Δευτέρα, 04 Νοεμβρίου 2019 15:51

Cultdreams – Things That Hurt (Big Scary Monsters, 2019)

Written by 

Χμ, τι λέτε για λίγο shoegaze punk; Πώς; Χαμογελάτε με το λογοπαίγνιο; Σας καταλαβαίνω απόλυτα. Το καλύτερο όμως είναι το ότι θα εξακολουθείτε να χαμογελάτε κι αφού ακούσετε το Things That Hurt, κι ας μιλάει όντως για πράγματα που πονούν. Εντάξει, δε συμμερίζομαι με τίποτα το στίχο “We hate because we live too much” του εισαγωγικού Born an Underdog, Still Living One, αλλά μπορώ να κατανοήσω -και όχι να δικαιολογήσω- την οργή του. Μάλιστα, έχω την τάση να κατανοώ την οργή ευκολότερα, όταν αυτή οδηγεί σε καλή μουσική.

Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα με το οργισμένο και όχι και τόσο χαρούμενο δεύτερο μεγάλης διάρκειας άλμπουμ των Cultdreams. Αν ψάχνετε για το ντεμπούτο τους με τίτλο Seafoam (2017) και το EP SAD (2016), θα το βρείτε κάτω από το διαφορετικό όνομα Kamikaze Girls, που είχαν τότε, πριν μετονομαστούν σε Cultdreams. Η Lucinda Livingstone (κιθάρα, φωνητικά) και ο Conor Dawson (ντραμς) αποφάσισαν να αλλάξουν το όνομά τους, λόγω του ότι οι καμικάζι σχετίζονται με πόλεμο, υιοθετώντας κάτι πιο ευρύ σε ερμηνείες, όπως το Cultdreams, του οποίου το πρώτο συνθετικό, όπως είπε η  Livingstone, μπορεί να παραπέμπει ακόμα και στη λέξη κουλτούρα.  

Όσοι, λοιπόν, τους γνωρίζατε ως Kamikaze Girls, έχετε μια ιδέα γι’ αυτούς. Οι ίδιοι, αρκετά επιτυχημένα, είχαν αυτοπροσδιοριστεί ως sad lo-fi shoegaze punks. Γι’ αυτό κι εμείς μιλήσαμε για shoegaze punk. Φυσικά, χωρίς να λαθέψουμε, θα μπορούσαμε να είχαμε πει indie rock. Μόνο που τότε, όσοι δεν είχαν ακούσει τραγούδια τους, δε θα καταλάβαιναν για τι ακριβώς (ή, έστω, περίπου) μιλάμε. Η δεύτερη δουλειά τους είναι σκληρότερη από την πρώτη. Μιλά για τη θλίψη, την απώλεια και την πολιτική και κοινωνική αναταραχή που επικρατεί στη σύγχρονη Βρετανία. Πώς μιλά; Πότε με ονειρικές dream pop και πότε με οργισμένες indie rock κιθάρες, που φλερτάρουν συχνά με το post-punk. Το περίεργο είναι ότι, ακόμα και όταν τα πράγματα αγριεύουν, η shoegazing αίσθηση δε χάνεται τελείως. Μη με ρωτάτε πώς γίνεται αυτό. Απλά, έτσι ακούγεται.

Κλασικό παράδειγμα αποτελεί το με την πιο-Slowdive-πεθαίνεις εισαγωγή Born an Underdog, Still Living One, που εξελίσσεται σε power indie rock, με post-punk στοιχεία, αλλά θυμίζει και τους My Morning Jacket. Δυνατή στιγμή είναι ακόμα το οργισμένο και σκληρό 90s indie rock Repent, Regress με το διαπεραστικό ρεφρέν “Repent, repent, regress, repent”. Στο ίδιο μοτίβο κινείται και το power indie rock επικριτικό Not My Generation, που έχει στοιχεία από τους Estrons και αφηγηματικούς στίχους. Κορυφαίο όμως είναι το επίσης δυνατό και θυμωμένο Flowers on Their Graves, με τα εμφανή post-punk στοιχεία, ενώ το πομπώδες indie rock Rest & Reflection, έχει τις ρίζες του απλωμένες στο Cleopatra Grip των Heart Throbs και τις Throwing Muses.

Με το Brain Daze έρχονται στο νου οι Breeders και γενικότερα οι απαρχές του γλυκού indie rock, που τότε έμοιαζε δίδυμο της indie pop με διάφορα ψυχεδελικά ψήγματα, ενώ με το πρώτο single We Never Rest, στο οποίο συμμετέχουν οι Katie Dvorak και David F. Bello, μας έρχονται στο νου οι Starsailor και οι My Morning Jacket. Οι δύο ηρεμότερες στιγμές του δίσκου είναι το Dont Let Them Tell You Otherwise, που έχει κάτι από τους Lush και το lo-fi απολογητικό Statement. Ως επίλογο διάλεξαν το Toxins, που δεν είναι δηλητηριώδες, αλλά απλά σκοτεινό λόγω της γεμάτης ομίχλη post-punk κιθάρας του.

 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα