούν, αξίζει να αναφέρουμε τη δήλωση του σαξοφωνίστα Benjamin Jaffe, ο οποίος είπε: «Για μένα η μπάντα μας θέλει να προκαλεί με τον ήχο της». Η δε Torres πήγε ακόμα παραπέρα, λέγοντας ότι: «Το Soft Hell αναφέρεται στην κυκλική μονοτονία των ανθρώπων να βλάπτουν ο ένας τον άλλο».

Τώρα πιστεύω πως μπορείτε να έχετε την αντιπροσωπευτικότερη δυνατή εικόνα του ήχου τους, που βγήκε προς τα έξω με τα βαμπίρ του κλιπ του Midtown, τα οποία δεν είναι καν σε θέση να τρομάξουν τους ανυποψίαστους, όσο ο ήχος τους.

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα