Πέμπτη, 04 Ιουλίου 2019 13:35

Native Harrow – Happier Now (Loose, 2019)

Written by 

Αλήθεια, αναρωτηθήκατε ποτέ τι θέση θα μπορούσε να έχει στο σήμερα ένας καινούργιος δίσκος, που μοιάζει να έρχεται κατευθείαν από το σταυροδρόμι των 60’s και των 70s; Προσέξτε: δεν υποστηρίζω καθόλου ότι εξ ορισμού θα ήταν εκτός εποχής, δεδομένου ότι η τεράστια «στροφή» προς τις δεκαετίeς αυτές κρατά ήδη εδώ και αρκετά χρόνια και, απ’ ό,τι φαίνεται, ευτυχώς δεν είναι με τίποτα διατεθειμένη να ξεψυχήσει. Άρα, θα μου πείτε, οι συνθήκες είναι ευνοϊκές για έναν τέτοιο δίσκο στην εποχή μας. Σωστά. Θα μπορούσε όμως να «μιλήσει» πραγματικά σε νεότερους ακροατές, που το μόνο που γνωρίζουν για την εποχή εκείνη είναι το ότι τότε γεννήθηκαν οι γονείς τους; Λοιπόν, κι εδώ η απάντηση είναι καταφατική, αν μιλάμε για άλμπουμ του Ryley Walker ή, έστω, υπό την προϋπόθεση ότι θα ακούγεται σαν το Happier Now.

Αυτό είναι το τρίτο άλμπουμ του ντουέτου των Native Harrow, που αποτελείται από την Devin Tuel (φωνητικά, κιθάρα) και τον Stephen Harms (μπάσο, ντραμς, πλήκτρα, κιθάρα). Και θέλετε να μάθετε γιατί είναι τόσο 60’s και 70s; Απλά, γιατί ενώ ως γνήσιο singer - songwriter άλμπουμ είναι επικεντρωμένο στα υπέροχα, ανέμελα και ιδιαιτέρως εκφραστικά φωνητικά της Tuel, αφήνεις κατά μέρος τους στίχους και παρασύρεσαι από τη φαινομενικά ήπια, αλλά γεμάτη εικόνες μουσική. Οι στίχοι, όπως αναμενόταν, είναι προσωπικοί και αναφέρονται στην ενηλικίωση της Devin, η οποία σήμανε το οριστικό αντίο στο άχρωμο παρελθόν της ως μπαλαρίνα και κλασική τραγουδίστρια. Η ίδια, μιλώντας για το πώς βίωσε αυτή τη μεταστροφή, έχει δηλώσει ότι πέρασε τα πρώτα μετεφηβικά χρόνια της παίζοντας σε διάφορα μέρη του Greenwich Village, ηχογραφώντας demos στην κουζίνα του φίλου της, με το όνειρο να μοιάσει στην Patti Smith. Τελικά, όμως, μάλλον μοιάζει περισσότερο στη Joni Mitchell, τη Joan Baez και τη Margo Timmins.  

Τα εννιά τραγούδια του Happier Now γράφτηκαν από την Tuel κατά τη διάρκεια της περιοδείας της μπάντας το 2017 και ηχογραφήθηκαν μέσα σε τρεις μέρες του Μαρτίου της επόμενης χρονιάς με τη συνδρομή του Alex Hall (JD McPherson, The Cactus Blossoms, Pokey LaFarge), ο οποίος χρησιμοποίησε vintage μικρόφωνα, χάρη στα οποία μπορείτε να διαβάσετε διάφορα κολακευτικά σχόλια που παρομοιάζουν τον ήχο των Native Harrow με εκείνον της χρυσής 70s εποχής της folk του Laurel Canyon.

Και, ναι, φυσικά δε θα διαφωνήσω με το ότι κατά βάση το ύφος του δίσκου είναι folk, αλλά θα σπεύσω να τονίσω ότι δεν είναι neo-folk. Άλλωστε και οι ίδιοι δηλώνουν ότι είναι ένα folk rock ντουέτο. Σίγουρα όμως δεν είναι μόνο αυτό. Έχοντας την εμπειρία του Ghosts (2015) και του Sorores (2017), τα πράγματα στο Happier Now κυλούν όπως υποδηλώνει ο τίτλος του. Τα εξαιρετικά φωνητικά της Devin ακούγονται πιο μεστά και χαλαρωτικά από ποτέ και δεσπόζουν αβίαστα της μουσικής. Κι όσο πιο ήπιο γίνεται στην πορεία το άλμπουμ, τόσο πιο άμεσα μιλά μέσα σου.

Ακούστε το αριστουργηματικό Blue Canyon και το εντυπωσιακό jazzy Happier Now και θα νιώσετε ότι βρίσκεστε στη δεκαετία του ‘70 σε μια φανταστική συναυλία, όπου έχει τηλεμεταφερθεί η Margo Timmins (Cowboy Junkies), κατά το πρότυπο του ανεπανάληπτου βιβλίου 11.22.63 του Stephen King, για να τραγουδήσει στο πλευρό της Joni Mitchell. Το Something You Have είναι μια ιδιαίτερη gospel εκδοχή των Procol Harum, κυρίως λόγω του B3 οργάνου, ενώ το jazzy feeling ποτίζει τη folk στα πανέμορφα Dont Goon Like This, Round to Round. Το μεγαλείο παραμένει αμείωτο με το σεβασμό του Hang Me Out to Dry στην Karen Carpenter, το φλερτ του Hard to Take  στον Ryley Walker, αλλά και το How You Do Things, που θα μπορούσε να αποτελεί μέρος του The Trinity Session

Για το Happier Now έγραψα πολλά λόγια, αν και θα μπορούσα να είμαι ιδιαίτερα λακωνικός γράφοντας μία μόνο λέξη: πολύτιμο.

 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα