Τετάρτη, 17 Μαρτίου 2021 12:12

The Outsiders - Count for Something: Albums, Demos, Live & Unreleased 1976-1978 (Cherry Red Records, 2021)

Written by 

Οι πιο πολλοί γνωρίζουν την ιστορία του Adrian Borland από τους The Sound και μετά. Υπάρχει όμως και ένα πολύ αξιόλογο «πριν», που έχει ως όνομα το The Outsiders. Ένα «πριν», που εξέφραζε ακριβώς τα πανέμορφα εκφρασμένα με νότες, πλην όμως πολύ ταραγμένα, συναισθήματα του πιο μεγάλου και λατρεμένου αριστερόχειρα κιθαρίστα, του οποίου το μικρό του όνομα δεν ήταν Jimi.  

Η μουσική ιστορία του Adrian Borland, δυστυχώς, ήταν συνυφασμένη με το μέρος εκείνο του εαυτού του, από το οποίο δε μπόρεσε ποτέ να δραπετεύσει. Ένα σκοτεινό και, φαντάζομαι, τρομακτικό μέρος, που σε όλους εμάς που βιώναμε μόνο τη μουσική του διάσταση φάνταζε και εξακολουθεί να φαντάζει μεγαλειώδες! Κι όμως, εμείς δεν ήμασταν ποτέ τόσοι όσοι θα έπρεπε. Η αληθινά εξαιρετική και διαχρονική, όπως διαρκώς αποδεικνύεται, δουλειά του Adrian δεν έτυχε της υποδοχής που της άξιζε όχι μόνο σε προσωπικό επίπεδο ή μαζί με τους The Outsiders, The Witch Trials, Second Layer, Honolulu Mountain Daffodils, White Rose, Transmission και Adrian Borland and The Citizens, αλλά ούτε καν με τους μέγιστους The Sound. Μάλιστα, οι συμπατριώτες του Βρετανοί δεν αγνόησαν επιδεικτικά μόνο τους δύο κομβικούς για τα 80s δίσκους Jeopardy και From the Lion’s Mouth, αλλά όλους στο σύνολό τους, εξαιρουμένου μόνο του Heads and Hearts!. Για παράδειγμα, ο Jon Savage στο Sounds χαρακτήρισε το Calling on Youth ως «ντροπιαστικό συνονθύλευμα από κλισέ», ενώ ο Tony Parsons το One to Infinity EP στο ΝΜΕ ως «φάλτσο, βλακώδες και άνευρο». Αλήθεια, πόσα, μα πόσα, ληγμένα καφάσια Guinness θα χρειάστηκαν για να γράψουν αυτά τα πετυχημένα…

Από την άλλη, υπήρχε, φυσικά, πάντοτε εκδηλωμένο το ενδιαφέρον του κοινού, το οποίο εξακολουθεί να μεγαλώνει σταθερά στο πέρασμα του χρόνου. Νιώθοντας ιδιαίτερη ικανοποίηση γι’ αυτό, έστω και όψιμη, ως φανατικός φίλος της μουσικής του Adrian από τις πρώτες μέρες που κυκλοφορούσε, δε μπορώ να μη χαιρετήσω την κυκλοφορία του πενταπλού The Outsiders - Count for Something: Albums, Demos, Live & Unreleased 1976-1978, που έρχεται να καλύψει με απόλυτη πληρότητα την πρώτη φάση της μουσικής του ζωής. Στις 23 Απριλίου, λοιπόν, θα μπορέσετε να ακούσετε τα άλμπουμ Calling on Youth (1977) και Close Up (1978), ακυκλοφόρητα demos από αυτά, όπως και από το ΕΡ One to Infinity (1977), ακυκλοφόρητα προγενέστερα και μεταγενέστερα των δίσκων τραγούδια, που δε χώρεσαν σε αυτούς, καθώς και τη μοναδική καταγεγραμμένη ζωντανή εμφάνιση τους, το Live at LSE. Μάλιστα, οι ακυκλοφόρητες ηχογραφήσεις συνολικά είναι σαράντα επτά! Χρέη ξεναγού στο παρελθόν έχει αναλάβει ο ντράμερ του γκρουπ Adrian Janes, ο οποίος έχει καταγράψει τις αναμνήσεις του τραγούδι προς τραγούδι.

Η λίγο συντομότερη από δύο χρόνια ιστορία της επηρεασμένης από το φερώνυμο διήγημα του Albert Camus μπάντας ξεκίνησε νωρίς το 1974, στην καρδιά του punk, όταν τα μέλη της πήγαιναν ακόμα στο σχολείο. Αυτά ήταν ο Adrian Borland (κιθάρα, φωνητικά), ο Bob Lawrence (μπάσο) και ο Adrian Janes (ντραμς). Αρχικά ονομάζονταν Syndrome και ύστερα από μερικές ιδιωτικά φτιαγμένες κασέτες και περιστασιακές συναυλίες, εδραιώθηκε η πεποίθησή τους να ασχοληθούν σοβαρά με τη μουσική αμέσως μετά την αποφοίτησή τους το καλοκαίρι του 1976. Την επόμενη χρονιά γεννήθηκε το Calling on Youth, που θεωρείται από κάποιους ως η πρώτη ανεξάρτητη punk κυκλοφορία στη Βρετανία, αν και είχε όλα τα χαρακτηριστικά μιας demo απόπειρας, μια και τα τραγούδια είχαν ηχογραφηθεί από τη μια με σκοπό να «ανοίξουν πόρτες» για μελλοντικές συναυλίες και από την άλλη για να λειτουργήσουν ως το υλικό του ντεμπούτου τους. Μετά την απόρριψη από τη Virgin, ήρθε ανέλπιστη χρηματοδότηση από τον Bob Borland, πατέρα του Adrian, που είχε επεξεργαστεί τον ήχο τους με τετρακάναλο που αγόρασε για το σκοπό αυτό! Τα τραγούδια σταδιακά εμπλουτίζονταν και επηρεάζονταν από τις υπερατλαντικές επιρροές των The Stooges και The Velvet Underground, δίνοντας στους The Outsiders έναν punk ήχο, που δεν ήταν και τόσο punk. Βλέπετε, ήταν πολύ νωρίς ακόμα για να επινοηθεί η χρήση της λέξης “post” πριν από το punk. 

Η πρώτη τους συναυλία με το οριστικό όνομά τους έγινε στις 21 Δεκεμβρίου του 1976 στο Roxy, ως support στους Generation X, ενώ ακολούθησαν αρκετές ακόμα. Κι έτσι προέκυψε τελικά τον Οκτώβριο του 1977 η πιο punk κυκλοφορία τους, το One to Infinity EP, που επίσης ηχογραφήθηκε στο σπίτι των Borland που καταγράφηκε ως Raw Edge Studio και επίσης βγήκε από την ιδιόκτητη Raw Edge Records. Στο τελευταίο και επηρεασμένο από το Krautrock τραγούδι της με τίτλο Freeway αποτυπώνεται πιστότερα από κάθε άλλη φορά η τάση της μπάντας να αφήσει τα στενά όρια του punk, που ούτως ή άλλως υπηρετούσε πολύ καλά, προς όφελος ευρύτερων rock επιρροών, που πήραν την πιο άρτια μορφή τους λίγα χρόνια αργότερα στους The Sound. Τα τραγούδια από τη ζωντανή ηχογράφηση στο LSE έρχονται από το Φεβρουάριο του 1978 και διασώθηκαν σε μία ξεχασμένη κασέτα, που δεν είχε καν αντιγραφεί! Ανάμεσά τους συναντάμε την κλασική αγαπημένη διασκευή του Raw Power των The Stooges, κατά την οποία είδαν με χαρά να ανεβαίνει στη σκηνή ο ίδιος ο Iggy Pop, όταν την έπαιξαν στην τελευταία συναυλία τους στο The Roxy.

Τα πρώτα σύννεφα έκαναν την εμφάνισή τους όταν ο Bob Lawrence ανακοίνωσε πως φεύγει από τη μπάντα για να πάει στο πανεπιστήμιο, αλλά ευτυχώς η αποχώρησή του αναβλήθηκε μέχρι να ηχογραφηθεί το Close Up, για να αντικατασταθεί από τον Graham Bailey, ο οποίος αυτοαποκαλούνταν Graham Green, επειδή δεν ήθελε να φορά μαύρα ρούχα στις συναυλίες. Ο Graham έφερε στη μπάντα τη φίλη του Bi Marshall, που έπαιζε κλαρινέτο και πλήκτρα στις ζωντανές εμφανίσεις και τους ακολούθησε αργότερα ως μόνιμο μέλος των The Sound. Το Δεκέμβριο του 1978 είχε έρθει η σειρά του Adrian Janes να αποχωρήσει, για να αντικατασταθεί από τον Mike Dudley. Τα τέλη των 80s τους βρήκαν να κυνηγούν ένα παρεμφερές, αλλά αρκετά διαφορετικό όνειρο, που επρόκειτο σύντομα να ζήσουν με τη νέα διαμορφωμένη σύνθεσή τους ως The Sound.  

Αυτή είναι η ιστορία των The Outsiders, που αποδείχτηκαν πρωτοπόροι, σε σχέση με τις άλλες punk μπάντες της εποχής, στο να εμπλουτίζουν τον ήχο τους με άλλα rock στοιχεία, όπως Stooges riffs, βαρύγδουπο μπάσο και ατμοσφαιρικές αναφορές, που γέννησαν λίγο αργότερα το post-punk. Ακούγοντας ακόμα και σήμερα τη μουσική τους, μπορεί κανείς να καταλάβει πόσο αδικήθηκαν από τους παντοιοτρόπως ασχολούμενους με την προώθηση της μουσικής, οι οποίοι αποδείχτηκαν ανέτοιμοι να βάλουν «νερό στο κρασί» του punk, παρά την όψιμη δειλή αναγνώριση που κάποιοι από αυτούς επεφύλαξαν στη μπάντα. Και ναι, είναι αλήθεια ότι οι αναφορές στους The Stooges, που βλέπουμε σε τραγούδια όπως τα Vital Hours, Calling on Youth, On the Edge, Hit and Run και Terminal Case κάθε άλλο παρά ξενίζουν στον συνεπή για την εποχή punk ήχο τους. Άλλο όμως πράγμα είναι η ύπαρξη τραγουδιών όπως τα Weird, Walking Through a Storm και Start Over, όπου τα παράλληλα και γηραιότερα σύμπαντα των progressive rock, classic rock και experimental ήταν εμφανώς διακριτά. Ακόμα κι αν κάποιος υποστηρίξει πως η μπάντα δεν κατάφερε τελικά να αποκρυσταλλώσει τον ήχο της, αυτό μόνο κακό δε θα μπορούσε να είναι, δεδομένης της μικρής χρονικά πορείας της. Στο επίκεντρό της η μουσική των The Outsiders ήταν και παρέμεινε καταιγιστική, έχοντας μινιμαλιστικό στίχο που δε χαριζόταν σε κανέναν και δε δίσταζε να απογυμνώσει ακόμα και τα πιο μύχια συναισθήματα. Έτσι και στο Keep the Pain Inside που μιλά για σεξουαλικό εξευτελισμό και απόρριψη, στο White Debt που στηλιτεύει την αποικιοκρατική πολιτική της Βρετανικής αυτοκρατορίας ή στα αντιπολεμικά Conspiracy of War και Missiles. Και ο νοών νοείτο!

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα