Σάββατο, 08 Αυγούστου 2020 13:36

Slaughter and the Dogs - Do It Dog Style (Captain Oi!, 2020)

Written by 

Όταν μιλάμε για τους Slaughter and the Dogs, κάνουμε λόγο για το παλιό και αξεπέραστο πρωτόλειο punk. Ακόμα και μόνο του το γεγονός ότι σχηματίστηκαν το 1975 λέει τόσα πολλά, που κάποιος μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς παίζουν, ακόμα κι αν δεν τους έχει ακούσει.

Η ιστορία ξεκίνησε στα τέλη του 1975, όταν οι συμμαθητές Wayne Barrett (φωνητικά) και Mick Rossi (κιθάρα) αποφάσισαν να φτιάξουν μια μπάντα στην πόλη όπου έμεναν, το Wythenshawe του Manchester. Σε ελάχιστους μήνες είχαν οριστικοποιηθεί ως λοιπά μέλη της ο μπασίστας Howard "Zip" Bates και ο ντράμερ Brian "Mad Muffet" Grantham. Χρέη νονού τους έκανε ο Barrett, ο οποίος εμπνεύστηκε το όνομά τους από τα δύο πιο αγαπημένα του άλμπουμ: το Diamond Dogs του David Bowie και το Slaughter on 10thAvenue του Mick Ronson. Αρχικά, όπως είναι φυσικό, ήταν γνωστοί μόνο στον περίγυρό τους, μέχρι τις 20 Ιουλίου που δημιούργησαν αίσθηση ανοίγοντας τη συναυλία των Sex Pistols στο Lesser Free Trade Hall του Manchester.

Πλέον, ο κύβος είχε ριφθεί, με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν εμφανίσεις τους σε κλαμπ του Λονδίνου, με κορυφαία αυτή στο μυθικό The Roxy, όπου τα τραγούδια τους Runaway και Boston Babes που έπαιξαν τη βραδιά εκείνη συμπεριλήφθηκαν στη συλλογή The Roxy London WC2 (Jan-Apr. ’77), μαζί με άλλα των Buzzcocks, Wire, The Adverts, X-Ray Spex, Unwanted και Eater. Η πρώτη τους ηχογράφηση ήταν το γεμάτο ενέργεια εξαιρετικό 45’ Cranked Up Really High" / "The Bitch σε παραγωγή του Martin Zero, δηλαδή του Martin Hannett, που ήδη είχε ανοίξει παρτίδες με τους Buzzcocks, για να γίνει στη συνέχεια ο παραγωγός όλων των δίσκων των Joy Division και του ντεμπούτου των New Order. Κάποιες φήμες που έλεγαν πως ο Hannett είχε παραβλέψει τα τρομερά sessions των You’re a Bore και Victims of the Vampire που του είχαν δώσει, εξακολουθούν να πλανώνται για να συντηρείται ο παλιός μύθος.

Τι κι αν ο John Peel δεν τους κάλεσε ποτέ στην εκπομπή του; Οι Slaughter and the Dogs δεν το έβαλαν κάτω και συνέχιζαν να εμφανίζονται ζωντανά, με αποτέλεσμα να πάρουν πολύ θετικές κριτικές από underground fanzines μέχρι και τη Record Mirror. Το Σεπτέμβριο του 1977 η έκπληξη έγινε από τη Decca Records, που κυκλοφόρησε σε δέκα χιλιάδες αντίτυπα σε 7’’ και 12’’ μορφή το ξεσηκωτικό Where Have All the Boot Boys Gone? / You’re a Bore. Την παραγωγή έκανε ο in-house παραγωγός της Decca Nick Tauber, που είχε προϊστορία μεν με τους Thin Lizzy, αλλά λοξοκοίταζε και το punk, υπογράφοντας το Runnin’ Riot των Cock Sparrer. Το επιτυχημένο single αυτό, που κυκλοφόρησε ταυτόχρονα σε αρκετές Ευρωπαϊκές χώρες, έφερε άλλα δύο ακόμα για τη Decca Records, τα υπέροχα Dame to Blame / Johnny T και Quick Joey Small (Run Joey Run) / Come on Back. Για την ιστορία, ο Johnny T δεν ήταν ο Johnny Thunders, αλλά ο διευθυντής του σχολείου τους John Tickett. Το δε Quick Joey Small ήταν διασκευή τραγουδιού του Kasenatz-Katz, στην οποία έπαιξε κιθάρα ο θρύλος της μπάντας, ο Mick Ronson.

Οι Slaughter and the Dogs, όντας μια από τις πρώτες punk μπάντες που υπέγραψαν σε πολυεθνική εταιρεία, γνώριζαν τις καλύτερες μέρες τους και πήραν σειρά για να εμφανιστούν στην πολύ επιδραστική εκπομπή Top of the Pops, αλλά, δυστυχώς, η οριστική πρόσκληση δεν ήρθε ποτέ. Οι αρχές του 1978 βρήκαν το συγκρότημα να μπαίνει στο στούντιο για να ηχογραφήσει το μεγάλης διάρκειας ντεμπούτο του, που προωθήθηκε μέσω μιας μεγάλης περιοδείας στη Βρετανία με τους Eater και τους Blitzkrieg Bop.

Ο τίτλος του ήταν Do It Dog Style και κυκλοφόρησε σε βινύλιο και κασέτα από τη Decca Records τον Ιούνιο του 1978, μία ακριβώς εβδομάδα μετά την ανακοίνωση της μπάντας ότι διαλύεται! Συμπεριλαμβάνονταν τα τρία παραπάνω singles στη Decca Records, τα δύο τραγούδια που το κοινό ζητούσε επίμονα σε κάθε συναυλία, δηλαδή το τρομερό Boston Babes και το Im Mad, αλλά και δύο διασκευές: το Im Waiting for the Man των Velvet Underground και το Who Are the Mystery Girls των New York Dolls, στο οποίο έπαιξε πάλι ο Mick Ronson. Το εξώφυλλο σχεδίασε ο καρτουνίστας Steve McGarry, που δούλεψε και για τους Joy Division. Το Do It Dog Style είναι ένα από τα καλύτερα πρωτόλεια punk άλμπουμ, με εξαιρετικά τραγούδια, αστείρευτη ενέργεια και τρομερό κέφι. Άλλωστε, μη ξεχνάτε πως, ουσιαστικά, είναι ένα μικρό best of της έως τότε δισκογραφικής δραστηριότητάς τους, μαζί με κάποιες υπέροχες προσθήκες. Η μοναδική καταιγίδα του Where Have All the Boot Boys Gone? συμπεριλήφθηκε το 1980 στη συλλογή Oi! The Album, οδηγώντας τη μπάντα σε επανασχηματισμό, μία ακόμα διάλυση, τέσσερις επιπλέον δίσκους και πολλές εμφανίσεις στα μεγαλύτερα punk φεστιβάλ.

Το Do It Dog Style επανακυκλοφορεί στις 18 Σεπτεμβρίου expanded με υλικό για τρεις δίσκους. Ο πρώτος περιλαμβάνει αυτούσια τα δώδεκα τραγούδια του άλμπουμ. Ο δεύτερος περιέχει δεκαεννέα τραγούδια, δηλαδή το 45’ Cranked Up Really High" / "The Bitch, τις παραπάνω συμμετοχές τους στο The Roxy London WC2 (Jan-Apr. ’77), όπως και το εξαιρετικό και σπάνιο Its Alright EP, B-sides και studio demos. Ο τρίτος είναι το ζωντανά ηχογραφημένο το Μάϊο του 1977 Live Slaughter Rabid Dogs. Επίσης, υπάρχει βιβλιαράκι με πληροφορίες, φωτογραφίες και αποκόμματα εφημερίδων εποχής.


Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα