Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2020 12:11

Nada Surf - Never Not Together (City Slang, 2020)

Written by 

Αν πω ότι οι Nada Surf μου αρέσουν περισσότερο τώρα, από ό,τι στην εποχή του High/Low, δε θα είμαι καθόλου υπερβολικός. Βέβαια, η κάθε εποχή και η κάθε φάση μιας μπάντας έχει τα δικά της δεδομένα και τη δική της απήχηση, αλλά πιστεύω ότι η παρούσα φάση του Νεοϋορκέζικου γκρουπ, όπως αυτή άτυπα οριοθετείται μετά το πολύ καλό περασμένο You Know Who You Are, είναι η πιο μεστή της ιστορίας της.

Ο Matthew Caws επανέρχεται στο προσκήνιο, μαζί με τους Daniel Lorca, Ira Elliot, αλλά και τον παλιόφιλο Louie Lino, για να μας δώσει μια μουσική ανάσα, κόντρα στη μοναξιά και τη θλίψη των ημερών. Έρχεται για να διατρανώσει με μουσική και με στίχους το ότι οι άνθρωποι είναι προορισμένοι για να ζουν μαζί και να αλληλοβοηθιούνται. Κι αν αυτό κάποτε ακουγόταν κλισέ, σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα αφόρητο, τώρα μόνο τέτοιο δε μπορείς να το πεις.

Έχοντας γιορτάσει πέρυσι τα δεκαπεντάχρονα του οριακού για τη μπάντα Let Go, αλλά και μετά από την εκτενή περιοδεία τους, άρχισαν να δουλεύουν πάνω στα demos, που αποτέλεσαν το υλικό του Never Not Together. Η ηχογράφησή του έγινε στα Rockfield Studios της Ουαλίας, που είχαν προγενέστερα φιλοξενήσει τους Echo & the Bunnymen, Iggy Pop και Oasis. Όπως είναι φυσικό και αναμενόμενο, ο νέος τους δίσκος είναι σαφώς indie rock, όχι τόσο των 90s αλλά της εποχής μετά το Lucky, αλλά με πιο διακριτές τις pop επιρροές του. Τα τραγούδια έχουν ελαφρώς μεγαλύτερη διάρκεια, αλλά και σαφέστερη ενδοσκοπική διάθεση.

Το εισαγωγικό So Much Love είναι ταυτόχρονα ένας χαρούμενος και μεστός ύμνος στην αγάπη και τη φιλία: “you’re never alone, not the only one/ just try to be good and be less fake/ but not beat myself up when I make mistakes”. Το Come Get Me, ιδιαίτερα στην εισαγωγή του, μοιάζει με το πολύ αγαπημένο μου Friend Hospital από το You Know Who You Are, μόνο που στην εξέλιξή του φέρνει προς τη 90s indie rock πλευρά τους, θυμίζοντας παράλληλα και λίγο τον Tom Petty. Στο ύφος του περασμένου άλμπουμ κινείται και το Live Learn & Forget, ενώ το ήπιο Just Wait, με τη britpop εισαγωγή, που γράφτηκε κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στο Nashville, μιλά για την προσμονή και την αγωνία της ενηλικίωσης μέσα από όμορφες κιθάρες. Οι τόνοι ανεβαίνουν με το ροκάδικο Something I Should Do, που περιλαμβάνει και αφηγηματικά μέρη, κατά το πρότυπο του Popular από το 1996. Μέσα από τους στίχους του αποκηρύσσονται τα social media, ως οι καταστροφείς της ευτυχίας. “Empathy is good, lack of empathy is bad” μας τραγουδούν και, προφανώς, δεν έχουν καθόλου άδικο.

Το Looking For You είναι το ένα από τα δύο τραγούδια που μου θύμισαν τους My Morning Jacket, που ξεκινά ήπια με παιδική χορωδία στην εισαγωγή του και κορυφώνεται με ένα όμορφο κιθαριστικό σόλο. Το άλλο τραγούδι είναι το Crowded Star, με το μαγκιόρικο μέτριο τέμπο, την καλή κιθάρα και το βαρύγδουπο μπάσο που θυμίζει την post-punk εποχή. Μια από τις πιο καλές στιγμές είναι το Mathilda, που αρχίζει ως μπαλάντα και στη συνέχεια δυναμώνει, με υπέροχο μπάσο και αρκετές προοδευτικές εναλλαγές. Ο επίλογος του Ride In The Unknown, που είναι ένα κλασικό τραγούδι της μπάντας με καλή rhythm section, αποτελεί μια καθησυχαστική προσπάθεια να νικηθεί ο φόβος του θανάτου, χωρίς να δίνει κάποια συγκεκριμένη πρόταση.

 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα