Τετάρτη, 05 Δεκεμβρίου 2018 22:00

The Long Ryders – Psychedelic Country Soul (Cherry Red Records, 2019)

Written by 

Το Psychedelic Country Soul είναι αυτό που λέει ο τίτλος του. Είναι μια σχεδόν κυριολεκτικά δροσερή πνοή, που έρχεται κατευθείαν από τα ευφορικά rock 80s. Δε θα μπορούσα να πω ότι είναι ανάλογο του Two Fisted Tales ή του State of Our Union, ούτε καν των singles Looking For Lewis And Clark, Gunslinger Man ή 10/5/60, διότι, εκ των πραγμάτων, δε θα μπορούσε να ήταν. Όμως θα σπεύσω να πω ότι είναι όσο καλύτερο μπορούσε να ήταν, λαμβανομένου υπόψη ότι κυκλοφορεί περισσότερα από τριάντα χρόνια μετά από εκείνα. Α, και κάτι άλλο, αρκετά σπάνιο: είναι ένας δίσκος που αποπνέει μια ευχάριστη μουσική αύρα, μια αισιόδοξη νότα, σε μια εποχή που δε διακρίνεται για τον οπτιμισμό της.

Το φερώνυμο τραγούδι του δίσκου είναι το αντιπροσωπευτικότερο του τίτλου και, κατά τη γνώμη μου, το δεύτερο καλύτερο μετά το εισαγωγικό Greenville, που άνετα θα μπορούσε να υπήρχε σε οποιονδήποτε από τα δύο παραπάνω καθοριστικά για την πορεία του γκρουπ άλμπουμ. Τώρα, όμως, που ξαναδιαβάζω τις παραπάνω γραμμές, έχω «τύψεις» και νιώθω πως θα μπορούσα να αντιστρέψω την αξιολόγηση αυτή. Τέλος πάντων, η αναποφασιστικότητά μου και μόνο δείχνει την ποιότητα αυτών των τραγουδιων. Όπως είναι αυτονόητο, η country έχει κεντρικό χαρακτήρα, με κυριότερο εκπρόσωπο το Make It Real, αλλά, ως συνήθως, ο τελικός ήχος διαμορφώνεται προς όφελος της rock. Άλλωστε, γι’ αυτό οι Long Ryders θεωρούνται, μαζί με άλλους, ως πρωτοπόροι της alt-country. Στο ίδιο μήκος κύματος βρίσκονται το If You Want to See Me Cry και το California State Line, που θυμίζει τους Cowboy Junkies. Μη παίρνετε όμως και πολύ τοις μετρητοίς όσα λέμε, αφού στο Let It Fly θα δείτε την country να κορυφώνεται μέσα από τους ήχους του βιολιού, αλλά στη συνέχεια να «χάνεται» στην κληρονομιά των Beatles και των γενικότερων 60s. Στο All Aboard οι πιο μυημένοι θα βρουν ψήγματα των Eagles, ενώ με το «ζωντανό» What the Eagle Sees σίγουρα θα χαμογελούσε κρυφά ο Tom Petty κι αυτό το τραγούδι δε θα ήταν το μόνο. Για το τέλος φύλαξα τα Molly Somebody και τη διασκευή Walls (ποιου άλλου; του Tom Petty), που πιστοποιούν την αλληλεπίδραση των συγκροτημάτων της εποχής και, στην προκειμένη περίπτωση, αυτή με τους αγαπημένους Rain Parade.

Στις 15 Φεβρουαρίου, λοιπόν, θα έχετε την ευκαιρία να ακούσετε τα έντεκα ολοκαίνουργια τραγούδια των Long Ryders και μάλιστα από το κλασικό line-up των Sid Griffin, Stephen McCarthy, Tom Stevens και Greg Sowders, προσφέροντας τα ως δώρο στον εαυτό σας, αντί, λόγω της εορτής των εμπόρων, να αγοράσετε σοκολατάκια σε σχήμα καρδιάς στην αγαπημένη σας. Κι αν αυτή αποφασίσει, αντί να σας μουτρώσει, να τα ακούσει, τότε καλό δικό της. Χρειάστηκε να περάσουν τριάντα χρόνια μέχρι να ξαναγίνει δισκογραφικά ενεργή η μπάντα από το Λος Άντζελες, κι αυτό χάρη στον παλιό φίλο Larry Chatman, που είχε συμμετάσχει μαζί τους σε μια περιοδεία των 80s. Αυτός, ως ανταπόδοση των παλιών καλών στιγμών και με την παρούσα ιδιότητά του ως personal assistant του Dr. Dre, τους εξασφάλισε μια εβδομάδα για να ηχογραφήσουν στο στούντιο του αφεντικού του. Αμέσως ειδοποιήθηκε ο παραγωγός Ed Stasium (Ramones, The Smithereens, Jeff Healey Band) και μαζί «έβγαλαν» μια σύγχρονη και ταυτόχρονα παλιομοδίτικη Americana και Paisley Underground εκδοχή.

Φυσικά, το Psychedelic Country Soul στέκεται στη δισκογραφία και από μόνο του. Για όσους όμως έχουν παρακολουθούν τη μπάντα από παλιά, έρχεται ως φυσική συνέχεια των απαρχών της, τότε που οι Ryders ξεκίνησαν ως μια ήπια garage μπάντα που αγαπούσε το bluegrass, για να εξελιχθούν σε εκφραστές του paisley underground, έστω κι αν το απέδιδαν κάπως "πειραγμένα". Κι αυτό διότι σύντομα έπαιζαν κάτι που μεταγενέστερα βαφτίστηκε alternative rock, με εμφανείς ψυχεδελικές επιρροές, καθώς και με περισσή αγάπη για τα '60s και την country. Με άλλα λόγια, ήταν ροκάδες της εποχής τους. Μόνο που λάτρευαν τους Gram Parsons, The Byrds, The Clash, Buffalo Springfield και διάφορα φαινομενικά ετερόκλητα συναφή. Με άλλα λόγια, έπαιζαν alt-country και Americana πριν αυτές "ανακαλυφθούν", με αφοσίωση στο μαγκιόρικο και χαρούμενο rock & roll. Με τις κιθάρες μπροστά, ξένοιαστες και δυνατές ταυτόχρονα, ποιοτικές και ρυθμικές, αλλά και πολλά εθιστικά σόλο. Στα χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι να επαναδραστηριοποιηθούν δισκογραφικά, ο Sid Griffin έγινε μουσικός δημοσιογράφος, ενώ ο Stephen McCarthy έπαιξε στο πλευρό του Steve Wynn σε διάφορα projects, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται και οι Gutterball. Όμως αυτά, πλέον, ανήκουν στο παρελθόν και, όπως θα έχετε τη δυνατότητα να διαπιστώσετε σε δύο μήνες, οι δύο παλιόφιλοι έχουν ήδη ξαναπιάσει τις κιθάρες τους.

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα