Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2014 20:14

Arcade Fire – Reflektor (Merge, 2013)

Written by 

Η διαφορά ανάμεσα σε ένα δημιουργό και σε έναν απλό παραγωγό καταναλωτικών προϊόντων είναι η διαφορά που έχει η έννοια της δημιουργίας από τη διεκπεραίωση. Ζούμε αναμφίβολα μια δύσκολη εποχή για τη μουσική. Οι καλλιτέχνες «μιας χρήσης» είναι κανόνας, το internet παράγει έναν άνευ προηγουμένου όγκο μουσικής, οι ακροατές δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να είναι «ειδικοί», αναγκασμένοι να τσιμπολογούν ήχους από το τεράστιο πανέρι της επικαιρότητας. Οι δισκογραφικές εταιρείες δεν ενδιαφέρονται πλέον να αναδείξουν έναν καλλιτέχνη, να του επιτρέψουν να ωριμάσει, να τον ακολουθήσουν για χρόνια. Θέλουν το single τώρα, το remix αύριο, το άλμπουμ την ερχόμενη εβδομάδα. Οι περισσότεροι μουσικοί γίνονται μοιραία διεκπεραιωτές, απλοί παραγωγοί μαζικού προϊόντος χωρίς βάθος, χωρίς ουσία και, κυρίως, χωρίς καμιά πιθανότητα αντοχής στο χρόνο.

Οι Arcade Fire ανήκουν σε μια μικρή, επίλεκτη ομάδα συγκροτημάτων που έχουν τη δυνατότητα να επιβιώνουν. Κι όχι διεκπεραιώνοντας, αλλά δημιουργώντας. Με το τέταρτο άλμπουμ της καριέρας τους το κατόρθωσαν, αλλάζοντας μερικά το DNA τους, χρησιμοποιώντας τον ευφυή James Murphy (LCD Soundsystem) στην παραγωγή και δανειζόμενοι στοιχεία από ετερόκλητα είδη (disco, reggae, calypso, afrobeat, dub, electronic, pop).  Οι πρώτες νότες του Reflektor ομολογώ ότι με απογοήτευσαν. «Φτηνό» και σχεδόν νωχελικό disco beat σε ένα άδειο μουσικό περιβάλλον. Και ξαφνικά όλα τα κομμάτια του παζλ άρχισαν να πέφτουν στη θέση τους. Τα εξαιρετικά αρμονικά φωνητικά των Butler και  Chassagne, τα ατμοσφαιρικά synths και strings τυλιγμένα σε ένα Daft Punk περιτύλιγμα χτίζουν ένα μεταμοντέρνο μικρό έπος. Οι εκπλήξεις συνεχίζονται με το We Exist που ξεκινάει με μπασογραμμές βγαλμένες από το Thriller και μεταβάλλεται, χωρίς ο ακροατής να το καταλάβει, σε new wave από τα 80s. Το Flashbulb Eyes παντρεύει μια αφαιρετική reggae αισθητική με απόηχους από το Japanese Whispers ή το Α Kiss in the Dreamhouse. Το Here Comes the Night Time, μια από τις κορυφαίες στιγμές του δίσκου, παλινδρομεί ανάμεσα στο καρνιβαλικό όργιο και στην παιδικότητα, αλλάζοντας αιφνιδιαστικά ρυθμούς και ένταση.   Η ληθαργική μπαλάντα Awful Sound (Oh Eyrydice) δίνει τη θέση της στο ζωηρό και funky Bowie-ίζων It’s Never Over (Oh Orpheus) συγκροτώντας μια (πολύ) χαλαρή απόδοση του κλασικού αρχαιοελληνικού μύθου. Το καλύτερο μας το κράτησαν για το τέλος, αφού το Afterlife, ένα μικρό electropop διαμάντι βγαλμένο μέσα από τα master tapes της Factory, και το Supersymmetry, που αποδομεί όλα τα μουσικά χαρακτηριστικά του δίσκου σε ένα ηλεκτρονικό νανούρισμα, ολοκληρώνουν επιτυχημένα το «πείραμα». Και για όσους αναρωτιούνται πού πήγε το rock element των Arcade Fire, η ευφορική glam rock του Joan of Arc αποδεικνύει ότι το συγκρότημα δεν έχει κόψει τις γέφυρες με το παρελθόν, απλώς το ανασχηματίζει.

Δεν είναι όμως όλα τέλεια στο Reflektor. Η θορυβώδης, fuzzy rock του Norman Person ακούγεται τετριμμένη, ενώ εξίσου ανέμπνευστες και χιλιοπαιγμένες ακούγονται οι jangle κιθάρες του You Already Know.  Επίσης, το μάλλον ανούσιο Porno θα μπορούσε να χρησιμεύσει καλύτερα ως b side σε κάποιο μελλοντικό single.

Το Reflektor είναι μια ακροβατική προσπάθεια που άνετα θα μπορούσε να βουλιάξει τους Arcade Fire. Από το λυρικό έπος του Suburbs που όμως πατούσε μουσικά στα ασφαλή μονοπάτια του arena indie rock το γκρουπ μετέβη σε μια πειραματική πανσπερμία ήχων από τις τέσσερις γωνιές του πλανήτη μέσα από το φίλτρο ενός παραγωγού που προτίμησε τη φυγή προς τα εμπρός από την επανάληψη του «εύκολου». Οι Arcade Fire έγραψαν το δικό τους London Calling, το δικό τους Power, Corruption & Lies, το δικό τους Achtung Baby. Μετασχημάτισαν τον ήχο τους, κατορθώνοντας να προηγηθούν της εποχής τους. Αν είχαν τη δυνατότητα να «μαζέψουν» λίγο τα 85 λεπτά της διάρκειας του διπλού άλμπουμ και να κάνουν ένα προσεκτικό edit στην track list, θα άγγιζαν το τέλειο.

 

8,5/10

Γιώργος Χριστόπουλος

 

Γιώργος Χριστόπουλος

 

Ο Γιώργος Χριστόπουλος γεννήθηκε πριν από πολλά πολλά χρόνια μια χιονισμένη Κυριακή του Νοέμβρη (ανήμερα της ...Οκτωβριανής Επανάστασης που με το νέο ημερολόγιο έγινε στις 7 Νοεμβρίου) στην πόλη Mönchengladbach, κοντά στα γερμανοολλανδικά σύνορα. Ωστόσο πάντα αναγνώριζε ως ...πατρίδα μια ακόμη βορειότερη ευρωπαϊκή πόλη, το μουντό, βροχερό και αραχνιασμένο Manchester, όπου πέρασε (με αχώριστη σύντροφό του τη ...Boddingtons)  κομμάτι της ανέμελης νιότης του πατώντας τα άγια χώματα που είχαν διαβεί οι Smiths, οι Joy Division και οι New Order, οι Stone Roses και οι Happy Mondays, οι Inspirals και οι Charlatans κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ....

Όταν δεν εργάζεται αόκνως για να σώσει τους συναδέλφους του ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς από τα νύχια των εργοδοτών τους (αλήτης εργατοπατέρας γαρ...), θα τον βρείτε βουλιαγμένο σε ένα καναπέ να μελετά κοινωνιολογικές θεωρίες, να διαβάζει αστυνομικά μυθιστορήματα ή να παίζει ατέλειωτες ώρες Football Μanager στο pc. Συνήθως με μια παγωμένη pils ανά χείρας...

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα