Κυριακή, 02 Ιουνίου 2019 21:00

V/A - 1977: The Year Punk Broke (Cherry Red Records, 2019)

Written by 

Εντάξει, οι πιο παλιοί και οι πιο διαβασμένοι, προφανώς γνωρίζετε ότι το μουσικό «φαινόμενο» του punk θεωρητικά εμφανίστηκε το 1976. Η χρονιά, όμως, που μας συστήθηκε στην πράξη, ήταν η επόμενη. Μια εποχή σχεδόν μαγική για το σύνολο της ηλεκτρικής μουσικής, χωρίς καμία διάθεση ξενέρωτης νοσταλγίας ή επιβεβαίωσης της λατρείας για κάτι που πολλοί ηλικιακά δεν είναι σε θέση να αμφισβητήσουν.

Γυρίζουμε, λοιπόν, πίσω σε μια γλυκιά εποχή, που, παρόλα αυτά, είχε συχνά ως κεντρικό άξονά της την αντιπαλότητα. Και μη νομίσετε ότι η μουσική δε συμπεριλαμβανόταν σε αυτό το άγραφο δεδομένο. Μιλάμε για τότε που ήταν μάλλον αδιανόητο να είσαι «από εδώ» και ταυτόχρονα να βρίσκεσαι και «από εκεί». Πιο συγκεκριμένα, τις μέρες εκείνες στη χώρα μας, αλλά και αλλού, δεν το χωρούσε ο νους του μέσου μουσικόφιλου να ανήκεις στο χώρο του (αν πω και μνημειώδους, μη βιαστείτε να με χαρακτηρίσετε) μακροσκελούς και πομπώδους progressive rock και την ίδια στιγμή να παρασύρεσαι από την ολιγόλεπτη καταιγίδα του punk rock (τραγούδι με διάρκεια πάνω από τρία λεπτά, απλά δεν μπορούσε να είναι punk). Κι όμως, οι μέρες εκείνες, παρά τα στεγανά τους, ήταν πιο... γλυκές! Αν και οι μουσικές συζητήσεις ήταν ατελείωτες, με τις γνώσεις όμως εξαιρετικά περιορισμένες (κυρίως ελλείψει διαδικτύου), η δίψα για νέες ακουστικές εμπειρίες, σε συνδυασμό με το αργόσυρτο (και απαράμιλλο) word of mouth, έθεταν τις βάσεις για την αδιανότητη τότε και αυτονόητη τώρα πολυεπίπεδη μουσική συνείδηση. Σας μπέρδεψα; Στην πραγματικότητα, στα 70s  τα πράγματα ήταν πολύ απλά: η διαμάχη μεταξύ καρεκλάδων (οι φίλοι της disco) και ροκάδων, έδινε τη θέση της σε εκείνη των παλιοροκάδων και των πάνκηδων. Και, φυσικά, όπως όλες οι διαμάχες, ήταν κι αυτή τελείως ανούσια και προσχηματική.            

Την έκρηξη της πρώτης ουσιαστικής δισκογραφικά χρονιάς του punk έχουμε την ευκαιρία να ξαναθυμηθούμε ή να γνωρίσουμε μέσα από τους τρεις δίσκους του box set 1977: The Year Punk Broke, που κυκλοφορεί στις 28 Ιουνίου. Οι πρώτες αναμνήσεις της εποχής από την Cherry Red Records ξύπνησαν προ τριετίας με την τετραπλή συλλογή Action Time Vision, ενώ σήμερα οι φήμες περί του ότι σχεδιάζεται μια κατ' έτος κυκλοφορία της βραχύβιας περιόδου του καθαρόαιμου punk είναι αρκετά βάσιμες, αρχής γενομένης από το 1977: The Year Punk Broke, που περιλαμβάνει συνολικά ογδόντα επτά τραγούδια, που μας συστήθηκαν τη συγκεκριμένη χρονιά.

Πάμε, λοιπόν, πίσω στο χρόνο, στις μέρες που ο νέος ανατρεπτικός ήχος είχε μόλις γεννηθεί και εδραιωνόταν μέσα από περιορισμένα κλαμπ, εξειδικευμένα fanzine και ανεξάρτητες εταιρείες. Το νέο μουσικό κίνημα, που εν μέρει ερχόταν ως δυναμικότερο φυσικό επακόλουθο της garage σκηνής της δεκαετίας του ’60, συνδυάστηκε άμεσα με την αμφισβήτηση. Δεν αποτελούσε μια απλή μουσική πρόταση, αλλά συχνά τα έβαζε με τους εφησυχασμένους πολίτες, τους πολιτικά κρατούντες, τις γενικότερες κοινωνικές δομές και το κατεστημένο. Βέβαια, προσωπικά εξαρχής διατηρούσα κάποιες (εύλογες, κατά την άποψή μου) επιφυλάξεις σχετικά με την αυθεντικότητα της ουσίας της ευρύτερης αυτής αποδοκιμασίας, όσο κι αν η παραδοχή “Oh we're so pretty, oh so pretty, we're vacant” ηχούσε ως αφοπλιστικά ειλικρινής και σχεδόν «παντοδύναμη» στα αυτιά μου. Κι έτσι, επειδή δε ζητώ από τη μουσική να μου προτείνει ή, ακόμα χειρότερα, να μου υποδείξει τον τρόπο που πρέπει να σκέφτομαι και να πράττω, ασχολήθηκα από την αρχή αποκλειτικά με τη μουσική διάσταση του punk. Ίσως γι’ αυτό εξακολουθώ να την απολαμβάνω μέχρι και σήμερα.

Στη συλλογή αυτή συναντάμε πολλά και καλά ονόματα. Μεταξύ τους υπάρχουν κάποια που τελικά δεν κινήθηκαν στον punk χώρο, ούτε καν στον ευρύτερο, όπως οι The Jam, Tom Robinson Band, Ultravox και οι σαφέστατα σκληρότεροι Motorhead του Lemmy, ο οποίος μόλις τα είχε τσουγκρίσει με τους Hawkwind.

Υπάρχουν και κάποια χαρακτηριστικά του «μεταβατικού διαστήματος» από το τότε νοούμενο rock προς το punk, που θα  μπορούσαν να θεωρηθούν ως proto-punk, αν δεν είχαν κυκλοφορήσει το 1977, τα οποία στη συλλογή αυτή εκπροσωπούνται από τους The Boys, The Only Ones, Blitzkrieg Bop, Doctors Of Madness, Puncture, X-Ray Spex, Zeros, The Pleasers, Graham Parker & The Rumour, The Doll, The Now, Left Hand Drive, Neo και τους The Heartbreakers του Johnny Thunders, που είχαμε γνωρίσει από τους πατέρες του είδους New York Dolls.

Κινδυνεύοντας να σας κουράσω, αλλά θεωρώντας άδικο το να ξεχάσω κάτι που ξεχωρίζει, συνεχίζω με κλασικά ονόματα, από τα οποία γνωστότερα στο ευρύ κοινό είναι εκείνα των The Boomtown Rats, Sham 69, Buzzcocks, The Damned, The Vibrators, Generation X, 999, αλλά και των The Stranglers, Cock Sparrer, The Rezillos, Wreckless Eric, The Stukas, AlternativeTV, Eddie & The Hot Rods και Chelsea.

Πέρα όμως από τα περισσότερο ή λιγότερο γνωστά ονόματα, θα ήθελα να κάνω λόγο για μερικά ακόμα, των οποίων τα συγκεκριμένα τραγούδια που υπάρχουν στη συλλογή αυτή είναι, κατά τη γνώμη μου και με διαφορά στήθους, τα πιο ενδιαφέροντα. Αυτά είναι των Slaughter & The Dogs, Deaf School, Eater, The Outsiders, The Users, The Rings, The Killjoys, Radio Stars, Alberto Y Lost Trios Paranoias, The Drones, P.V.C.2, The Unwanted, Some Chicken, Menace, The Features, The Wasps, Neon Hearts, Swell Maps, Acme Sewage Co., The Rats, The Cortinas και Raped.

Τέλος, υπάρχουν αρκετά 45s και σπάνια κομμάτια, καθώς και ένας μικρός τόμος, που περιέχει κείμενο του David Wells, σύντομη βιογραφία κάθε μπάντας και πολλές φωτογραφίες.

Punk’s not dead. OK?

 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα