Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2020 13:44

Goodbye Bedouin - The Shaking People (Inner Ear, 2020)

Written by 

Όσοι παρακολουθούν στενά τα τεκταινόμενα της εγχώριας εναλλακτικής σκηνής σίγουρα θα θυμούνται μια εποχή που η Πάτρα αποτελούσε κυψέλη νέων συγκροτημάτων, με προεξάρχοντες τους Raining Pleasure (οι οποίοι βέβαια υπήρχαν από πολύ παλιότερα) και καταλύτη τη δημιουργία της δισκογραφικής Inner Ear, η οποία παρείχε “στέγη” αλλά και την απαραίτητη συνδρομή στις μπάντες για να ακουστούν σε ένα ευρύτερο ακροατήριο. Ένα από τα γκρουπ που “ξεπετάχτηκαν” εντός του συγκεκριμένου χρονικού και γεωγραφικού πλαισίου ήταν οι Playground Noise, οι οποίοι αφού κυκλοφόρησαν δυο άκρως αξιόλογους δίσκους εξαφανίστηκαν ησύχως. Όπως συμβαίνει συχνά, ένας κύκλος κλείνει για να ανοίξει κάποιος καινούριος. Κάπως έτσι πρόσφατα κάποια μέλη των Playground Noise επανεμφανίστηκαν με νέο σχήμα, τους Goodbye Bedouin. Στα τέλη του '18 κυκλοφόρησαν το 7ιντσο single Submarine / Youth υπό το όνομα Bedouin στο οποίο προσέθεσαν κατόπιν τη λέξη Goodbye λόγω της ύπαρξης αρκετών ακόμα συγκροτημάτων διεθνώς με το ίδιο όνομα (έτσι το συγκεκριμένο βινύλιο μπορεί να θεωρείται πλέον συλλεκτικό). Playground Noise και Goodbye Bedouin έχουν σαφώς πολλά κοινά αλλά δεν ταυτίζονται. Το σκοτεινό κατά βάση post punk των πρώτων έχει δώσει τη θέση του στο γκαραζίστικο rock & roll των δεύτερων. Οπότε στην ουσία έχουμε να κάνουμε με ένα εντελώς καινούριο σχήμα και έτσι πρέπει να το αντιμετωπίζουμε.

Το ντεμπούτο τους The Shaking People έχει ένα σαφή γκαραζίστικο προσανατολισμό αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για ένα εγχείρημα με πιουρίστικα κίνητρα. Εδώ το γκρουπ προσεγγίζει το συγκεκριμένο ύφος με σκοπό όχι μια ακόμα πιστή αναβίωση του αλλά με στόχο την αναπαραγωγή του με ένα μοντέρνο βλέμμα, όπως έκαναν πολλές μπάντες σαν τους BRMC στις αρχές των '00s. Σε αυτό νομίζω έγκειται και η επιτυχία της προσπάθειας τους: το να παίζουν με το συγκεκριμένο στυλ δεν μοιάζει αυτοσκοπός αλλά ιδεώδης τρόπος έκφρασης των μουσικών τους εμπνεύσεων. Τουλάχιστον αυτό προκύπτει από επανειλημμένες ακροάσεις κομματιών σαν τα We're On A Mission (Freak Out), Prove Me Wrong, Pink, Down To The Wire και Cherry Lane. Όλες οι συνθέσεις του άλμπουμ διαθέτουν σπιρτάδα, ενέργεια, ρυθμό και πληθωρικές κιθάρες. Κι όλα αυτά με τη γκαράζ νοοτροπία να μην φεύγει από το κάδρο.

Ως σύνολο το The Shaking People διαθέτει συνοχή, νεύρο, άψογη ροή και σωστή διάρκεια (περί τα 35 λεπτά) και παρότι δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, σε κερδίζει για τον μερακλίδικο τρόπο που έχει έχει γραφτεί. Είναι από αυτούς τους δίσκους που κερδίζουν αβίαστα πολλαπλές ακροάσεις κι αυτό από μόνο του είναι σημαντικό επίτευγμα.

7,5/10

Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος

 

 

Ο Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος γεννήθηκε στη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 (συγκεκριμένα τη χρονιά για την οποία έχει τραγουδήσει ο Jimi Hendrix), όταν πια οι Joy Division είχαν πάψει ήδη να υπάρχουν από καιρό (ευτυχώς υπήρχαν οι New Order!). Μετά από χρόνια αναζητήσεων ανακάλυψε αυτό που έψαχνε σε μια έρημο, έκτοτε λατρεύει οτιδήποτε σχετίζεται με τους Kyuss. Πιστεύει ότι αν δεν υπήρχε το rock & roll θα έπρεπε να το έχουμε ανακαλύψει. Επίσης, είναι βέβαιος ότι ο Έλβις ζει κάπου ανάμεσα μας… 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα