Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014 22:32

U2 - Songs Of Innocence (Island, 2014)

Written by 

Οι U2 αναμφίβολα έκαναν, με την αιφνίδια κυκλοφορία του Songs of Innocence μέσω της Apple και του iTunes, το marketing plot της δεκαετίας και σήκωσαν πολύ «θόρυβο», κυρίως επειδή το άλμπουμ κατέβηκε υποχρεωτικά στους χρήστες της εφαρμογής της Apple. Λόγω αυτού του γεγονότος οι U2 έχουν υποστεί δριμύτατες επιθέσεις, καθώς πολλοί θεωρούν το εξαναγκαστικό downloading του δίσκου στα devices τους ως «φασιστικό» και ως «παραβίαση της προσωπικής επιλογής». Η δυσαρέσκεια αυτή έχει μεταφραστεί σε υπερβολικά αρνητικές κριτικές για το δίσκο με ακραίες φράσεις τύπου «τα σκατά, με ό, τι marketing και να τα προωθείς, θα εξακολουθούν να είναι σκατά», ή «το γεγονός ότι είναι”free” δείχνει ότι είναι καλλιτεχνικά φτηνό». Από την άλλη (ας είναι καλά η επιρροή του μεγαθηρίου Apple στα ΜΜΕ) υπάρχουν και υπερβολικά ευνοϊκές κριτικές, όπως αυτή του Rolling Stone, που σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι ο συντάκτης δεν έχει ακούσει κανένα δίσκο των U2 από τα 80s και τα 90s.

Ως είθισται, η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Ασφαλώς οι U2 δεν ξέχασαν να γράφουν μουσική και το γεγονός ότι επέλεξαν ως μέσο κυκλοφορίας του άλμπουμ την πλατφόρμα της Apple δεν είναι ικανό να μετατρέψει αυτοδικαίως το 13ο άλμπουμ της διαδρομής τους σε σκουπίδι. Παράλληλα, το Songs of Innocence δεν είναι αριστούργημα, ούτε είναι ικανό να περιληφθεί στις καλύτερες κυκλοφορίες του συγκροτήματος.  Δεν διαθέτει ούτε την επική και πολιτικοποιημένη ροκ των κυκλοφοριών της δεκαετίας του ΄80, ούτε την ανατρεπτική και αναθεωρητική εκδοχή της εναλλακτικής pop/rock που ξεκίνησε με το ανυπέρβλητο Achtung Baby και συνεχίστηκε με τα Zooropa και Pop. Ακούγοντας το δίσκο, η πρώτη αίσθηση που μου άφησε είναι ότι πρόκειται για «γενόσημο U2», ένα μουσικό κατασκεύασμα που επαναλαμβάνει, σε μια πιο φτωχή και light εκδοχή, φευγαλέα στιγμιότυπα από την καριέρα τους (κυρίως από τα πιο κιθαριστικά τους άλμπουμ). Με την εξαίρεση της generic, πλαστικής αθλιότητας με το όνομα The Miracle (of Joey Ramone), που είχαν την ατυχία να κυκλοφορήσουν ως πρώτο single και που μάλιστα ανοίγει το δίσκο, δεν υπάρχουν, ευτυχώς, άλλα πολύ κακά κομμάτια στο δίσκο. Δεν υπάρχουν όμως και τραγούδια που θα σε αναγκάζουν να ακούσεις λίγο πιο προσεκτικά, που περιλαμβάνουν την αδιαμφισβήτητη ικανότητα της ιρλανδικής μπάντας να στήνει διαχρονικά, αξιομνημόνευτα και συχνά καινοτόμα κομμάτια. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο δίσκος δεν έχει τις καλές του στιγμές που θα προκαλέσουν στιγμιαία ανατριχίλα στους οπαδούς του γκρουπ. Το California (There is No End to Love)  έχει τα χαρακτηριστικά ενός κλασικού U2 hit, εμπλουτισμένου με μια a la Arcade Fire/Smashing Pumpkins ατμόσφαιρα κι ένα catchy ρεφρέν με μια δόση από τα εμβληματικά woohhahhooaoh παιανίσματα της φωνής του Bono. Το επόμενο στη σειρά του άλμπουμ Song for Someone είναι τυπική U2 μπαλάντα που θα χρησιμοποιηθεί σίγουρα σε κάποιο ρομαντικό μελό του Hollywood (είναι γραμμένο για τη γυναίκα του), και το Iris (Hold my Hand) κλέβει το κιθαριστικό riff του Where the Streets Have no Name για να φτιάξει ένα συμπαθές τραγούδι που όμως στην καλύτερη περίπτωση είναι μινιατούρα μεγάλων στιγμών του παρελθόντος. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το κιθαριστικό μέρος στο τέλος του Cedarwood Road και το The Troubles, που κλείνει το άλμπουμ (ντουέτο με τη Lykke Li), είναι μια καλοφτιαγμένη, mainstream μπαλάντα με άρωμα 80s. Στο σύνολό του, πάντως, ο δίσκος βγάζει την αίσθηση του βιαστικού και του βεβιασμένου, σαν κάποιος να έβαλε τους U2 με το ζόρι στο στούντιο και να τους εξανάγκασε να γράψουν 11 κομμάτια σε 2 μέρες. Ακούστε, για παράδειγμα, το Volcano που, αν είχε δουλευτεί, θα μπορούσε να είναι ένα ροκ mega-hit, ατυχώς όμως  καταλήγει να ακούγεται ως κακέκτυπο του Vertigo. Ομοίως το Raised by Wolves που δίνει την αίσθηση μισοτελειωμένης και άγουρης απόπειρας για επιστροφή στην επική ροκ της εποχής του Joshua Tree.

Ο Bono ήταν και παραμένει αναμφίβολα ένας χαρισματικός frontman και performer, ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της εποχής του. Βεβαίως δικαιούται κάποιος να τον κρίνει αυστηρά, τόσο για το καλλιτεχνικό του βόλεμα την τελευταία 15ετία, όσο και για την αμφιλεγόμενη δημοσιοσχετίστικη πρακτική του με πολιτικούς ηγέτες, οργανισμούς, φιλανθρωπικά events κ.λπ. κ.λπ. που έχουν εν πολλοίς ακυρώσει την επαναστατική φλόγα των μηνυμάτων των πρώτων δίσκων των U2 και δικαιολογημένα μπορούν να του αποδώσουν το χαρακτηρισμό του «Νταλάρα της Ιρλανδίας». Όμως, όπως έχω ξαναγράψει, στο soundgaze προσπαθούμε να μην κρίνουμε (μόνο) προθέσεις, να μην αναπαράγουμε trends και να μην αναμασάμε όλα τα περιφερειακά μιας μουσικής κυκλοφορίας που συγκροτούν τα θετικό ή αρνητικό hype γύρω από αυτήν (αυτή τη δουλειά, δόξα τω Θεώ, την κάνουν άριστα τα περισσότερα free press ή hipster sites, στα οποία γράφουν άνθρωποι που δεν κάνουν μουσική δημοσιογραφία, αλλά επιδίδονται σε εφηβικό gossipology με «κουλτουριάρικο» επίχρισμα). Με βάση αυτό το σκεπτικό ο δίσκος των U2 δεν είναι τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από μια καλοφτιαγμένη μετριότητα που κατόρθωσε να δημιουργήσει ντόρο με τη διαφημιστική του προώθηση, αλίμονο όμως, όχι με το μουσικό του περιεχόμενο.

 

6/10

Γιώργος Χριστόπουλος

 

Ο Γιώργος Χριστόπουλος γεννήθηκε πριν από πολλά πολλά χρόνια μια χιονισμένη Κυριακή του Νοέμβρη (ανήμερα της ...Οκτωβριανής Επανάστασης που με το νέο ημερολόγιο έγινε στις 7 Νοεμβρίου) στην πόλη Mönchengladbach, κοντά στα γερμανοολλανδικά σύνορα. Ωστόσο πάντα αναγνώριζε ως ...πατρίδα μια ακόμη βορειότερη ευρωπαϊκή πόλη, το μουντό, βροχερό και αραχνιασμένο Manchester, όπου πέρασε (με αχώριστη σύντροφό του τη ...Boddingtons)  κομμάτι της ανέμελης νιότης του πατώντας τα άγια χώματα που είχαν διαβεί οι Smiths, οι Joy Division και οι New Order, οι Stone Roses και οι Happy Mondays, οι Inspirals και οι Charlatans κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ....

Όταν δεν εργάζεται αόκνως για να σώσει τους συναδέλφους του ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς από τα νύχια των εργοδοτών τους (αλήτης εργατοπατέρας γαρ...), θα τον βρείτε βουλιαγμένο σε ένα καναπέ να μελετά κοινωνιολογικές θεωρίες, να διαβάζει αστυνομικά μυθιστορήματα ή να παίζει ατέλειωτες ώρες Football Μanager στο pc. Συνήθως με μια παγωμένη pils ανά χείρας...

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα