Print this page
Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2019 15:01

Gender Roles – Prang (Big Scary Monsters, 2019)

Written by 

Δε νομίζω πως στις μέρες μας μπορείς εύκολα να μιλήσεις για ανεξάρτητη μουσική, τουλάχιστον με την έννοια που της έχει αποδοθεί από την εποχή που έγινε ουσιαστικά λόγος για αυτήν, δηλαδή από τη δεκαετία του ’80. Κατά μια άλλη άποψη όμως, τα τελευταία χρόνια, που κάποιος εύκολα μπορεί να ηχογραφήσει ένα δίσκο, αλλά και να τον διανείμει χωρίς τη συνδρομή δισκογραφικής εταιρείας, έστω και σε περιορισμένο κοινό, μάλλον είναι δυνατό να υποστηριχθεί ότι ζούμε τις μέρες της απόλυτης ανεξαρτησίας. Βέβαια, αυτό δε συνεπάγεται και ότι έχεις καλές ελπίδες να ζήσεις το όνειρό σου ως μουσικός, ποντάροντας στα στεγανά των φίλων σου ή όσων σε ακολουθούν σε διάφορα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Για να γίνει αυτό, πρέπει να έχεις καλά τραγούδια και να τα υποστηρίξεις με τον παλιό καλό τρόπο, ιδρώνοντας αρχικά πάνω σε μικρές σκηνές και υπογράφοντας μέσα από την κλασική δύσκολη οδό το πολυπόθητο συμβόλαιο.

Κάπως έτσι ξεκίνησε πριν τέσσερα χρόνια και το τρίο των Gender Roles, που ίσως μαντέψατε ότι εδρεύει στο Brighton. Δεν πέρασε και πολύς καιρός μέχρι να προσελκύσουν το ενδιαφέρον της Big Scary Monsters, με την οποία κυκλοφόρησαν δύο EPs: το Planet X και το Lazer Rush. Μέσα από αυτά είχε σαφώς διαφανεί τι επρόκειτο να ακολουθήσει στο Prang, που είναι το μεγάλης διάρκειας ντεμπούτο τους. Τι ήταν αυτό; Θα μπορούσα να το πω κι εγώ indie-punk, αλλά μάλλον απαιτούνται κάποιες διευκρινίσεις.

Εξηγούμαι αμέσως. Η μπάντα του τραγουδιστή και κιθαρίστα Tom Bennett θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχει αρκετά κοινά σημεία με τους Everclear του Art Alexakis, αλλά και τους Weezer του Rivers Cuomo. Η μουσική της μοιάζει βγαλμένη μέσα από την καρδιά των 90s, είναι δυνατή (και συχνά πολύ δυνατή), έχει pop grooves παντρεμένα με θυμό, αλλά και ευχάριστη διάθεση. Μάλιστα, θα έλεγα ότι είναι πολύ περισσότερο Αμερικανική, παρά Βρετανική.

Χαρακτηριστικά των περισσότερων τραγουδιών είναι τα παθιασμένα φωνητικά, τα «κολλητικά» ρεφρέν, καθώς και η κλιμάκωση της έντασής τους. Ανεξάρτητα, μάλιστα, από τους στίχους τους, υπάρχει μια ευχάριστη ηχητική επίγευση, που προφανώς οφείλεται στο ότι η μπάντα μοιάζει να απολαμβάνει πολύ αυτό που κάνει. Το You Look Like Death προλογίζει για τα καλά το κλίμα του δίσκου, αρχικά με μια ήπια και γλυκιά μελωδία, η οποία όμως γρήγορα δυναμώνει μέσα από δυνατά κιθαριστικά riffs και κοφτά τύμπανα. Το Always μιλά για την απώλεια αγαπημένου προσώπου με δυνατή indie rock, αλλά και εμφανή Britpop ψήγματα προς το τέλος. Κάτι ανάλογο μπορούμε να πούμε περισσότερο για το Deep End και ελαφρώς λιγότερο για το Hey with Two Whys

Το Ickie έχει καλό μπάσο και πιο ελεγχόμενο δυναμισμό, προς όφελος του indie rock χαρακτήρα του. Αντίθετα, το If That's How You Want it to Be τα σπάει με εθιστικό ρεφρέν, φωνητικά ουρλιαχτά «στα κόκκινα», αλλά και μελετημένα pop punk ξεσπάσματα. Ο επίλογος του Bubble είναι το πιο διαφορετικό τραγούδι, με κιθάρα που φλερτάρει το math rock, χωρίς να παραβλέπει τις punk καταβολές της. Ανάμεσα στα διαφορετικά τραγούδια, βάλτε και το Your War, που έχει αφήσει χώρο για κάποια post punk στοιχεία, που γρήγορα όμως υποχωρούν στην pop punk καταιγίδα που χαρακτηρίζει ολόκληρο το Prang.

 

Τάκης Κρεμμυδιώτης

Latest from Τάκης Κρεμμυδιώτης

Related items