Σάββατο, 03 Σεπτεμβρίου 2016 08:56

Έφυγε από τη ζωή ο Θάνος Ανεστόπουλος

Written by 

Με μία λιτή συναισθηματική ανάρτηση σήμερα το πρωί, ο προσωπικός φίλος του Θάνου Ανεστόπουλου, Νίκος Γιουσέφ, ανακοίνωσε το θάνατο του ερμηνευτή. Ο Θάνος Ανεστόπουλος ήταν μία από τις πιο χαρακτηριστικές φωνές του ελληνικού rock με μοναδική δραματική χροιά. Με τα Διάφανα Κρίνα κυκλοφόρησε μνημειώδεις δίσκους και αναδείχθηκε ως ο ιδανικός ερμηνευτής των στίχων του Παντελή Ροδοστόγλου, αλλά και των δικών του, σημαδεύοντας βαθιά μία ολόκληρη γενιά. Μετά τη διάλυση των Κρίνων, ακολούθησε προσωπική καριέρα με έναν προσωπικό δίσκο (Ως Το Τέλος, 2012). Το Μάιο του 2015, ο Ανεστόπουλος ανακοίνωσε μέσα από τον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook πως πάσχει από μεταστατικό καρκίνο των οστών. Ακολούθησαν διάφορες συναυλίες ανά την Ελλάδα με πρωτοβουλίες ανεξάρτητων καλλιτεχνών για την οικονομική ενίσχυση του καλλιτέχνη, με αποκορύφωμα δύο αξέχαστες συναυλίες των επανασυνδεδεμένων Διάφανων Κρίνων στην Τεχνόπολη. Τελευταία του εμφάνιση επάνω στην σκηνή έγινε στη 29 Ιουνίου του 2016 Μονή Λαζαριστών, στη μουσική παράσταση “Από τις ΡΙΖΕΣ ως τα ΑΝΘΗ του καλού…” που είχε ανέβει και στην Αθήνα το Μάιο. Έγραψε μουσική για το θέατρο, κυκλοφόρησε ποιητικές συλλογές, ζωγραφικά έργα του κόσμησαν εκθέσεις και αθηναϊκούς χώρους. Όσοι είχαν την τύχη να τον δουν ζωντανά σε κάποια από τις συναυλίες του, είτε με τα Κρίνα είτε σόλο, θα θυμούνται έναν ιδιαίτερα παθιασμένο τραγουδιστή να νιώθει πλήρως τους στίχους που ερμήνευε.

Αποχαιρετούμε το Θάνο που έφυγε για το μεγαλύτερο ταξίδι. Κλείνουμε με δικά του λόγια, μέσα από εκείνο το μήνυμα της ανακοίνωσης της ασθένειάς του:

“Ζήστε την κάθε ημέρα σας σαν να ήταν η τελευταία σας. Γιατί συχνά στην καθημερινότητα μας μεγεθύνουμε μικρά προβλήματα παραμερίζοντας και ξεχνώντας τι σπουδαίο και μεγάλο δώρο είναι η ζωή που μας δόθηκε.”

 

Αποχαιρετισμός στον Θάνο Ανεστόπουλο

Τέλος εποχής. Όσο μελοδραματικό ή υπερβολικό κι αν ακούγεται, ο θάνατος του Θάνου Ανεστόπουλου σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής. Τα Διάφανα Κρίνα και ο Ανεστόπουλος υπήρξαν σημαντικό μέγεθος σε αυτό που λίγο αμήχανα ονομάσαμε «ελληνόφωνο ροκ», που μεγαλούργησε στη διάρκεια της δεκαετίας του ’90. Όσοι βιώσαμε στο απόγειο της τη συγκεκριμένη σκηνή, ξέρουμε από πρώτο χέρι γιατί πράγμα μιλάμε. Αυτό που ξεχώριζε τα Κρίνα ήταν η βαθειά μελαγχολία των συνθέσεων και της ερμηνείας του Ανεστόπουλου. Πολλούς ίσως τους απωθούσε κάπως αυτή η σκοτεινή διάθεση όμως κάπου εκεί βρισκόταν και η μαγεία της μπάντας, η οποία πάντοτε στηριζόταν στον ποιητικό (κατά βάση πεσιμιστικό) λόγο. Τα Κρίνα συνέχισαν βεβαίως και στη δεκαετία του 2000, όταν πλέον η φωτιά είχε σβήσει και η σκηνή είχε ατονήσει. Το γκρουπ μετά από μερικούς δίσκους, διαλύθηκε στα τέλη της συγκεκριμένης δεκαετίας, ωστόσο επανήλθε προσωρινά τον περασμένο Σεπτέμβριο για να κλείσει με υπέροχο τρόπο (ένα ανεπανάληπτο διήμερο στη Τεχνόπολη) το κεφάλαιο που είχε μείνει μισοτελειωμένο (μακάρι να είχε συμβεί κάτι ανάλογο και για συγκροτήματα όπως οι Τρύπες και τα Ξύλινα Σπαθιά). Τα Διάφανα Κρίνα υπήρξαν το τελευταίο μεγάλο γκρουπ εκείνης της “φουρνιάς”, οπότε το τυπικό τέλος τους δικαιολογεί τη χρήση του όρου τέλος εποχής (διάδοχη κατάσταση δεν υπάρχει, κακά τα ψέματα).

Φυσικά ο βιολογικός θάνατος ενός ανθρώπου έχει μεγαλύτερη σημασία από το τέλος μιας οποιασδήποτε σκηνής. Ο Ανεστόπουλος, λοιπόν, επέδειξε μια σπάνια γενναιότητα δημοσιοποιώντας το πρόβλημα υγείας τους και μας προσέφερε ένα σπουδαίο μάθημα με την όλη στάση του. Ελπίζουμε τουλάχιστον να έζησε αυτόν τον τελευταίο χρόνο της ζωής του με τον τρόπο που επιθυμούσε (το διήμερο της Τεχνόπολης, η παράσταση Τα Άνθη του Καλού... και η έκδοση του βιβλίου Αρχίζω με το Σ’ αγαπώ, ήταν σημαντικά επιτεύγματα, παρά την κλονισμένη υγεία του).

Τα πολλά λόγια σε αυτές τις περιστάσεις είναι απολύτως περιττά, οπότε το μοναδικό που απομένει να ειπωθεί είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς.

Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος     

 

Ένα σύντομο αντίο... 

Χαίρομαι Θάνο που σε γνώρισα μέσω των στίχων και της μουσικής σου.

Λυπάμαι γιατί δεν είχες το χρόνο να ομορφύνεις ακόμα περισσότερο τα όνειρα μας.

Χαίρομαι γιατί νομίζω πως έζησες όπως ήθελες.

Λυπάμαι που έφυγες νωρίς, όμως το έκανες με τρόπο αξιοπρεπή και διδακτικό για όλους μας.

Χαίρομαι που έβρισκες το όμορφο σε ένα άσχημο κόσμο και μας το έκανες δώρο.

Λυπάμαι και μόνο με τη σκέψη ότι αυτό δε θα ξαναγίνει στο μέλλον.

Χαίρομαι για τη δύναμη που έδωσες μέσω του έργου σου σε αρκετές γενιές ανθρώπων.

Λυπάμαι που δε θα μπορέσουμε όλοι εμείς να σε ξαναδούμε πάνω στη σκηνή.

Η παγωμάρα και η ανατριχίλα όλων όσων σε αγαπήσαμε είναι μόνιμη πλέον. Είναι κρίμα πραγματικά, μα αυτό το συναίσθημα που νιώσαμε πως σταμάτησε ο χρόνος, πως ξαφνικά χάσαμε κάτι δικό μας, είναι το δικό μας “ευχαριστώ”.

Τo σφίξιμο στην καρδιά δε φεύγει, Θάνο, ό,τι και αν πω, ό,τι και αν γράψω, ό,τι και αν σκεφτώ για να απαλύνω τον πόνο.

Παναγιώτης Ιωαννίδης

 

Soundgaze team

Fix your gaze on music!

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα