Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014 03:38

David Kilgour And The Heavy Eights – End Times Undone (Merge, 2014)

Written by 

Ο David Kilgour είναι γνωστός όχι μόνο από τις solo δουλειές του, αλλά και σαν μία από τις ηγετικές φιγούρες των Νεοζηλανδών Clean. Οι Clean, πάλι, είναι από τις πλέον σημαντικές μπάντες αυτής της μακρινής χώρας, που, όπως οι Chills, οι Bats και τόσοι άλλοι ιδίως στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και σε όλη την δεκαετία του ‘80, επαναπροσδιόρισαν την έννοια της alternative pop/rock μουσικής: πιο σοβαρή από την βρετανική indie pop, αλλά χωρίς να στερείται παντελώς αυτής της γοητευτικής αθωότητας, σίγουρα με μεγαλύτερη διάθεση για πειραματισμό, πάνω από όλα όμως με μία ιδιαίτερη αίσθηση της μελωδίας, που μπορεί μεν να δανειζόταν στοιχεία από χίλιες μεριές, δεν έμοιαζε όμως ακριβώς με τίποτα και σου δημιουργούσε το συναίσθημα μίας γλυκιάς θλίψης, μίας απροσδιόριστης μελαγχολίας, ακόμη και στις πιο χαρούμενες στιγμές της, ποτέ όμως με τρόπο ψυχαναγκαστικό ή κραυγαλέο, αλλά πάντοτε διακριτικό, σχεδόν υποδόριο. Δεν πιστεύω να έχει υπάρξει άνθρωπος που να έχει ακούσει σοβαρά αυτή την μουσική και να μην τον έχει σημαδέψει. Φυσικά, η εμπορική απήχηση αυτής της σκηνής (με όλη την έννοια της λέξης) ήταν ευθέως δυσανάλογη της αξίας της, γιατί ως γνωστόν ζούμε σε ένα κόσμο δίκαιο, που όλες οι αξίες αναγνωρίζονται και επίσης βασιλεύει ειρήνη και ευημερία.

Ο Kilgour, αγαπητός στους fans του, βραβευμένος για την μουσική προσφορά του, δεν έχει και πολλά να αποδείξει σε αυτούς που τον γνωρίζουν. Προφανώς μουσική δεν παίζει για αμιγώς βιοποριστικούς λόγους (δεν νομίζω ότι κάποιος από την σκηνή έβγαλε σοβαρά χρήματα από όλο αυτό). Είναι απλώς ένας άνθρωπος που κάνει αυτό που αγαπά, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Πραγματικά, ακούγοντας όμως το End Times Undone, έχεις συνεχώς την αίσθηση ότι ο Kilgour απλώς πήρε τρεις φίλους του και μπήκαν σε ένα στούντιο για να κάνουν το κέφι τους. Η απλότητα σε όλο της το μεγαλείο. Νομίζετε ότι είναι εύκολο; Το απλό και το απλοϊκό τα χωρίζει μία κλωστή. Συγχρόνως, δεν υπάρχει τίποτα πιο εύκολο για έναν ώριμο μουσικό από το να καταλήξει καρικατούρα του εαυτού του (δείτε τους Rolling Stones σήμερα, αν έχετε κάποια αμφιβολία).

Όμως, όταν το ταλέντο συνδυάζεται με ψυχή, αυτά είναι ψευδοδιλήμματα. Ο δίσκος ακούγεται σαν το τζαμάρισμα μίας μπάντας με garage rock συναίσθημα και σοβαρές pop ανησυχίες, που αποτίει φόρο τιμής στους ήρωές της, με πρώτους-πρώτους τους Velvet Underground. Πρόκειται όμως για μία πολύ καλή μπάντα, από αυτές που μπορούν να ισορροπούν ανάμεσα στην μελωδία και την ηλεκτρική ένταση, με τον πλέον φυσικό τρόπο. Πάνω από όλα όμως είναι μία μπάντα της οποίας η μουσική που φέρει το προσωπικό στίγμα όχι μόνο του δημιουργού της David Kilgour, αλλά και όλης της σκηνής, της οποίας αυτός είναι γέννημα.

Σχεδόν περιττεύει, λοιπόν, να πούμε ότι και αυτός ο όγδοος δίσκος του David Kilgour είναι πολύ καλός σχεδόν στο σύνολό του με εξαίρεση ίσως το Crow που θα ήταν εξαιρετικό αν δεν ήταν ημιτελές και το I Don’t Want To Live Alone που απλώς είναι κάπως άνισο σε σύγκριση με το υπόλοιπο υλικό. Αξίζει να δώσει ιδιαίτερη προσοχή κανείς στο Like Rain (Velvet Underground μέσα από το πρίσμα των Yo La Tengo), το απροσδόκητο Down The Tubes που, μάλλον ηθελημένα, παραπέμπει στους Sonic Youth, το Lost Μyself In Sound, που είναι το πιο upbeat κομμάτι του δίσκου,  ο οποίος κατά τα λοιπά είναι μάλλον mid-tempo, και τα Cristopher Columbus και Comin’ On, δύο διαμαντάκια τυπικής Νεοζηλανδικής pop στο ύφος των Chills.

Κάποιoς θα μπορούσε να πει ότι ο Kilgour ηχογράφησε για άλλη μία φορά τον ίδιο δίσκο. Ίσως, αφού το μουσικό του ύφος είναι δεδομένο, όμως ας το ξαναπούμε, είναι ένα πολύ καλός δίσκος, όπως θα είναι με βεβαιότητα και ο επόμενος. Ακόμα και σε αυτή την εποχή που η μουσική έχει καταντήσει σε πολύ μεγάλο βαθμό, ίσως περισσότερο παρά ποτέ, προϊόν προς μαζική κατανάλωση από άβουλα ακροατήρια, είναι ωραίο να ξέρεις ότι εξακολουθούν να υπάρχουν ποιοτικές σταθερές.


7.5/10

Παναγιώτης Γαβρίλης

 

Ο Παναγιώτης Γαβρίλης είναι επιφανειακά ένας εξωστρεφής τύπος που αγαπά την μπύρα και τις θορυβώδεις κιθάρες, όμως στην πραγματικότητα είναι ένας ρομαντικός: αγαπά την λογοτεχνία και την ποίηση και ονειρεύεται κάποτε (σύντομα, η ζωή είναι μικρή), να επικρατήσει παγκόσμια ειρήνη και ευμερία και η ΑΕΚ να «σηκώσει» το Champions League. Φυσικά, τίποτα από όλα αυτά δεν πρόκειται να συμβεί. Ποτέ.

Media

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα