Τρίτη, 11 Ιουνίου 2019 13:03

Ida Mae – Chasing Lights (Vow Road Records, 2019)

Written by 

Οι Ida Mae μπορεί να έχουν ως έδρα το Norwich, αλλά δηλώνουν, μάλλον με υπερηφάνεια, ότι θεωρούν δεύτερο σπίτι τους το Nashville. Συνεπώς, καταλάβατε ήδη πόσο εκτιμούν τα blues και ιδίως εκείνα που προέρχονται από το Δέλτα του Μισισιπή. Τώρα, για να σας προλάβω, σπεύδω να πω ότι η μουσική του ντεμπούτου τους, με τίτλο Chasing Lights, είναι μεν επηρεασμένη από αυτά, αλλά βαθιά στον πυρήνα της, διότι επιφανειακά ακούγεται αρκετά ανεξάρτητη από αυτά και απολύτως σημερινή. Δηλαδή, όσο σημερινά μπορεί να είναι μερικά singer - songwriter τραγούδια, που είναι γραμμένα από... δύο!

Ναι, λοιπόν, οι Ida Mae είναι ντουέτο αποτελούμενο από τους Chris Turpin (κιθάρα, φωνητικά) και Stephanie Ward (πλήκτρα και φωνητικά), που είχαν συνυπάρξει στην alt-rock μπάντα των Kill It Kid. Κι αυτό κρατήστε το κατά νου, αφού, κατά βάση, ο ήχος τους και τώρα τέτοιος είναι, όσο κι αν φλερτάρει εμφανώς με εκείνον των Anthony and the Johnsons, τη blue-eyed soul και την acoustic Americana. Η μουσική σχέση των Turpin και Ward σύντομα εξελίχθηκε και σε προσωπική. Αποτίοντας φόρο τιμής σε όσα είπαμε παραπάνω, ονομάστηκαν Ida Mae, από το φερώνυμο τραγούδι των Sonny Terry και Brownie McGhee, πάνω στο οποίο εναρμονίζονταν.

Το Chasing Lights, που αναλαμβάνει να μας συστήσει στον ήχο των Ida Mae, έχει, όπως είπαμε, αρκετές ανεξάρτητες rock καταβολές, όπως για παράδειγμα των xx ή των White Stripes, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Έχει και διακριτική την κληρονομιά του Αμερικανικού νότου, η οποία αποκαλύπτεται περισσότερο σε όσους τη γνωρίζουν από τους πρώτους διδάξαντες. Ο Turpin έχει δηλώσει πως ήθελαν να φτιάξουν ένα δίσκο απλό, τίμιο και ακετέργαστο, χωρίς συμβιβασμούς. Ουσιαστικά, πιστεύω πως τα κατάφεραν, κυρίως λόγω της δουλειάς στην παραγωγή του Ethan Johns (Ray LaMontagne, Laura Marling, Kings of Leon). Αυτός ήταν που επέμεινε, παρά τις αρχικές επιφυλάξεις του γκρουπ, να ηχογραφήσουν σχεδόν ζωντανά το υλικό και μάλιστα έχοντας κάνει ελάχιστες πρόβες. Της παλιάς σχολής, θα πείτε. Ναι, αλλά με φρέσκο «αίμα», αφού χρησιμοποιήθηκαν αναλογικά synthesizers Juno και drum machines Korg, αλλά μαζί με σύγχρονη τεχνολογία, όπως την ηχογράφηση loops από iPhone. Ο δε ήχος της κιθάρας National resonator, που ανατρέχει στη δεκαετία του ’30, είναι «πειραγμένος» με διάφορα πεντάλ και ενισχυτές.

Κλασικό παράδειγμα της πολύ ζωτανής πλευράς του ήχου τους είναι το εισαγωγικό Boom Boom Boom, όπου το rock n roll συναντά το indie rock, με ένα παλιομοδίτικα πιασάρικο ρεφρέν. Το My Girl is a Heartbreak συνεχίζει στο ίδιο τέμπο, για να πέσουν οι τόνοι με το Chasing Lights, όπου, με τη βοήθεια του τσέλο, δημιουργειται ονειρική ατμόσφαιρα με αναφορές στους Anthony and the Johnsons. Ανάλογου ύφους είναι το Easily in Love και το Rightfully, Honestly, που ξεκινά με κελαηδήματα πουλιών, που το ντουέτο ηχογράφησε όταν πήγε στον τάφο του Robert Johnson.

Η αισθητική όμως αυτή αναμειγνύεται αρμονικά και με την alt country, πράγμα που είναι εμφανές στα Love is Still a Long Road, Sweet Abandon και If You Don't Love Me. Η Αμερικανική εναλλακτική πλευρά τους όμως περιλαμβάνει και δυνατότερα τραγούδια, από τα οποία ξεχωρίζουν τα Higher Than the Light, Reaching, Sick in Love και Feel Them Getting Closer, το οποίο έχει sampling από φωνές που ηχογράφησαν σε ένα dive bar της Νέας Ορλεάνης.

 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα