Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2019 11:26

American Football – American Football [LP3] (Big Scary Monsters, 2019)

Written by 

Θα γινοταν άραγε να αντέξει μια καθαρόαιμη emo μπάντα στο 2019; Θεωρητικά, δε θα μπορούσα να σκεφτώ και πολλούς καλύτερους να υποβληθούν στο τεστ, από τους American Football. Ναι, σωστά, αυτούς! Και γιατί είναι μάλλον οι καταλληλότεροι; Αφενός διότι έζησαν και εκπροσώπησαν την όλη emo φάση στην ώρα της και αφετέρου επειδή, αφού είχαν εξαφανιστεί για δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια, επανήλθαν προ τριετίας, για να κυκλοφορήσουν τον τρίτο δίσκο τους.

Στο παραπάνω ερώτημα, λοιπόν, η απάντηση είναι κυρίως αποφατική. Για την ακρίβεια, οι American Football κράτησαν κάποια από τα αναμενόμενα και χαρακτηριστικά στοιχεία του πρώιμου ήχου τους, αλλά τα έδωσαν με διαφορετικό τρόπο, προσθέτοντας και κάποια νέα. Ο Mike Kinsella (Cap'n Jazz American Football, Joan of Arc, Owen) έχει πλέον τρεις μουσικούς πλάι του και δηλώνει ικανοποιημένος όχι μόνο με τη μουσική της μπάντας, αλλά και με τα βήματα που αυτή έχει κάνει προς τα εμπρός.

Ο «νέος άνεμος» που φυσάει στο American Football (ή, αλλιώς, LP3, όπως άτυπα ονομάζεται, αφού όλοι οι δίσκοι τους έχουν ως τίτλο το όνομα του συγκροτήματος) φαίνεται από το εξώφυλλό του. Για πρώτη φορά δεν απεικονίζεται το εξωτερικό ή το εσωτερικό της λατρεμένης από τους φανς κατοικίας στην Urbana, αλλά ένα ομιχλώδες ηλιοβασίλεμα. Στιχουργικά, η θεματολογία δεν έχει την απογοήτευση και τον καθώς έπρεπε χαρακτηριστικό πεσιμισμό του είδους, αλλά μια πιο συνειδητοποιημένη ματιά (κυρίως) στη σκληρή πλευρά της πραγματικότητας. Οι τύποι είναι πλέον σαραντάρηδες και έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται ότι συχνά η νιότη κι εγωισμός οδηγούν σε αδικιολόγητη σκληρότητα. Άλλωστε, τα ίδια τα λόγια του Kinsella το μαρτυρούν: «Όταν ήμουν νέος, κατέκρινα τον πατέρα μου. Τώρα, που έγινα κι εγώ πατέρας, κατακρίνω το ποτό». Κι αν κράτησαν κι εδώ τις γνωστές κιθάρες τους, ο τελικός ήχος έρχεται αρκετά αλλαγμένος, φλερτάροντας με το shoegaze, το post-rock, αλλά και τη rock του Steven Wison. Στην παραγωγή είναι και πάλι ο παλιόφιλος Jason Cupp.  

Τα τραγούδια στο LP3 κυμαίνονται σε διάρκεια πέντε λεπτών. Οι συμμετοχές σε γυναικεία φωνητικά, αν και συνηθισμένες στους Owen, καταγράφονται για πρώτη φορά σε δίσκο των American Football και είναι αληθινά εκλεκτές. Πρώτη και καλύτερη η Rachel Goswell (Slowdive), όπως και οι Hayley Williams (Paramore) και Elizabeth Powell (Land of Talk).

Στο εισαγωγικό Silhouettes η indie rock των 90s έχει την τιμητική της με υπέροχο μπάσο, αλλά και επιβλητική εισαγωγή με καμπάνες και βιμπράφωνο, που μεταμορφώνεται σε δυνατές κιθάρες. Το Every Wave to Ever Rise, στο οποίο συμμετέχει η Elizabeth Powell τραγουδώντας στα γαλλικά, μας φέρνει στο νου την πιο ήρεμη φάση των Everclear, ενώ το HeirA pparent θυμίζει τους Liima. Το δε Doom in Full Bloom έχει κάτι από τους Divine Comedy, την ήπια πλευρά των Smashing Pumpkins και τον Steven Wilson. Ο τελευταίος μοιάζει να διακρίνεται επίσης και στα Mine to Miss και Life Support. Δύο από τα καλύτερα τραγούδια του δίσκου είναι το απολογητικό «λογοπαίγνιο» με τους Pink Floyd Uncomfortably Numb, με τη φαν του ήχου τους Hayley Williams, που φέρνει στους Belle and Sebastian, καθώς και το  I Can't Feel You, με τα αιθέρια φωνητικά της Rachel Goswell, το όμορφο μπάσο και τη σεβαστή δόση από reverb.

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα