Σάββατο, 16 Μαΐου 2020 13:36

V/A – Super Sonics - Martin Green Presents: 40 Junkshop Britpop Greats (RPM Records, 2020)

Written by 

Στο ξεκίνημα της δεκαετίας του ’90 άρχισε να αμφισβητείται η κυριαρχία της house music σε κάθε -τουλάχιστον Βρετανικό- nightclub που σεβόταν τον εαυτό του, επιθυμώντας να κάνει τη διαφορά, αλλά και το επόμενο βήμα. Πώς όμως αλλάζει ένα, έστω και πρόσκαιρο, μουσικό κατεστημένο; Απλά, με αρκετή διάθεση και με έξυπνη ανάμειξη συνταγών από το παρελθόν. Κάπως έτσι, κατά κάποιους, ξεπήδησαν οι απαρχές της Britpop, φέρνοντας σε κάθε εναλλακτικό αρχικά dance floor μια κατά βάση Βρετανική εκδοχή της pop μουσικής, που είχε εμφανείς αναφορές στα 60s και την 80s indie pop, αλλά και κάποια στοιχεία από το glam rock και το όψιμο punk rock. Σε λίγο καιρό οι Βρετανοί ένιωθαν περήφανοι για αυτόν τον όχι και τόσο νέο ήχο, που κέρδιζε την Αμερικανική επικράτηση του grunge, ζώντας τις καλύτερες μέρες του από το 1992 μέχρι το 1998.

Την ιστορία τη γνωρίζετε πολύ καλά. Η περίφημη διαμάχη μεταξύ Blur και Oasis, που προβαλλόταν συνέχεια από το ΝΜΕ, ανέδειξε τα δύο αυτά γκρουπ ως πρωτοπόρα του είδους, με τους Pulp, Verve, Supergrass, Suede, La’s, Dodgy, Kula Shaker, Mansun και Cast να είναι μερικοί από τους γνωστότερους εκπροσώπους του. Φυσικά υπήρχαν και οι ακόμα πιο ενδιαφέροντες, κατά τη γνώμη μου, The Divine Comedy, Strangelove, Manic Street Preachers, Stereophonics, Lush, Ride, Saint Etienne, Ocean Colour Scene, Super Furry Animals και Travis, που ναι μεν επίσης θεωρούνται ως εκπρόσωποι του είδους, αλλά, πάλι κατά τη γνώμη μου, η σύνδεσή τους με αυτό έχει να κάνει κυρίως με το timing.

Εκτός όμως από αυτούς, υπήρξαν και πάρα πολλοί άλλοι, που δεν έγιναν τόσο δημοφιλείς ή που επέλεξαν συνειδητά να κλίνουν ακόμα περισσότερο προς τη rock, απ’ ό,τι στην pop. Γι’ αυτούς επινοήθηκε από τον Phil King, κιθαρίστα των Lush, ο όρος Junkshop Britpop, που κυρίως αφορά κάποια ξεχασμένα B-sides, promo cd singles και έγχρωμα vinyl 45s. Η συλλογή Super Sonics - Martin Green Presents: 40 Junkshop Britpop Greats, που θα κυκλοφορήσει στις 17 Ιουλίου, έρχεται ως άτυπη συνέχεια των προγενέστερων Sharon Signs To Cherry Red και All The Young Droogs. Για την επιλογή των σαράντα τραγουδιών της διπλής αυτής κυκλοφορίας ευθύνεται ο DJ και κατ’ επανάληψη μουσικός επιμελητής Martin Green, ο οποίος ήταν συνιδρυτής του Λονδρέζικου club Smashing που μεσουράνησε εκείνη την περίοδο, φιλοξενώντας όλα τα διάσημα και μερικά πολλά υποσχόμενα ονόματα του είδους.

Τα τραγούδια που συναντάμε εδώ εκπροσωπούν όλες τις επιμέρους πτυχές της Britpop, πριν καν αυτή πάρει το οριστικό όνομά της, περνώντας από τα στάδια του New Wave of New Wave και The Scene That Celebrates Itself. Ο πρώτος δίσκος ονομάζεται Junkshop Brit Pop, ενώ ο δεύτερος Junkshop Brit-Art Pop. Υπάρχουν αρκετές στιγμές που η κληρονομιά της rock υπερισχύει εκείνης της pop. Οι πιο αντιπροσωπευτικές από αυτές είναι το Sad των Mantaray από το Essex που τελικά υπέγραψαν στη Mercury, το Goldmine των Spearmint και το Change Me των Jocasta. Επίσης, το Curl Up των Sweetie και το Pit Stop των VA6, που θυμίζει τους The Fall. Οι VA6 aka Vittorian Ammastronaut ήταν δημιούργημα του Andrew Aveling, που σχημάτισε τους επιδραστικούς Add N To X, οι οποίοι επίσης εκπροσωπούνται εδώ. Στις πιο δυνατές στιγμές πρέπει να συμπεριληφθεί τόσο το punky Charlotte’s Party των Peepshow, όσο και τα Riot Grrrl ύφους Supermodel-Superficial των Voodoo Queens, που είναι εξαιρετικό, αλλά και το Her Jazz των Huggy Bear.

Τα πιο γνωστά ονόματα είναι των Kenickie και των Shampoo. Το Come Out 2nite εκπροσωπεί τους Kenickie από το Sunderland, έχοντας προβληθεί στο Top of the Pops. Αυτοί ήταν «ανακάλυψη» των Saint Etienne, όπως και οι επίσης επιτυχημένες Shampoo, που θυμόμαστε μέσω του We Don’t Care, με τις Jacqui και Carrie να γνωρίζουν ακόμα περισσότερη επιτυχία στην Ιαπωνία! Πολύ καλό όμως είναι και το Trophy Girlfriend των κλασικών Heavenly από την Οξφόρδη, των οποίων όλα τα μέλη είχαν συνυπάρξει στους Talulah Gosh, που είχαν συστηθεί μέσω της θρυλικής κασέτας C86. Στα πολύ θετικά ανήκει και το London Girls του Duffy, δηλαδή του Stephen Duffy, συνιδρυτή των Duran Duran, που αποχώρησε πρόωρα πριν κυκλοφορήσει το πολύ καλό Planet Earth.

Η Σκωτσέζικη πλευρά του Super Sonics - Martin Green Presents: 40 Junkshop Britpop Greats περιλαμβάνει τρία τέκνα της Chemikal Underground, που διακρίθηκε για τις κυκλοφορίες των Mogwai και Arab Strap, τους εξαιρετικούς Urusei Yatsura με το Plastic Ashtray, τους Delgados με το Monica Webster, αλλά και τους Bis με το Keroleen. Υπάρχουν ακόμα και οι The High Fidelity, που είχαν στη σύνθεσή τους τον Sean Dickson των Soup Dragon.

Οι φίλοι της πιο arty pop θα εκτιμήσουν ιδιαίτερα το πολύ καλό Nosebleed των Chest, το Chrysalis των Pram και το δυνατό Vdt των Scala. Στο Revolve των Pimlico διακρίνουμε επιρροές από τους The Beatles και τους Grapes of Wrath, ενώ στο Inelegantly Wasted In Papa’s Penthouse Pad In Belgravia των The Weekenders βλέπουμε τον Jimi Hendrix να συναντά τον ήχο του Manchester. Το Conker Fight In Wendy’s House των Sexton Ming And Steady αναβιώνει το ιδιαίτερο μουσικό σύμπαν των Colorblind James Experience, ενώ το πολύ καλό Strip Polka των Velocette έχει χαρακτηριστικά του είδους φωνητικά και πλήκτρα που φέρνουν στο νου τους Stereolab.

 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα