Πέμπτη, 09 Ιανουαρίου 2020 12:15

Brian Davidson’s Every Which Way - Every Which Way (Esoteric Recordings, 2020)

Written by 

Πέρασε ήδη μισός αιώνας από την αρχική κυκλοφορία του Every Which Way και η Esoteric Recordings στις 31 Ιανουαρίου 2020 μας θυμίζει re-mastered το πολύ καλό αυτό progressive rock άλμπουμ του Brian Davidson, που γνωρίσαμε ως ντράμερ των The Nice. Very nice, λοιπόν!

Και όντως, μπορούμε πράγματι να πούμε ότι το ύφος των Brian Davidsons Every Which Way ήταν αρκετά… The Nice, αλλά όχι πάρα πολύ. Η μπάντα αυτή του εξαιρετικού κιμπορντίστα Keith Emerson, που έγινε γνωστή για την progressive rock μουσική της με τα εμφανή στοιχεία από τη jazz και την κλασική μουσική, διαλύθηκε το 1970 με τη φυγή του Keith για να σχηματίσει τους Emerson, Lake & Palmer, δηλαδή την ίδια χρονιά που κυκλοφόρησε όχι μόνο το κύκνειο άσμα της Five Bridges, αλλά και το art-rock fusion, jazzy, blues και soul, ντεμπούτο των Brian Davidson’s Every Which Way με τίτλο Every Which Way.

Η νέα μπάντα του Brian φτιάχτηκε αθόρυβα μέσα σε λίγους μήνες από τη διάλυση των The Nice, με μουσικούς που εκείνος είχε γνωρίσει κατά την περιοδεία των The Nice στη Βρετανία. Αν και ο Brian ήταν επικεφαλής του συγκροτήματος, ο τελικός ήχος του δεν ήταν αυστηρά προσανατολισμένος στα τύμπανα, αλλά προϊόν συνεισφοράς όλων των μουσικών του. Δεν πρόκειται για ένα άτυπο solo album του Brian, αλλά για μια καθαρά συλλογική προσπάθεια. Ο Graham Bell (Skip Bifferty) έγραψε στο ηλεκτρικό πιάνο και την κιθάρα του τα περισσότερα από τα τραγούδια του άλμπουμ, αλλά και τα τραγούδησε, το σαξόφωνο και το φλάουτο του Jeff Peach, που βρέθηκε μέσω αγγελίας στο Melody Maker, ακούγονται όσο πιο συναισθηματικά γίνεται, όπως και το μπάσο του Alan Cartwright και η lead κιθάρα του John Hedley. Με άλλα λόγια, πρόκειται για τον ορισμό του group music, χωρίς μουσικούς εγωισμούς, χωρίς καν τραγούδι φτιαγμένο για να ξεχωρίσει και να «διαφημίσει» το δίσκο.

Ο Davison σε συνέντευξή του δήλωσε ότι από την εποχή που ήταν στους The Nice είχε εντοπίσει κάποιους μουσικούς που του άρεσαν και απολάμβαναν αυτό που έκαναν. Έτσι, όταν διαλύθηκαν οι The Nice επικοινώνησε με τους Bell και Peach, από τους οποίους ο πρώτος του σύστησε τον Hedley, καλύπτοντας τη μεγαλύτερη ανησυχία του Brian για το ποιος θα ήταν ο κιθαρίστας, ενώ με τη βοήθεια του Alan Smith, έφτασαν στον Cartwright.

Το Every Which Way παρέπεμπε περισσότερο στον ήχο των Audience, παρά σε εκείνον των The Nice. Οι τόνοι του κρατήθηκαν σχετικά χαμηλοί και αρκετά ατμοσφαιρικοί. Το μεγάλης διάρκειας εισαγωγικό Bed Ain't What It Used to Be ακούγεται σαν μια πολύ ποιοτική blues rock μπαλάντα κατά τα πρότυπα των Traffic και έχει εξαιρετικά σόλο του Peach στο σαξόφωνο. Το All in Time είναι η δυνατότερη στιγμή του δίσκου, το The Light έχει κάτι από τους Van der Graaf Generator, ενώ ακούγοντας το Castle Sand δε μπορείς να μη σκεφτείς ότι αποτελεί το σημείο όπου συναντιούνται η μουσική των Caravan και των Incredible String Band.

Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στα Trident studios και κυκλοφόρησε από τη θρυλική Charisma Records το Σεπτέμβριο του 1970, αποσπώντας θετικά σχόλια από τους κριτικούς, αλλά μη βρίσκοντας τελικά την απήχηση που του άξιζε. Η όλη κατάσταση αποδόθηκε και στο λάθος να τυπωθούν ανάποδα στις αρχικές κόπιες οι ετικέτες με τα τραγούδια των δύο πλευρών του δίσκου. Εκτός από αυτό, οι διοργανωτές συναυλιών δεν ενδιαφέρθηκαν ιδιαίτερα για τη μπάντα, αφού κλείστηκαν μόνο τέσσερις εμφανίσεις σε διάστημα πέντε μηνών. Παράλληλα, είχαν αρχίσει να εκδηλώνονται διαφωνίες ως προς την κατεύθυνση που έπρεπε να ακολουθήσουν στη συνέχεια τόσο μεταξύ του Davison και του Bell, όσο και μεταξύ τη μπάντας και της δισκογραφικής εταιρείας. Εν μέσω αυτών, έγινε στον Cartwright μια πρόταση, που δε μπορούσε να αρνηθεί, για να ενταχθεί στους Procol Harum, η οποία επέφερε τη διάλυση της μπάντας τον Ιανουάριο του 1971. Ο Bell βρήκε στους Arc κάποιους παλιόφιλους από την εποχή των Skip Bifferty, με τους οποίους ηχογράφησαν το δίσκο Bell and Arc για λογαριασμό της Charisma, ενώ ο Davison σχημάτισε μαζί με τον Lee Jackson και τον Patrick Moraz στους Refugee. Ταυτόχρονα, ο Davison έπαιξε για λίγο και στους Gong, πριν αποσυρθεί από τα μουσικά δρώμενα.

 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα