Τρίτη, 08 Ιανουαρίου 2019 17:47

Half Japanese – Invincible (Fire Records, 2019)

Written by 

Οι Half Japanese, δηλαδή η μπάντα που ιδρύθηκε από τους αδελφούς Jad και David Fair το 1975 στο Maryland, εξακολουθεί να φτιάχνει την ιδιαίτερη μουσική της χωρίς, εδώ και κάμποσα χρόνια, να έχει την παραμικρή αγωνία για την απήχηση που αυτή θα έχει στο ευρύτερο κοινό. Βέβαια, από τα πρώτα κιόλας βήματά τους είχαν έμπρακτα αποδείξει ότι δε θα έβαζαν ούτε ελάχιστο νερό στο κρασί τους, ακόμα και αν το αντίτιμο ήταν η καταξίωση. Αντί γι’ αυτό προτίμησαν να γράφουν και να κυκλοφορούν δίσκους με τραγούδια - ορισμούς της καθιερωμένης do-it-yourself αισθητικής, την οποία υπηρετούν ακόμα και σήμερα, όσο κι αν κάποιοι επιμένουν να τους αποκαλούν ως art punk ή experimental rock μπάντα. Τώρα, πλέον, ο μπροστάρης τους Jad Fair νιώθει απόλυτα δικαιωμένος όχι μόνο για την D.I.Y. rock αισθητική τους, αλλά και την ευρύτερη garage, απολαμβάνοντας τη δημόσια αναγνώριση από συγκροτήματα όπως οι Sonic Youth, Nirvana και Teenage Fanclub.

Η παρούσα σύνθεση των Half Japanese, εκτός του Jad περιλαμβάνει τους John Sluggett, Gilles-Vincent Rieder, Jason Willett και Mick Hobbs. Το νέο τους άλμπουμ, που λέγεται Invincible, δείχνει με τον τίτλο του ότι η μπάντα έχει υψηλή αυτοεκτίμηση, εξακολουθώντας κατά βάση να δημιουργεί γύρω από τον ίδιο μουσικό άξονα. Βέβαια, εδώ δε θα συναντήσετε τις «ακρότητες» του παρελθόντος σχετικά με την κατάλυση της φόρμας και την αποδόμηση της μελωδίας. Θα βρείτε όμως παρόμοια με των προηγούμενων δίσκων αισθητική, η οποία αναδύεται με πιο συμβατικούς και φιλικούς προς το μέσο ακροατή ήχους, κυρίως λόγω της εμπειρίας του Jad. Μη ξαχνάτε ότι οι Half Japanese θεωρούνται ως μία από τις μπάντες που έκαναν πράξη την ακραιφνή punk θεωρία, σύμφωνα με την οποία το rock πρέπει να είναι δυνατό να δημιουργηθεί από οποιονδήποτε πιάσει στα χέρια του ένα μουσικό όργανο και θέλει να παίξει. Και μέσα σε αυτήν την «τέλεια» μουσική ελευθερία, έρχονται με το νέο τους δίσκο να μας αιφνιδιάσουν και να ακουστούν πιο pop από ποτέ. Ξέρετε όμως ποια pop εννοώ: εκείνη της δεκαετίας του ’80, που βρισκόταν μια ανάσα απόσταση (ή και κάποιες φορές ταυτιζόταν) με τη rock.

Ειδικότερα, στο Invincible θα ακούσετε, μεταξύ άλλων, τις καθιερωμένες ιστορίες τρόμου που περιμένετε με πρωταγωνιστές ζόμπι και βαμπίρ, αλλά και ερωτικά τραγούδια, που κάνουν τον Jad να αναφωνεί “Hooray for love!” στο All At Once, με το οποίο δείχνει την αγάπη του στους The Fall, που επίσης ξεχειλίζει τόσο στο Return of the Vampire, όσο και στο The Puppet People, παρά το «μπάσιμο» των Go-Betweens. Τα 80s συνεχίζονται με το όμορφο Love Explosion που μοιάζει βγαλμένο από τη θρυλική συλλογή Business Unusual της Cherry Red Records, το Or Ever Will που έχει κάτι από τους Stranglers, αλλά και το No More που θυμίζει τους Colorblind James Experience και τους Monochrome Set. Στις πιο pop στιγμές τους περιλαμβάνονται το Forever in My Heart που έχει κάτι από τους Talking Heads και τους The Chills, αλλά και το πιο φωτεινό κομμάτι του δίσκου, το ορχηστρικό Indestructible που παραπέμπει στους Stereolab. Και μια ο λόγος για τα καλύτερα τραγούδια, δεν πρέπει να παραλείψω το σουρεαλιστικό The Walking Dead, που αποδεικνύει το εύρος της μουσικής αντίληψης και δημιουργίας του Jad.       

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα