Τετάρτη, 04 Μαρτίου 2020 15:19

The Primitives - Bloom! The Full Story 1985-1992 (Cherry Red Records, 2020)

Written by 

Αν κάναμε ένα γκάλοπ με την ερώτηση «τι μουσική έγραφαν και έπαιζαν οι Primitives», πιθανότατα θα ξαφνιαζόμασταν με τις απαντήσεις. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι περισσότερες θα ανήκαν στο δίπολο indie pop και indie rock. Κι αυτό, φυσικά, δε θα ήταν καθόλου, μα καθόλου, λάθος. Μόνο που δε θα ήταν απολύτως ακριβές. Ιδιαίτερα την εποχή εκείνη, κατά την οποία τα όρια της ευρύτερης pop και rock έμοιαζαν πολύ συχνά απροσδιόριστα, πόσο μάλλον όταν μιλούσαμε για τα ανεξάρτητα «ιδιώματά» τους. Τι άλλο όμως ήταν η μουσική των Primitives; Σίγουρα ήταν κλασική «ανοιξιάτικη» power pop, κατά καιρούς post-punk, όπως και indie rock κατά το ύφος της Creation Records και της Cherry Red Records. Αυτά; Χμ, όχι μόνο. Κι αυτό διότι υπήρχε και η πιο σκληρή και προσωπικά καλύτερη απ’ όλες πλευρά τους, που εκδηλώθηκε πριν την κυκλοφορία του Lovely. Τα χρόνια της περίφημης Lazy Records δηλαδή, που η μπάντα έπαιζε καθαρό rock με την κοινώς αποδεκτή έννοια του όρου, επηρεασμένο από το punk, τους Stooges και τους Joy Division!

Όπως είπαμε, από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 τα πιο ακραιφνή rock ακροατήρια γίνονταν όλο και περισσότερο «ανεκτικά» στην πάλαι ποτέ αντιπαθή pop κι αυτό, αναμφισβήτητα, οφειλόταν στη μεσουρανούσα indie δισκογραφική φάση. Βλέπετε, ως τότε οι πολυεθνικές δεν απολάμβαναν της εκτίμησης των ροκάδων, η οποία κερδήθηκε αργά, αλλά σταθερά. Και η περίπτωση των Primitives αποτελεί κλασικό παράδειγμα και, κατά κάποιον τρόπο ακραίο, αφού σταδιακά αυτοί «μεταμορφώνονταν» από indie μπάντα σε mainstream hit-makers. Τι νομίζετε; Εντάξει, ήταν όμορφη η Tracy Tracy, αλλά, αληθινά, έφτανε αυτό; Ρωτήστε καλύτερα τον Paul Court και το αισθητήριό σας.

Στις 20 Μαρτίου η πρώτη φάση της ιστορίας της μπάντας από το Coventry ξετυλίγεται μπροστά μας μέσα από το πενταπλό boxed set Bloom! The Full Story 1985-1992. Εκτός από τα τρία άλμπουμ που κυκλοφόρησαν στο διάστημα αυτό, τα Lovely (1988), Pure (1989) και Galore (1991) συμπεριλαμβάνονται πολύ καλά independent demos, singles και B-sides, sessions που έμειναν εκτός των άλμπουμ, BBC sessions της διετίας 1986 - 1987, ζωντανά ηχογραφημένο υλικό από το Bath Moles, όπως και τέσσερα ακυκλοφόρητα τραγούδια. Στο δε ένθετο βιβλιαράκι, εκτός από τις αναμενόμενες φωτογραφίες και σημειώσεις, υπάρχουν καινούργιες συνεντεύξεις από την Tracy Tracy και τον Paul Court.

Πάμε πίσω, λοιπόν, στην εποχή που μεσουρανούσε στο Coventry η πολιτικοποίηση της 2-Tone, όταν η μπάντα σχηματίστηκε, παίρνοντας το όνομά της από το βραχύβιο σχήμα των John Cale και Lou Reed, πριν δημιουργηθούν οι Velvet Underground. Οι επιρροές της μπάντας στην εμβρυακή της φάση ήταν σαφώς ροκάδικες, με τον τότε τραγουδιστή της Keiron McDermott να θυμίζει τους Captain Beefheart, Mark E. Smith, Birthday Party, ενώ όλοι αγαπούσαν το garage punk. Αρχικά ήταν τρίο με τον κιθαρίστα Paul Court, το ντράμερ Tig Williams και τον ήδη υπ’ ατμόν μπασίστα Steve Dullaghan, αφού ο McDermott ήρθε για να φύγει λύνοντας άμεσα τη σχέση κοινή συναινέσει και επιστρέφοντας στη σταθερή δουλειά του στη βιβλιοθήκη. Εκεί καρφίτσωσε στον πίνακα ανακοινώσεων μια αγγελία της μπάντας για αναζήτηση τραγουδιστή και προέκυψε η Tracy Cattell, που είχε πρόσφατα γυρίσει από πολυετή διαμονή στην Αυστραλία. Στο δοκιμαστικό τα τρία μέλη της μπάντας στέκονταν στη μια γωνία του δωματίου, ενώ η Tracy στην άλλη, τραγουδώντας ένα τραγούδι των Triffids. Και, ναι, αυτό την εποχή εκείνη μπορούσε να την κάνει άμεσα ερωτεύσιμη σε κάθε ψαγμένο φίλο της rock, με τους Primitives να μην αποτελούν εξαίρεση, όσο κι αν δεν φαντάζονταν ποτέ τη μπάντα τους να έχει για μπροστάρισα μια γυναίκα. Κι έτσι, έδωσαν ραντεβού για μια ακόμα πρόβα με τραγούδια του στυλ των Monkees και του Jonathan Richman και, χωρίς να το συνειδητοποιήσει κανείς, η ιστορία είχε μόλις ξεκινήσει και μάλιστα με γοργούς ρυθμούς. Τα Thru the Flowers και Crash βρίσκονταν ήδη σε τελικό στάδιο και πριν περάσουν έξι εβδομάδες από τον ερχομό της Tracy, η μπάντα έδινε τις πρώτες συναυλίες της στο Λονδίνο, πριν καν παίξει έστω και μια φορά στο Coventry.

Το ΕΡ Thru The Flowers, το οποίο κυκλοφόρησε το Μάιο του 1986 από τη Lazy Recordings, που ανήκε στη μπάντα και το μάνατζέρ της Wayne Morris, σύστησε με τον καλύτερο τρόπο το συγκρότημα και ακολουθήθηκε από τρία ακόμα EΡs πριν καλά - καλά συμπληρωθεί ένας χρόνος. Τον Αύγουστο του 1987 το Melody Maker τους αποθέωσε, ύστερα ο Morrissey φωτογραφήθηκε φορώντας Primitives T-shirt και η μία κυκλοφορία τους πουλούσε περισσότερο από την προηγούμενη. Η μεταπήδηση όμως στην RCA, που είχε παλαιότερα φιλοξενήσει τους Elvis Presley και David Bowie και την εποχή εκείνη τον Rick Astley, σήμαινε ότι δε θα μπορούσαν πλέον να είναι indie darlings, οπότε, μετά από σκέψη, η μπάντα, αφού τα άκουγε που τα άκουγε, αποφάσισε να κάνει στροφή προς το mainstream, προσπαθώντας να μην εγκαταλείψει την ποιοτική της προσέγγιση απέναντι στη μουσική.

Το ντεμπούτο single τους για την RCA ήταν το καταλυτικό Crash (1988), που είχε γραφτεί τρία χρόνια πριν και έφτασε στο #5 του pop chart, ενώ το ντεμπούτο άλμπουμ που ήταν και το πιο επιτυχημένο τους, λεγόταν Lovely και ανέβηκε μια θέση παραπάνω. Εκτός από το Crash, ξεχωρίζει το Ocean Blue που λοξοκοιτάζει τη 4AD, το pop-punk Spacehead, το Dreamwalk Baby, το δυνατό Stop Killing Me και το καθαρόαιμο 80s Ill Stick With You, που ακούγεται καλύτερο στη single εκδοχή του.

Ένα μεγάλο μέρος του Pure γράφτηκε κατά την περιοδεία του Lovely και είναι διακριτικά επηρεασμένο από την ψυχεδελική πλευρά της 60s pop, ταιριάζοντας πλήρως στο κλίμα του 90s Second Summer of Love. Με αυτό εδραιώθηκε η στροφή της μπάντας προς την εμπορική επιτυχία, κάτι που πλέον δεν ήταν καθόλου ασυνήθιστο για την εποχή, με τους My Bloody Valentine και House Of Love να γνωρίζουν ανάλογη δόξα. Ξεχωρίζουντο Sick of It σε mix του Bill Price (The Clash, Sex Pistols, The Pretenders) και το ανάλογό του Dizzy Heights, το πολύ καλό Way Behind Me, το shoegaze Shine, το All The Way Down που προτιμώ στη Beat version και οι διασκευές του I'll Be Your Mirror (Lou Reed) και As Tears Go By (Mick Jagger, Keith Richards, Andrew Loog Oldham).

Στο Galore, που συμμετείχε ως μπασίστας και παραγωγός ο Ian Broudie των Lightning Seeds, διατέθηκε ελάχιστο promo budget και συγκεκριμένα ένα τέταρτο σελίδας του ΝΜΕ. Από αυτό επιλέγω το You Are The Way, το ποιοτικό Cold Enough To Kill, το Empathise που θυμίζει Slowdive, αλλά και τα Earth Thing και Smile, που τραγουδά ο Paul Court.

Ο πρώτος όμως δίσκος του Bloom! The Full Story 1985-1992, που ονομάστηκε για ευνόητους λόγους λέγεται The Lazy Years είναι τόσο καλός, που δυσκολεύεσαι να κάνεις επιλογές. Σε αυτό θα βρείτε αναφορές στους Stooges (υπάρχει και το ζωντανά ηχογραφημένο I Wanna Be Your Dog στο δίσκο με το Lovely), στο punk με τα Spacehead (Demo) και Really Stupid, στο post-punk με το Lazy, στους Joy Division με τα Across My Shoulder (Demo) και Where The Wind Blows, αλλά και στην Creation Records με τα Laughing Up My Sleeve, Dreamwalk Baby (1987 Version) και Buzz Buzz Buzz (1987 Version).

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι διάσπαρτες εναλλακτικές εκτελέσεις των κλασικών τους singles και ιδιαίτερα των Thru The Flowers, Really Stupid, Crash, Sick Of It, Secrets, You Are The Way.

“How long did you think we could make it? How far did you think we could take it?” Οι απαντήσεις λίαν προσεχώς στο Bloom! The Full Story 1985-1992.

 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα